Βαρύτονος και αλάνι

ΚΕΙΜΕΝΟ Μαρίνα Πετρίδου

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ Δημοσθένης Μπίτρας

Ο Τιμολέων Σιρλαντζής κάθε Παρασκευή κατεβαίνει από την Αμφίπολη στην Αθήνα και γίνεται ο μάντης Κάλχας στην όπερα Ωραία Ελένη.

Από τα δεκαέξι μου γράφω μουσική, κάθε φορά που είχα μία ερωτική απογοήτευση ή μία ερωτική επιτυχία το έκανα τραγούδι. Δεν είναι κάτι που επέλεξα να γίνει το επάγγελμα μου, γιατί σπούδασα παιδαγωγικά, αλλά η ζωή τα έφερε έτσι και έγινα δάσκαλος μουσικής στη Φιλαρμονική του Δήμου μου.

Κάθε Παρασκευή μετά τη δουλειά του, ο Τιμολέων Σιρλαντζής παίρνει το ΚΤΕΛ από το χωριό Ροδολίβος στην Αμφίπολη και μετά από ταξίδι οχτώ ωρών, έρχεται στην Αθήνα. Αυτό το κάνει εδώ και τέσσερις μήνες που υποδύεται τον μάντη Κάλχα στην σατιρική όπερα του Offenbach «Ωραία Ελένη» στο θέατρο Olvio.

Τον συναντήσαμε το Σάββατο στον Κεραμεικό και του αποκαλύψαμε από την αρχή τις προθέσεις μας. Θα έπρεπε να τραγουδήσει στο μετρό την ώρα που ερχόταν ο συρμός, σε άγνωστα κορίτσια στο δρόμο και σε μια στάση στην Πειραιώς. Δέχτηκε να τα κάνει όλα χωρίς να το πολυσκεφτεί. «Σταμάτησα να φοβάμαι όταν στο δημοτικό έπεσα θύμα μπούλινγκ» λέει. «Ήταν ένα παιδί πιο γεροδεμένο από μένα που μου έπαιρνε τα λεφτά και το φαγητό. Θυμάμαι ότι το είπα στους γονείς μου και μου είπαν ‘δώστου ένα χαστούκι’. Το έκανα και δεν με ξαναπείραξε ποτέ. Τελικά τον έδιωξαν από το σχολείο. Μου έδωσε θάρρος αυτό».

Ο Τιμολέων είναι εικοσιπέντε χρονών και ασχολείται με τη μουσική από μωρό.

«Υπάρχουν κασέτες και ντοκουμέντα με εμένα να βγάζω ακαταλαβίστικες φωνές και να τραγουδάω. Στο σχολείο μού δόθηκαν πολλές ευκαιρίες να τραγουδήσω και όταν στο Λύκειο πήγα σε μουσικό, ο έρωτας ξεκίνησε.

Το πρώτο μου όργανο ήταν η τρομπέτα στη φιλαρμονική του Δήμου. Δεν το επέλεξα, μου το έδωσαν. Μετά έμαθα βιολί και πιάνο και στα δεκαέξι μου ξεκίνησα φωνητική όπου να ναι παίρνω το πτυχίο μου στο κλασικό τραγούδι».

Μεγάλωσε στο Ροδολίβος, ένα χωριό στην Αμφίπολη. «Δεν είχαμε κατσικάκια και προβατάκια. Το Ροδολίβος είναι ένα μεγάλο χωριό. Σαν παιδάκια παίζαμε μπάλα, κρυφτό, κυνηγητό μέχρι αργά το βράδυ, χωρίς να φοβόμαστε. Μου έλειπε λίγο το να μεγαλώνω σε μια μεγάλη πόλη. Λύκειο πήγα στις Σέρρες και ήμουν από τους τύπους που οργάνωναν πράγματα. Ήμουν πρόεδρος του σχολείου και πάντα μαϊντανός σε οτιδήποτε μουσικό συνέβαινε στο σχολείο ή στην πόλη. Αυτό τελικά ήταν κάτι καλό, γιατί μου έδωσε εμπειρίες και με έκανε να μπορώ να διαχειριστώ καλύτερα τα άγχη μου. Τα υπαρξιακά και τα φιλοσοφικά ζητήματα τα είχα λύσει από το Λύκειο. Με πολλές κουβέντες με γονείς και φίλους, διάφορες εμπειρίες καλές και κακές.

Ο Τιμολέων πλησιάζει δυο κοπέλες και τους τραγουδάει, οι κοπέλες πεθαίνουν στο γέλιο αλλά αυτός εκεί, απτόητος. «Έρωτες είχα πάντα πολλούς. Δεν ήμουν ποτέ ο γόης του σχολείου, απλά ό,τι μου άρεσε το διεκδικούσα και δεν με πείραζε αν θα φάω χυλόπιτα. Όλοι έχουμε φάει και όλοι θα φάμε. Είχα και πολλούς ανεκπλήρωτους έρωτες. Θυμάμαι στο δημοτικό μου άρεσε πολύ μια κοπέλα που δεν μου έδινε καμία σημασία. Της είχα γράψει μία κασέτα στην οποία της εξέφραζα τον έρωτά μου, την άφησα στην πόρτα του σπιτιού της και έφυγα τρέχοντας. Το κασετόφωνο δεν είχε μπαταρία και ακουγόμουν σαν στρουμφάκι, έγινα ρεζίλι. Δεν πέτυχε ποτέ αυτός ο έρωτας. Τώρα μιλάμε με αυτήν την κοπέλα και μου το χτυπάει».

Η μουσική για τον Τιμολέων είναι τρόπος ζωής και τον έχει βοηθήσει να ξεπεράσει δυσάρεστες καταστάσεις. «Από τα δεκαέξι μου γράφω μουσική, κάθε φορά που είχα μία ερωτική απογοήτευση ή μία ερωτική επιτυχία το έκανα τραγούδι. Δεν είναι κάτι που επέλεξα να γίνει το επάγγελμα μου, γιατί σπούδασα παιδαγωγικά, αλλά η ζωή τα έφερε έτσι και έγινα δάσκαλος μουσικής στη Φιλαρμονική του Δήμου μου. Με κάλεσαν να πάω μόλις απολύθηκα από το στρατό. Στην αρχή φοβόμουν τα μαθήματα με τα παιδάκια γιατί ένιωθα ότι έχω μεγάλη ευθύνη, αλλά τελικά τα κατάφερα και είδα πτυχές του εαυτού μου που δεν ήξερα ότι έχω. Επιμονή, υπομονή και μεθοδικότητα στο πώς θα διδάξω», λέει.

«Αμέσως μετά τη σχολή πήγα φαντάρος. Συμφωνώ με αυτό που λένε οι περισσότεροι ότι είναι χάσιμο χρόνου και σπάσιμο νεύρων. Από την άλλη, είναι και μία περίοδος που έχει ενδιαφέρον και έχει κάποια καλά. Είναι ένα διάλειμμα στην καθημερινότητα γιατί σε αφορούν μόνο θέματα του στρατού. Ξεκουράζεσαι χωρίς να το ξέρεις, είναι μία περίοδος που έχεις την πολυτέλεια να κάτσεις και να παρατηρήσεις το πώς λειτουργεί ο κόσμος και οι άνθρωποι. Γνωρίζεις κόσμο, κάνεις φιλίες, το μόνο δύσκολο είναι να βρεις κοπέλα, αλλά εγώ τα κατάφερα», λέει και γελάει.

Παρακολουθείς την επικαιρότητα; Πώς τα βλέπεις τα πράγματα;

«Παρακολουθώ την επικαιρότητα όπως όλοι, αλλά δεν έχω ιδέα τι μπορεί να γίνει τις επόμενες μέρες. Είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα και η γενιά μας δεν περνάει καθόλου εύκολα. Νιώθω τυχερός που μπορώ να δουλεύω, να απασχολώ το μυαλό μου και να κάνω πράγματα για άλλους», λέει.

Δεν χάνω την ευκαιρία να τον ρωτήσω για τις ανασκαφές στην Αμφίπολη.

«Οι ανασκαφές είχαν αρχίσει εδώ και πέντε χρόνια και για κάποιο λόγο τώρα έχουν γίνει θέμα στις ειδήσεις. Ξέρω ότι έχει πολλούς θαλάμους μέσα και έχουν βρει πέντε σκελετούς. Γενικά, λέγονται πάρα πολλά κουτσομπολιά και θεωρίες συνωμοσίας. Έχω ακούσει ότι είναι ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου αλλά δεν μας το λένε γιατί φοβούνται μην χάσουν τουρισμό τα υπόλοιπα αξιοθέατα της Ελλάδας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχει φέρει πολύ κόσμο στην περιοχή και ότι οι άδειες για σουβλατζίδικα που εκκρεμούν στον Δήμο έχουν φτάσει τις πεντακόσιες», λέει και γελάμε.

«Πες μου για την ‘Ωραία Ελένη’».

Είναι μια δουλειά που κάνω με πολλή όρεξη. Περνάμε καλά και σαν ομάδα αλλά και επειδή η ίδια η όπερα έχει στοιχεία κωμικά. Έχει στοιχεία πρόζας,και η προσαρμογή των διαλόγων είναι πολύ ωραία, σύγχρονη. Στην αρχή ήμουν μαζεμένος και οι πρόβες ήταν σαν να έκανα χίλια σεμινάρια. Πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό να δίνονται ευκαιρίες σε κλασικούς τραγουδιστές που δεν είναι της Λυρικής να συμμετέχουν σε όπερες. Είναι πολύ καλό που γίνονται πράγματα πιο ανεξάρτητα και με διαφορετικό τρόπο. Η «Ωραία Ελένη» είναι μία παρωδία του μύθου της Ωραίας Ελένης. Έχει όλους τους γνωστούς ήρωες, τον Αχιλλέα, τον Αγαμέμνονα, τον Μενέλαο. Εγώ παίζω τον Κάλχα. Ο Κάλχας είναι ένας γλείφτης, διεφθαρμένος και πάει πάντα με την εξουσία. Το έργο προβάλλει τις αδυναμίες των ηρώων και κάνει τους θεατές να ταυτίζονται. Όλοι έχουμε αδυναμίες, είναι ωραίο να αφήνουμε τον άλλον να μας δείχνει τις καλές πλευρές του εαυτού του.

Κάθε Κυριακή μετά από την παράσταση ο Τιμολέων επιστρέφει στην Αμφίπολη. Θα ήθελε μια μέρα να ζήσει στην Αθήνα ή στο εξωτερικό αλλά δεν βιάζεται. «Θέλω να κάνω διαφορετικά πράγματα συνεχώς, τώρα μου αρέσει που παίζω σε αυτή την παράσταση, πάω βήμα-βήμα. Δεν ξέρεις πώς μπορεί να τα φέρει η ζωή, μπορεί να είναι όλα στρωμένα και καλά και ξαφνικά να σου φύγει το χαλί κάτω από τα πόδια».

Η Ωραία Ελένη παίζεται κάθε Σάββατο και Κυριακή, στις 7.30 μ.μ. στο θέατρο Olvio, Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7, Βοτανικός, τηλ:210 3414118


Πηγή: olviotheater.gr