Μία από τις πιο φωτεινές και έντονες αναμνήσεις της παλιάς κοπής μουσικόφιλων είναι η φορά που κράτησαν στα χέρια τους το πρώτο τους βινύλιο.
Αγορασμένο από κάποιο δισκάδικο της γειτονιάς -έναν χώρο «ιερό» και στέκι για όσους απολάμβαναν την ιδιαίτερη μυσταγωγία του- το βινύλιο γύριζε στο περιστρεφόμενο πλατό του πικάπ σκορπώντας τον ζεστό του ήχο σε σπίτια και χώρους διασκέδασης για αρκετά χρόνια.
Από το 1982 και μετά όμως, όταν η Philips ανακοίνωσε τη δημιουργία του πρώτου CD player, ο βασιλιάς των μουσικών φορμά, που ήδη πάλευε με τον πρώτο «σφετεριστή» του θρόνου, την κασέτα, άρχισε να δίνει σταδιακά τη θέση του στο ψηφιακό γυαλιστερό δισκάκι των 12 εκατοστών που τη δεκαετία του '90 θα γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος του ήχου. Τα τελευταία χρόνια όμως με την επέλαση των ψηφιακών μέσων να αλλάζει για πάντα τον τρόπο που ακούμε μουσική, κι ενώ το ακροατήριο των CD έχει εξ ολοκλήρου περάσει στο downloading και στη χρήση social streaming εφαρμογών, το βινύλιο φαίνεται να επανακάμπτει.
Ολο και περισσότερες δισκογραφικές εταιρείες βγάζουν τις νέες τους κυκλοφορίες και σε βινύλιο.
«Υπάρχουν κάποιοι που δεν σταματήσανε ποτέ να αγοράζουν βινύλια, υπάρχουν οι συλλέκτες, υπάρχουν και τα ''μικρά'', συνήθως από 17 και άνω που, δασκαλεμένα από έναν θείο, ή έναν μπαμπά στρέφονται στο βινύλιο. Υπάρχουν βεβαίως και άλλοι που δεν γνωρίζουν καν τι είναι αυτό...», λέει η Ελένη Νεουδάκη, που εδώ και δύο δεκαετίες «ζει» μέσα στο Record House, το μυθικό δισκάδικο της Νέας Σμύρνης που άνοιξε το 1971 ο πατέρας της Γιάννης Νεουδάκης. Αν και πρόκειται για μία από τις πιο παγωμένες μέρες της χρονιάς, η πόρτα ανοιγοκλείνει αρκετές φορές, καθώς άτομα όλων των ηλικιών μπαίνουν στο Record House: «Διαλέγω δώρο για μία φίλη μου που θα της πάρουν οι γονείς της πικάπ. Στην αρχή διάλεξα έναν δίσκο της Λάνα Ντελ Ρέι αλλά μετά με τη βοήθεια των παιδιών εδώ στο μαγαζί πήρα έναν δίσκο των Artic Monkeys. Ελπίζω να της αρέσει!», λέει η 15χρονη Εύα, που πήρε το βάπτισμα του πυρός με την πρώτη της αγορά δίσκου.
Εκτός από την αγάπη για τη μουσική και τη «μαγεία» της αναλογικής ακρόασης σε μια ψηφιακή εποχή, την αγορά του βινυλίου στηρίζουν επίσης και τα παζάρια δίσκων που διοργανώνονται όλο και πιο συχνά, καθώς και οι online αγοραπωλησίες σπάνιων βινυλίων.
«Το μαγαζί αυτό είναι μέρος συνάντησης. Γίνονται συζητήσεις περί μουσικής και μη, ακούμε μουσική παράλληλα, ενώ οι συζητήσεις μερικές φορές λειτουργούν και ως ψυχοθεραπεία. Είναι στέκι αναμφίβολα», λένε οι θαμώνες του Music Machine
«Σίγουρα κάποιοι αγοράζουν βινύλια και τα μεταπωλούν. Είναι βέβαια και θέμα εταιρειών γιατί πολλές το έχουν γυρίσει στις επανεκδόσεις καθώς το CD έχει πεθάνει» μας λέει η Ελένη. «Αλλοι συμπληρώνουν τις συλλογές τους, άλλοι παίρνουν τα καινούργια κι άλλοι κάνουν συνδυασμούς με CD. Είναι και κάποιες εκδόσεις που ενδιαφέρουν πολύ κόσμο που απλά θέλει να τις έχει αρχειακά, όπως κάποιες ελληνικές επανεκδόσεις που γίνονται ανάρπαστες, όμως γενικά η οικονομική κρίση έπληξε πολύ τα δισκοπωλεία», συμπληρώνει.
«Αναβίωση του βινυλίου; Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Ο κόσμος δεν έχει λεφτά. Υπάρχουν αυτοί που αγόραζαν πάντα βινύλιο και εξακολουθούν να αγοράζουν και κάποιοι άλλοι που το... πρόδωσαν για λίγο και τώρα έχουν μετανοήσει», λέει ο Δημήτρης Χατζής, ιδιοκτήτης του «Music Machine» της Διδότου που από το 1982 εμπορεύεται αποκλειστικά βινύλιο.
Τον τελευταίο χρόνο οι πωλήσεις δίσκων βινυλίου στις ΗΠΑ έχουν αυξηθεί κατά 43% με συνολικό μερίδιο στα 146 εκατομμύρια δολάρια, ενώ εκείνες των cds μειώθηκαν κατά 19%
«Ο αδερφός μου έκανε το μεταπτυχιακό του στην Αμερική και μου έστελνε δίσκους. Κάποια στιγμή μου έστειλε τόσους πολλούς που αποφάσισα να ανοίξω δισκάδικο» λέει ο Δημήτρης, που υποστηρίζει πως αν και η τάση στην αγορά του βινυλίου είναι ανοδική, στην πραγματικότητα αυτοί που το στηρίζουν και το συντηρούν είναι όσοι δεν το εγκατέλειψαν ποτέ.
Ενας από αυτούς είναι και ο Γιώργος, γιατρός στο επάγγελμα και συλλέκτης δίσκων, που εδώ και αρκετά χρόνια επισκέπτεται συχνά τον φίλο του πια, Δημήτρη, για να αγοράζει έναν δίσκο και να μιλήσει μαζί του για μουσική.
«Υπάρχουν και τα ''μικρά'', συνήθως από 17 και άνω που, δασκαλεμένα από έναν θείο ή έναν μπαμπά στρέφονται στο βινύλιο», λέει η Ελένη Νεουδάκη του Record House
«Τη δεκαετία του '70 που ήμουν έφηβος συνέλεγα βινύλια. Ηρθε η ψηφιακή εποχή και πήγαμε όλοι στο CD. Ομως η μουσική του βινυλίου είναι ζεστή μουσική. Η ψηφιακή είναι κρύα. Ακόμη και αυτός ο ήχος που κάνει το βινύλιο είναι κάτι ιδιαίτερο», λέει ο ορθοπεδικός, που έχει περίπου 600 δίσκους στη συλλογή του.
Κρατώντας έναν δίσκο του Τζίμι Χέντριξ, ο Γιώργος τονίζει και τη σημασία των δισκάδικων ως τόπων μαζικής προσέλευσης όπου γράφεται η καθημερινότητα της πόλης.
«Ακόμη και αυτός ο ήχος που κάνει το βινύλιο είναι κάτι ιδιαίτερο», λέει o Γιώργος, γιατρός στο επάγγελμα και συλλέκτης
«Το μαγαζί αυτό είναι μέρος συνάντησης. Ερχονται εδώ δικηγόροι, ιδιωτικοί υπάλληλοι, μπασκετμπολίστες, όλων των ειδών κόσμος, γίνονται συζητήσεις περί μουσικής και μη, ακούμε μουσική παράλληλα, ενώ οι συζητήσεις που κάνουμε μερικές φορές λειτουργούν και ως ψυχοθεραπεία. Είναι στέκι αναμφίβολα».
Ανθεί ξανά η αγορά δίσκων
«Ηρθα να διαλέξω δώρο για μία φίλη μου που θα της πάρουν οι γονείς της πικάπ», δηλώνει η 15χρονη Εύα
Στην Ελλάδα πολλοί καλλιτέχνες, από όλα τα είδη μουσικής, τυπώνουν τις νέες δουλειές τους σε βινύλιο παρακολουθώντας την τάση της εποχής, ανάμεσά τους ο Γιάννης Αγγελάκας, ο Παύλος Παυλίδης, ο Σωκράτης Μάλαμας, η Νατάσσα Μποφίλιου και ο Τζίμης Πανούσης. Επίσης πολλοί Ελληνες καλλιτέχνες επανεκδίδουν τις παλιές τους δουλειές σε βινύλια, όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος το «Ξενοδοχείο», αλλά και άλλα γνωστά άλμπουμ όπως τα «Αγιος Φεβρουάριος» του Μούτση, «Μένω εκτός» της Αρβανιτάκη, «Δι' Ευχών» των Πρωτοψάλτη - Κραουνάκη - Νικολακοπούλου, «Στην αγορά του κόσμου» των Αλ. Ιωνανίδη - Ν. Ζούδιαρη, «Εξι λαϊκές ζωγραφιές» του Μ. Χατζιδάκι και «Ανθρώπων έργα» του Στ. Κραουνάκη κυκλοφορούν σε βινύλιο.
ΝΑΤΑΣΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ
ΦΩΤΟ: ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ
ΦΩΤΟ: ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ
Πηγή:ethnos.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου