Amfipoli News
















Κυριακή, 16 Ιουνίου 2019

H Θρακική Εννεαοδίτισσα, που έγινε η Αθηναϊκή, η Σπαρτιατική και η Μακεδονική Αμφίπολη (ΒΙΝΤΕΟ)


 Γ. Λεκάκης
Οι ΦΡΥΚΤΩΡΙΕΣ παρουσιάζουν την ομιλία: «H ΘΡΑΚΙΚΗ ΕΝΝΕΑΟΔΙΤΙΣΣΑ,ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ Η ΑΘΗΝΑΪΚΗ, Η ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΑΜΦΙΠΟΛΗ».

Ομιλητής ο κ. ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΕΚΑΚΗΣ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΙΣ ΦΡΥΚΤΩΡΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΛΕΚΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥΣ

Διαβάστε Περισσότερα...

ΟΛΑ ΠΡΟΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΑ ! From Germany ! «Έχουν χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως ΧΩΜΑΤΕΡΗ τ ο ξ ι κ ο ύ χρέους»!


O εξαίρετος διεθνής οικονομικός αναλυτής Max Keiser ανατέμνει με διεισδυτικότητα σε συνεντεύξεις του τις παραμέτρους της ελληνικής κρίσης, επισημαίνοντας ότι, «Το απίστευτα δυσανάλογο χρέος της Ελλάδος έχει, στην πραγματικότητα, συσσωρευθεί σε διάφορες τράπεζες ανά τον κόσμο και φορτώθηκε στον ισολογισμό της Ελλάδας». Πρόκειται για «οικονομικό ολοκαύτωμα» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Το χρέος της Ελλάδας δεν προέρχεται από την Ελλάδα, είπε ο Keiser. «Προέρχεται από αυτές τις άλλες χώρες, που έχουν χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως χωματερή τοξικού χρέους. 
Και τώρα η ελληνική κυβέρνηση απαιτεί να αποπληρώσει αυτό το τοξικό χρέος ο ελληνικός λαός. 
Αλλά εξυπακούεται ότι οι Έλληνες δεν θα είναι σε θέση να πληρώσουν αυτό το χρέος.
Επομένως, σύντομα θα γίνουμε όλοι μάρτυρες ενός οικονομικού ολοκαυτώματος».

Όπως υποστηρίζει ο Max Keiser «Το όλο εγχείρημα του ευρώ ήταν ιδέα της Γερμανίας. 
Ήταν ένα εγχείρημα ύπουλο, που αποσκοπούσε στο να γίνει δυνατή η επανένωση Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας. 
Τώρα που η Γερμανία επανενώθηκε, τριγυρνάει στην Ευρώπη σαν το πεινασμένο θηρίο και λεηλατεί τη δημόσια περιουσία χωρών όπως η Ελλάδα. 
Οι Έλληνες είναι σήμερα αυτό που ήταν κάποτε οι Εβραίοι της Ευρώπης. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός οικονομικού ολοκαυτώματος που οργάνωσε η Γερμανία».

«Τα τελευταία χρόνια, από το ξεκίνημα αυτής της νομισματικής ένωσης, όλοι οι προαναφερθέντες ταΐζουν τους Έλληνες τοξικό χρέος με το ζόρι. 
Όλοι γνωρίζουμε τον ρόλο της Goldman Sachs σε αυτή την υπόθεση, και πώς η τράπεζα αυτή, με το τεράστιο τοξικό χρέος που είχε, φρόντισε ώστε η Ελλάδα να συμπεριληφθεί στη ζώνη του ευρώ. 
Ήταν όλα προσχεδιασμένα. 
Η Γερμανία γνώριζε πολύ καλά ότι μια μέρα το οικοδόμημα του ευρώ θα κατέρρεε και όλο αυτό το διάστημα ανυπομονούσε να γίνει η έκρηξη για να τρέξει και να μαζέψει τα πολύτιμα λάφυρα.

Η Γερμανία αυτή τη στιγμή έχει εισβάλει στην Ελλάδα και είναι έτοιμη να εισβάλει και στην Πορτογαλία και στην Ισπανία. Έχουμε να κάνουμε με ένα 4ο Ράιχ. 
Η Γερμανία έχει όλα τα χαρτιά της τράπουλας στα χέρια της και παίζει την παρτίδα πανέξυπνα».

«Μέσω αυτού του νέου γύρου μέτρων λιτότητας», υπογράμμισε ο αναλυτής, «η Ελλάδα οδηγείται δέσμια σε μια προδιαγεγραμμένη πορεία τρένου προς την “τελική λύση”. 
Το ΔΝΤ θα έχει από πριν αγοράσει όλες τις σιδηροδρομικές γραμμές και τα βαγόνια που θα οδηγήσουν τους Έλληνες προς αυτή την «τελική λύση».

«Εάν η συμφωνία επιτευχθεί, οι ιδιώτες κάτοχοι του ελληνικού χρέους αναμένεται να έχουν περίπου 70 % μείωση στην αξία των επενδύσεών τους», εξήγησε ο αναλυτής. 

“Ωστόσο, αυτοί οι ιδιώτες επενδυτές, στων οποίων το χρέος πρόκειται να τους γίνει “κούρεμα”, έχουν ήδη ασφαλίσει πλήρως αυτό το χρέος στην αγορά των CDS και, ακόμα και αν ο κόσμος γυρίσει ανάποδα, αυτοί θα έχουν εξασφαλισμένο το κέρδος τους”, τόνισε ο Keiser.

“Δεν υπάρχει κανένα ρίσκο γι’ αυτούς. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η Ελλάδα βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε αυτή τη μέγκενη. 

Θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι όλο το τοξικό χρέος που έχει συσσωρευθεί στους ισολογισμούς των τραπεζών στην Γερμανία, την Βρετανία, τις ΗΠΑ, έχει   φ ο ρ τ ω θ ε ί    στον ισολογισμό της Ελλάδος! 

Και τώρα η ελληνική κυβέρνηση έχει την απαίτηση να πληρώσει ο ελληνικός λαός για όλο αυτό το τοξικό χρέος. 
Το χρέος της Ελλάδας δε δημιουργήθηκε στην Ελλάδα, αλλά σε αυτές τις άλλες χώρες. Η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε σαν χωματερή του παγκόσμιου τοξικού χρέους”.

Σε ερώτηση γύρω από αν θα τεθούν νέοι όροι στην Ελλάδα στο προσεχές μέλλον, ο Κeiser υπενθύμισε: “Την ελληνική κυβέρνηση την έχουν διορίσει οι τραπεζίτες. 

Και η προηγούμενη ελληνική κυβέρνηση εκπαιδεύτηκε στη Σχολή του Σικάγου, εκεί ακριβώς που εκπαιδεύτηκε και η επικεφαλής του ΔΝΤ, Christine Lagarde. 

Πάει καιρός που οι Έλληνες στερούνται κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης. Αυτό που οφείλουν να κάνουν αυτή την στιγμή είναι να επαναστατήσουν και να αντικαταστήσουν αυτή την κυβέρνηση, ώστε να αποκτήσουν αυτοδιάθεση και να επανακτήσουν την εθνική τους κυριαρχία”.

Τέλος, όταν ρωτήθηκε για το αν θα πρέπει να πιστέψουμε στις θεωρίες συνωμοσίας για τους Rothschilds, o Max Keiser εξήγησε: 
“Δεν έχει σημασία το αν θα τις πιστέψουμε, αλλά το αν θα συνειδητοποιήσουμε πως η ύπαρξη αυτών των τραπεζών είναι συνώνυμη με την απόλυτη ανομία. 

Το είδαμε αυτό στην πράξη όταν, από την τράπεζα MF Global των ΗΠΑ, ένα δισεκατομμύριο δολάρια που ανήκαν σε απλούς καταθέτες έκαναν φτερά. 

Και δεν έγινε ούτε μια εισαγγελική έρευνα για την υπόθεση! 
Δεν υπάρχουν νόμοι. 
Οι κυνηγετικοί νόμοι καταργήθηκαν και έχουν όλοι αρπάξει μια καραμπίνα και λεηλατούν. 

Η Γερμανία το ξέρει αυτό καλά και το ... α π ο λ α μ β ά ν ε ι . 

Στα χέρια της θα καταλήξει σε λίγο όλη η δημόσια περιουσία της Ελλάδος, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας”.

odosdrachmis.gr


Διαβάστε Περισσότερα...

Οι μυστηριώδεις γραφές της αρχαίας Κρήτης


Είναι πολλές ακόμη οι γραφές που μένει να αποκρυπτογραφηθούν και να μας αποκαλύψουν τα μυστικά των λαών που τις δημιούργησαν, με τη γοητεία του άγνωστου να στραφταλίζει σαν χρυσόσκονη πάνω στην ιστορία και να δίνει λαβή για δεκάδες υποθέσεις και έρευνες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η γραφή του δίσκου της Φαιστού και φυσικά η Γραμμική Α των Μινωιτών. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι η “γοητευτική περιπέτεια της Κρητικής αρχαιολογίας”, όπως αποκαλείται, οφείλει σε μεγάλο βαθμό την “επίσημη” γέννησή της στην γραφή καθώς αυτή ήταν που έφερε στην Κρήτη τον Άρθουρ Εβανς, τον άνθρωπο που “επισήμως” ξεκίνησε πρώτος τις ανασκαφές στην Κρήτη, φέρνοντας καταρχήν στο φως το ανάκτορο της Κνωσού και θεμελιώνοντας την Μινωική Αρχαιολογία, δίνοντας της μάλιστα αυτό το όνομα εμπνευσμένος από τον Βασιλιά της Κρήτης Μίνωα.

Η γραφή ήταν αυτή που έδωσε λαβή και στις έρευνες γύρω από τη Γόρτυνα και προκάλεσε το ενδιαφέρον των Ιταλών ερευνητών, με πρώτο τον Φεντερίκο Άλμπερ, ενώ “ευθύνεται” και για πολλές άλλες αποστολές, που ξεκίνησαν με στόχο να βρεθούν κείμενα και πινακίδες και οδήγησαν σε σημαντικές ανακαλύψεις. Άλλωστε σε πολλές περιπτώσεις και οι περιηγητές που πέρασαν από το νησί από την Αναγέννηση ως τα τέλη σχεδόν του 19ου αιώνα, είχαν στους στόχους τους την ανακάλυψη σπάνιων χειρογράφων των μοναστηριών της Κρήτης.

Aς ξετυλίξουμε το κουβάρι των αρχαίων γραφών της Κρήτης από τον λόγο που έφερε τον ανασκαφέα της Κνωσού, τον Άρθουρ Έβανς στο νησί μας. Ο λόγος για τις “γαλόπετρες” Μινωικούς δηλαδή σφραγιδόλιθους με ιερογλυφικά σύμβολα τα οποία , σύμφωνα με τον γοητευτικό θρύλο που επικρατούσε στο νησί, οι γυναίκες συνήθιζαν να φορούν σαν φυλακτά πιστεύοντας ότι είχαν την ικανότητα να δίνουν περισσότερο γάλα σε αυτές που είχαν μόλις γεννήσει , Οι “γαλόπετρες” τράβηξαν την προσοχή του Άρθουρ Έβανς, ο οποίος ήταν σίγουρος ότι έκρυβαν ένα πολύτιμο μυστικό στα χαραγμένα σύμβολά τους, αυτό της γλώσσας των Μινωιτών.

Η πιο γνωστή γραφή της αρχαίας Κρήτης και κυρίως η πιο γοητευτική, λόγω του ότι δεν έχει ακόμη αποκρυπτογραφηθεί παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει, είναι βέβαια η Γραμμική Α καθώς και η, πιο εξελιγμένη, Γραμμική Β του μετέπειτα Μυκηναϊκού κόσμου. Στην Κρήτη όμως η γραφή προϋπήρχε με την μορφή ιερογλυφικών που χρονολογείται στην εποχή των πρώτων ανακτόρων της Κρήτης. Στενή σχέση με τα Κρητικά ιερογλυφικά έχει και η πρώτη Κυπριακή γραφή , η οποία μάλιστα ονομάστηκε Κυπρομινωική (2η χιλιετία π.Χ.) .

Τα Κρητικά ιερογλυφικά παρουσιάζονται στην Κρήτη περί το 2000 π.Χ., την εποχή των πρώτων ανακτόρων της Μινωικής Κρήτης. Η ονομασία “ιερογλυφικά” ανήκει στον Άρθουρ Εβανς, ο οποίος ήταν τόσο επηρεασμένος από τον Αιγυπτιακό πολιτισμό που έβλεπε παντού Αιγυπτιακές επιρροές.

Τα Κρητικά ιερογλυφικά εμφανίζονται σε ολόκληρη σχεδόν την Κρήτη, πάνω σε μαλακές πέτρες όπως ο στεατίτης, αλλά ακόμα και σε πινακίδες ή πήλινα σφραγίσματα. Για το ακριβές πάντως περιεχόμενο και την μορφή που είχαν δεν μπορούν να γίνουν παρά εικασίες καθώς οι πιθανότητες αποκρυπτογράφησης είναι πολύ περιορισμένες, λόγω του μικρού αριθμού των υπαρχόντων ιερογλυφικών.

Στην Νεοανακτορική περίοδο συναντάμε μια νέα γραφή στο νησί, η οποία λόγω των χαρακτηριστικών της ονομάστηκε από τον Άρθουρ Εβανς Γραμμική Α.
Η γραφή αυτή δεν έχει ακόμη αποκρυπτογραφηθεί ενώ για την γλώσσα που κρύβεται πίσω από τα σύμβολα αυτά έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς διάφορες θεωρίες, χωρίς ωστόσο να έχουν επιβεβαιωθεί.

Στο πλαίσιο των γραφών της Μινωικής Κρήτης εντάσσεται και η γλώσσα του Δίσκου της Φαιστού, ο οποίος ανακαλύφθηκε από την Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή στα 1908. Η γραφή του δίσκου που έχει προβληματίσει τους ειδικούς και έχει γίνει το αντικείμενο πολλών μελετών, χωρίς όμως αποτελεσματική αποκρυπτογράφηση, αποτελείται από ιδεογραφικά σύμβολα τα οποία έχουν αποτυπωθεί στον πηλό με σφραγίδες σε σπειροειδή διάταξη. Ο δίσκος της Φαιστού χαρακτηρίζεται από αρχαιολόγους και γλωσσολόγους ως “unicum” = μοναδικός.

Από την Γραμμική Α μέσω της σταδιακής μείωσης των συμβόλων και την ταυτόχρονη εισαγωγή νέων προήλθε η Γραμμική Β, μια καθαρά Ελληνική γραφή που μαρτυρεί την Ομηρική γλώσσα. Η Γραμμική Β παρουσιάζεται κυρίως σε πήλινες πινακίδες οι οποίες διασώθηκαν τυχαία καθώς ψήθηκαν από την καταστροφική φωτιά που μετέτρεψε τα μεγαλειώδη Μινωικά ανάκτορα σε ερείπια.
Οι πρώτες πήλινες πινακίδες Γραμμικής Β ανακαλύφθηκαν από τον πρώτο ανασκαφέα της Κνωσού, τον Μίνωα Καλοκαιρινό και αργότερα από τον Άρθουρ Εβανς που επανέλαβε τις ανασκαφές στο ανάκτορο το 1900.

Η Γραμμική Β αποτελείται από ιδεογράμματα (πχ. αυτά που υποδηλώνουν τον άντρα και την γυναίκα), 87 συλλαβογράμματα, αριθμητικά σύμβολα (δεκαδικό σύστημα) και σύμβολα μέτρων και σταθμών (σε δεκαδικό σύστημα). Σε αρκετές περιπτώσεις παρατηρείται συνδυασμός ιδεογράμματος και συλλαβογράμματος. Η μεταγραφή των νοημάτων γίνεται με λατινική γραφή (πχ. η Κνωσός ως Ko-no-so ή η Αμνισός ως A-mi-ni-so)
Η αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β δεν ήταν έργο κάποιου αρχαιολόγου, αλλά ενός αρχιτέκτονα, του Michael Ventris, ο οποίος κατάφερε να την διαβάσει στα 1952, αφού βεβαίως προηγήθηκαν αρκετές προσπάθειες από πολλούς ερευνητές. Ο Βέντρις για την αποκρυπτογράφησή του στηρίχθηκε στην εσωτερική ανάλυση των κειμένων της Γραμμικής Β προσδιορίζοντας αρχικά την συχνότητα με την οποία εμφανίζονταν τα διάφορα σημεία.
Όσον αφορά στα υπόλοιπα μυστικά που κρύβουν οι άλλες γραφές των προγόνων μας και κυρίως η Γραμμική Α , αυτά ενδεχομένως να μην ξεκλειδωθούν ποτέ. Είτε έτσι όμως είτε αλλιώς η γοητεία που προσδίδει το μυστήριο είναι δεδομένη. Όπως δεδομένη και η αέναη αναζήτηση της αλήθειας που κρύβεται πίσω τους…

aneksigita-fainomena

Διαβάστε Περισσότερα...

Πανεύκολο κοτομπέικον φούρνου μόνο με 3 υλικά


Υλικά
Στήθος κοτόπουλο 1 μεγάλο
Μπέικον 10-15 φέτες
Τυρί ένταμ 10-12 φέτες
Αλάτι-πιπέρι

Οδηγίες
Πλένουμε καλά το κοτόπουλο και το κόβουμε σε μπουκίτσες λίγο μεγάλες και τις αλατοπιπερώνουμε καλά. Σε κάθε φέτα μπέικον απλώνουμε μισή φέτα ένταμ. Τυλίγουμε κάθε μπουκίτσα κοτόπουλου σφιχτά με μία φέτα μπέικον-τυρί και τοποθετούμε τα κοτομπέικον σε ένα πυρέξ. Ρίχνουμε από πάνω πολύ λίγο λαδάκι και ψήνουμε στον φούρνο στους 180 βαθμούς για 30 περίπου λεπτά (ανάλογα τον φούρνο μας).

Πηγή: chefoulis.gr
Διαβάστε Περισσότερα...

Βάσεις - Πανελλήνιες 2019: Πτώση στο 2ο και 3ο πεδίο


Σταθερή πιθανολογείται η εικόνα των βάσεων για τα άλλα δύο πεδία - Τι «βλέπουν» οι βαθµολογητές για τις επιδόσεις των µαθητών


Πανελλαδικές 20019: Μπροστά σε µια πιθανή πτώση των βάσεων εισαγωγής στα ΑΕΙ βρίσκονται οι υποψήφιοι και κυρίως αυτοί του 2ου και του 3ου επιστηµονικού πεδίου. Οι εκπαιδευτικοί που ασχολούνται επί σειρά ετών µε τις εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ επισηµαίνουν ότι η πιθανότητα της πτώσης είναι ορατή για αυτά τα δύο πεδία λόγω των χαµηλών επιδόσεων των µαθητών, όχι όµως για το 1ο και το 4ο πεδίο, για τα οποία η εικόνα των βάσεων πιθανολογείται σταθερή.

Οι ίδιοι, πάντως, τονίζουν ότι είναι πάρα πολύ νωρίς ώστε κάποιος να κάνει ασφαλείς εκτιµήσεις για την πορεία των βάσεων, καθώς δεν έχουν ολοκληρωθεί οι εξετάσεις και βέβαια δεν έχει προχωρήσει η βαθµολόγηση των γραπτών ώστε να έχουµε στη διάθεσή µας στατιστικά στοιχεία που θα µας οδηγήσουν σε σοβαρά συµπεράσµατα.

Επίσης αυτήν τη στιγµή δεν έχουµε στη διάθεσή µας καθόλου στοιχεία για τις επιδόσεις των παιδιών σε Λατινικά, Χηµεία και Αρχές Οικονοµικής Θεωρίας και, βέβαια, αποµένει το βασικό µάθηµα της Βιολογίας για τη Θετική Κατεύθυνση, το οποίο θα εξεταστεί την επόµενη εβδοµάδα. 

Επιπλέον, οι υποψήφιοι θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η πορεία των βάσεων εξαρτάται από τρεις παράγοντες: Από τον αριθµό των εισακτέων, από τη δυσκολία των θεµάτων, δηλαδή τις επιδόσεις των µαθητών, και ασφαλώς από τις επιθυµίες τους, έτσι όπως θα αποτυπωθούν στο µηχανογραφικό δελτίο. Από αυτούς τους τρεις παράγοντες αυτήν τη στιγµή γνωρίζουµε µόνο τον αριθµό των εισακτέων, ο οποίος είναι αυξηµένος για το 2019. Για τα υπόλοιπα είµαστε σχεδόν στο «σκοτάδι». 

Ένα σηµαντικό επίσης στοιχείο, το οποίο πρέπει να τονιστεί προς τα παιδιά τα οποία την Τρίτη θα ολοκληρώσουν τις εξετάσεις, είναι το εξής: όποια και να είναι η εκτίµηση για την πορεία των βάσεων, οι υποψήφιοι θα πρέπει να κάνουν τις επιλογές τους συνεκτιµώντας τις πραγµατικές επιθυµίες τους και, βέβαια, τους βαθµούς που θα κατακτήσουν στις Πανελλαδικές.

Όσον αφορά στην εικόνα των γραπτών, µέχρι αυτήν τη στιγµή σε γενικές γραµµές, όπως τονίζουν στο «Έθνος της Κυριακής» βαθµολογητές, οι επιδόσεις είναι µέτριες σχεδόν σε όλα τα µαθήµατα και κυρίως στη Νεοελληνική Γλώσσα, στα Αρχαία, στα Μαθηµατικά, και σίγουρα στη Φυσική, βασικό µάθηµα στο 2ο πεδίο, κάτι που θα επιφέρει και πτώση των βάσεων στο πεδίο.

Σύµφωνα µε µαθηµατικούς, οι ασκήσεις στα Μαθηµατικά ήταν κλιµακούµενης δυσκολίας και συνεπώς µπορούσαν να ανταποκριθούν οι περισσότεροι υποψήφιοι, αλλά άριστες βαθµολογίες (18-20) θα κατακτήσουν ελάχιστοι, καθώς τα ζητήµατα κάλυπταν µεγάλο εύρος της ύλης, ενώ το ∆’ ζήτηµα ήταν αυξηµένης δυσκολίας.

Όσο για το ποσοστό των γραπτών που θα κινηθεί κάτω της βάσης, προβλέπεται πάρα πολύ υψηλό (πέρυσι ήταν 83,17%) για την κατεύθυνση Οικονοµίας και Πληροφορικής.

Για τα Αρχαία Ελληνικά οι εκτιµήσεις των φιλολόγων είναι θετικές και τονίζουν ότι τα θέµατα ήταν κατανοητά και αναµενόµενα. Το διδαγµένο από τον Πρωταγόρα του Πλάτωνα και οι ερωτήσεις που το συνόδευαν ήταν απλές, ενώ το παράλληλο µεταφρασµένο κείµενο που δόθηκε ήταν απόσπασµα από τον «Προµηθέα ∆εσµώτη» του Αισχύλου και υπήρχε στο σχολικό βιβλίο. Το αδίδακτο κείµενο από τον «Κυνηγετικό» του Ξενοφώντα δεν παρουσίασε ιδιαίτερες δυσκολίες στην επεξεργασία του, ενώ η νοηµατική ερώτηση που ζητήθηκε για πρώτη φορά στις εξετάσεις, σύµφωνα µε τη φιλοσοφία του νέου προγράµµατος σπουδών, ήταν καλά διατυπωµένη.

Οι Άριστοι

Πάντως οι καθηγητές τόσο των δηµόσιων σχολείων που διδάσκουν το µάθηµα όσο και των φροντιστηρίων επισηµαίνουν ότι το ποσοστό των υποψηφίων που θα κατακτήσει το άριστα δεν πρόκειται να ξεπεράσει το 5%-7%. Πέρυσι στο µάθηµα αυτό εξετάστηκαν 28.902 υποψήφιοι και το 37% έγραψε κάτω από τη βάση. Στα Αρχαία Ελληνικά οι επιδόσεις των υποψηφίων είναι σχεδόν κάθε χρόνο µέτριες και συνήθως οι πολλοί υποψήφιοι «συνωστίζονται» στις µεσαίες βαθµολογίες (13-15).

Στο µάθηµα της Νεοελληνικής Γλώσσας οι υποψήφιοι εξετάστηκαν σε ένα κείµενο από το βιβλίο του Νορµπέρτο Μπόµπιο, Ιταλού φιλοσόφου, πολιτειολόγου και πολιτικού, το «Μέλλον της ∆ηµοκρατίας. Οι µαθητές λένε ότι τα πήγαν καλά, αλλά οι διορθωτές φαίνεται ότι έχουν άλλη γνώµη και όπως τονίζουν, λίγοι κατάφεραν να διαπραγµατευθούν µε επιτυχία το θέµα. Μάλιστα οι ίδιοι τονίζουν ότι εξαιρετικά σπάνια εντοπίζουν γραπτό άριστων επιδόσεων (18-20)

ethnos.gr
Διαβάστε Περισσότερα...

Στα 1,25 δισ.ευρώ το κόστος της νέας σιδηροδρομικής γραμμής Θεσσαλονίκη - Καβάλα - Ξάνθη


Ένα από τα σημαντικά μελλοντικά έργα υποδομής της χώρας, θα είναι η νέα μονή σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκη – Καβάλα – Ξάνθη.

Η γραμμή αυτή θα είναι παραλιακή σχεδόν κατά μήκος της Εγνατίας Οδού και στόχος είναι να μειώσει την χρονοαπόσταση μεταξύ των δύο σημείων κατά πολύ.

Ήδη εδώ και καιρό γνωρίζουμε ότι αυτό το έργο είναι τμήμα του λεγόμενου Sea2Sea, της ένωσης των λιμανιών της χώρας μας Θεσσαλονίκη, Καβάλα και Αλεξανδρούπολη με εκείνα του Μπουργκάς, της Βάρνας και του Ρούσε στη Βουλγαρία και αποτελεί το ανατολικό τμήμα της λεγόμενης Σιδηροδρομικής Εγνατίας.

Το κόστος για αυτή τη νέα γραμμή κοστολογείται σε περίπου 1δισ.ευρώ και περιλαμβάνει περίπου 215χλμ νέας ηλεκτροκινούμενης γραμμής και είναι χωρισμένη σε δύο τμήματα.

Το πρώτο ξεκινά από τη Θεσσαλονίκη και φτάνει μέχρι την Νέα Καρβάλη. Έχει μήκος 180χλμ και προβλέπονται σημαντικά τεχνικά έργα και έχει αρχικό εκτιμώμενο κόστος 1δισ.ευρώ. Οι μελέτες πραγματοποιούνται από τον ΟΣΕ. Το δεύτερο τμήμα είναι το Νέα Καρβάλη- Τοξότες Ξάνθης, όπου συναντά την υφιστάμενη γραμμή για Αλεξανδρούπολη. Έχει μήκος 35χλμ και περιλαμβάνει σταθμό στο νέο λιμάνι της Καβάλας, στη Νέα Καρβάλη. Το κόστος εδώ φτάνει τα 250εκατ.ευρώ.

Στο σύνολο της η νέα γραμμή θα περιλαμβάνει ηλεκτροκίνηση, σηματοδότηση, ΕTCS και οι ταχύτητες θα φτάνουν μέχρι και 200χλμ/ώρα. Θα μειώνει κατά 130χλμ την απόσταση μεταξύ των δύο πόλεων και το Θεσσαλονίκη-Ξάνθη θα διεξάγεται σε λιγότερο από δύο ώρες ενώ αντίστοιχα θα μειώσει και την απόσταση μέχρι την Αλεξανδρούπολη σε περίπου 3 ώρες.

Στο τμήμα Νέα Καρβάλη-Τοξότες Ξάνθης οι μελέτες Γ`φάσης (οριστικές μελέτες) ξεκίνησαν από τον Αύγουστο του 2018.
Απώτερος στόχος είναι να βρεθεί χρηματοδότηση για την υλοποίηση αυτού του έργου που θα εκμοντερνίσει τη γραμμή ανατολικά της Θεσσαλονίκης και δυνητικά θα μειώσει και τη χρονοαπόσταση και με την Κωνσταντινούπολη σημαντικά. Μόνο στο ελληνικό τμήμα η μείωση υπολογίζεται σε τρεις ώρες εφόσον φυσικά αναβαθμιστεί με ηλεκτροκίνηση-σηματοδότηση και το τμήμα Τοξότες-Αλεξανδρούπολη-Σύνορα.
Νίκος Καραγιάννης

Πηγή: ypodomes.com
Διαβάστε Περισσότερα...

Μετά από αυτό θα σταματήσεις να παίρνεις παυσίπονα



Οι περισσότεροι από εμάς όταν έχουν πονοκέφαλο ή φλεγμονή δεν σκέφτονται πριν πάρουν... ιβουπροφαίνη. Αυτό το κάνουμε όλη μας τη ζωή προσπαθώντας να αντιμετωπίσουμε μία ποικιλία συμπτωμάτων από κράμπες μέχρι αθλητικά τραύματα. Η ιβουπροφαίνη είναι μέρος μιας κατηγορίας παυσιπόνων που ονομάζεται NSAID (μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο) και είναι ανακουφιστικά στον πόνο. Όλο και περισσότερες έρευνες αναφέρουν ότι τα NSAID δεν είναι τόσο ασφαλή όσο πιστεύαμε.

Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι οι άνθρωποι που είχαν λάβει το NSAID (που περιέχει ιβουπροφαίνη, δικλοφενάκη, σελεκοξίμπη και ναπροξένη) και συμμετείχαν στη μελέτη είχαν 20% έως 50% υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης καρδιακής προσβολής από αυτούς που δεν το έλαβαν.

Τα καλά νέα είναι ότι μετά τη διακοπή της χρήσης αυτού του φαρμάκου μειώνεται ο κίνδυνος. Άλλωστε, παρατηρήθηκε ότι αυτός αυξάνεται μόνο αν το παίρνετε πάνω από μία εβδομάδα. Η βραχυπρόθεσμη χρήση θεωρείται σχετικά ασφαλής. Αυτό αποδεικνύει ότι ασθενείς και γιατροί πρέπει να εξετάζουν αυτούς τους παράγοντες κινδύνου πριν κάνουν μακροχρόνια χρήση του φαρμάκου. 

Διαβάστε Περισσότερα...

Πόνος στα γόνατα: Ποια σωματική αδυναμία φανερώνει


Ερευνητές από τη Δανία διαπίστωσαν ότι ο πόνος στο συγκεκριμένο σημείο του σώματος μπορεί να πηγάζει από την αδυναμία άλλης μυϊκής ομάδας.

Σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Journal of Orthopaedic & Sports Physical Therapy, εάν τα γόνατα πονούν κατά τη διάρκεια της σωματικής άσκησης είναι πιθανό να ευθύνονται οι αδύναμοι μύες του ισχίου.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όσοι έχουν πιο γυμνασμένους μύες στην περιοχή των γοφών έχουν λιγότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν πόνους στα γόνατα και η συσχέτιση αυτή μπορεί να αποτελέσει τη βάση για αποτελεσματικότερη πρόληψη, ακριβέστερη διάγνωση και ταχύτερη αντιμετώπιση του πόνου στα γόνατα.

Όταν μύες του ισχίου είναι αδύναμοι, τα γόνατα έχουν την τάση να στρέφονται προς τα μέσα, με αποτέλεσμα να ασκείται υπερβολική πίεση στο πρόσθιο μέρος του γόνατος.

Αντιθέτως, εάν οι μύες του ισχίου είναι δυνατοί, ελέγχεται καλύτερα η κίνηση των ποδιών και του γόνατος όταν τρέχουμε και όταν γυμναζόμαστε γενικότερα, καθώς ασκείται πολύ λιγότερη πίεση στην άρθρωση του γόνατος.


ΠΗΓΗ: onmed.gr
Διαβάστε Περισσότερα...

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2019

Ίωνες, Αιολείς και Δωριείς στην Μικρά Ασία – Τα τρία φύλα του Ελληνισμού (φωτογραφίες)


Ο γεωγραφικός χώρος της Μικράς Ασίας ορίζεται προς τα δυτικά από το Αιγαίο πέλαγος, προς τα βόρεια από την Προποντίδα και τον Εύξεινο Πόντο, προς τα νότια από τη Μεσόγειο, ενώ στα ανατολικά εκτείνεται ως τον Τίγρη και τον Ευφράτη ή ακόμη ως τα όρη της Αρμενίας

O όρος «Μικρά Ασία» ορίζεται, αναλόγως της χρονικής περιόδου, με διαφορετικό τρόπο. Αρχικά τον συναντάμε στο έργο του γεωγράφου Κλαύδιου Πτολεμαίου, τον 2ο αι. μ. Χ., οπότε περιλαμβάνει μόνο τα δυτικά και νότια παράλια της Τουρκίας, με εξαίρεση τη νοτιοανατολική της προέκταση προς την αρχαία Συρία.

Σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμοποιείται ως συνώνυμος με τον όρο Ανατολία, που όμως είναι ευρύτερος, καθώς περιλαμβάνει και τη Συρία και τη Μεσοποταμία.

Ο γεωγραφικός χώρος της Μικράς Ασίας ορίζεται προς τα δυτικά από το Αιγαίο πέλαγος, προς τα βόρεια από την Προποντίδα και τον Εύξεινο Πόντο, προς τα νότια από τη Μεσόγειο, ενώ στα ανατολικά εκτείνεται ως τον Τίγρη και τον Ευφράτη ή ακόμη ως τα όρη της Αρμενίας.
Η δυτική Μικρά Ασία, περιορίζεται στα δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας, εν πολλοίς την περιοχή όπου εντοπίζεται κυρίως η δράση των Ελλήνων εποίκων.
Σε γενικές γραμμές τα δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας παρουσιάζουν κοινή εδαφική μορφολογία: μικρές, στενές πεδιάδες που εναλλάσσονται με χαμηλά όρη και διατρέχονται από μικρού ή μεσαίου μεγέθους ποταμούς, τοπίο το οποίο έχει πολλά κοινά με τη μητροπολιτική Ελλάδα.
Η ζώνη αυτή επιμερίζεται σε μικρότερες γεωγραφικές περιοχές, οι οποίες απηχούν περισσότερο ιστορικούς παρά γεωγραφικούς διαχωρισμούς.
ΧΑΡΤΗΣ 1 
Ξεκινώντας από βορρά προς νότο, συναντά κανείς την Τρωάδα, την Αιολίδα, την Ιωνία, την Καρία και τη Λυκία. Στο εσωτερικό της παράλιας ζώνης συναντά κανείς τη Φρυγία, τη Λυδία και τη Μυσία, οι οποίες πριν από την Ελληνιστική περίοδο κατοικούνταν κυρίως από μη ελληνικούς πληθυσμούς, αλλά αργότερα αποτέλεσαν σημαντικά κέντρα του Ελληνισμού.
Η έκταση της Τρωάδας αποτελούσε πρόβλημα ήδη από την εποχή του Στράβωνα, καθώς η περιοχή που ο Όμηρος αποδίδει στον έλεγχο των Τρώων ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτή που κατά τα Ιστορικά χρόνια αποκαλούνταν Τρωάς και εκτεινόταν από την Προποντίδα ως τον κόλπο του Αδραμυτίου, απέναντι από τη Μυτιλήνη. Η μεγαλύτερη πόλη της κατά την Ιστορική περίοδο ήταν η Αλεξάνδρεια Τρωάς, που μαζί με το Ίλιον, διατηρούσαν ακέρατη τη μνήμη του ένδοξου παρελθόντος της ομηρικής Τροίας.
Η Αιολίδα καταλαμβάνει τη ζώνη μεταξύ του κόλπου του Αδραμυττίου και της Σμύρνης. Σε αυτή την περιοχή βρίσκονται και οι πιο ηπειρωτικές ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας, όπως η Μαγνησία του Σιπύλου και η Λάρισα στον Έρμο. Η Αιολίδα ήταν γεωγραφική οντότητα, χωρίς ποτέ να αποτελέσει διοικητικό κέντρο.

Η Ιωνία είναι η περιοχή της κεντρικής παράλιας Μικράς Ασίας και εκτείνεται γεωγραφικά από την περιοχή απέναντι από τη Χίο έως και τη χερσόνησο της Αλικαρνασσού. Αποτέλεσε την καρδιά του μικρασιατικού Ελληνισμού από την πρώιμη 1η χιλιετία π.Χ. ως τα Ύστερα Ρωμαϊκά χρόνια, οπότε και ήταν η βάση της Ρωμαϊκής Επαρχίας της Ασίας.

Η χερσόνησος της Αλικαρνασσού ήταν το επίκεντρο της Καρίας, αν και οι Κάρες φαίνεται πως έλεγχαν πριν από τον ελληνικό αποικισμό και το μεγαλύτερο κομμάτι της Ιωνίας. Η Καρία δεν αποτέλεσε ποτέ ξεχωριστό πολιτικό οργανισμό, αν και το α΄ μισό του 4ου αι. κατόρθωσε, υπό τη δυναστεία των Εκατομνιδών, να παίξει σημαντικό ρόλο, κηδεμονεύοντας και ένα τμήμα των ελληνικών πόλεων της Μικράς Ασίας.
Ελληνική αρχιτεκτονική σκαλισμένη σε βράχο .Ταφικά σύνολα στην Λυκία
Η Λυκία είναι η νοτιότερη περιοχή των δυτικών παραλίων, φτάνει ως την είσοδο του κόλπου της Αττάλειας και συνορεύει με την Πισιδία και την Παμφυλία. Η γεωγραφική έκταση της Λυκίας δεν ήταν επακριβώς καθορισμένη και κατά καιρούς περιοχές με λυκιακό πληθυσμό βρέθηκαν υπό τον έλεγχο των Καρίων, των Ροδίων και των Ρωμαίων, πριν να αποτελέσει τελικώς αυτόνομη επαρχία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Ελληνική αρχαϊκή γλυπτική 700-500 π.Χ. από το ταφικό μνημείο της «Άρπυας» Ξάνθος Μ.Ασία
Η Φρυγία ήταν το απομεινάρι του μεγάλου φρυγικού κράτους του 8ου αι. π.Χ. Οι Φρύγες ζούσαν σε μια ευρεία γεωγραφική περιοχή, η οποία ήδη κατά τη διάρκεια της περσικής αυτοκρατορίας χωριζόταν σε ελλησποντιακή και μεγάλη ηπειρωτική Φρυγία
Η Μυσία, πατρίδα των Μυσών, είχε εξίσου ασαφή γεωγραφικά όρια και ακόμη και σήμερα, οι ιστορικοί διαφωνούν για το τι επακριβώς περιλάμβανε. Το κέντρο της ήταν η Τευθρανία, εκεί όπου αργότερα ιδρύθηκε η Πέργαμος.
Ο πρώτος ελληνικός αποικισμός – Μινωϊτες και Μυκηναίοι Θαλασσοπόροι
Κατά τον 18ο αι. π. Χ., οι Μινωίτες θαλασσοπόροι κατάφεραν να επεκτείνουν την κυριαρχία τους, εκτός από τις Κυκλάδες και από ορισμένα στρατηγικά σημεία της μητροπολιτικής Ελλάδας και στα μικρασιατικά παράλια. Οι κυριότερες αποικίες που δημιούργησαν εκεί, με βάση τα πρόσφατα αρχαιολογικά ευρήματα, είναι η Μίλητος και η παρακείμενη Ιασός της Καρίας.
Mυκηναϊκό νεκροταφείο βρέθηκε στην Αλικαρνασσό του 1500 π.Χ.
Η μυκηναϊκή παρουσία στη Μικρά Ασία είναι μεγάλη αρχίζοντας από τα Τρωϊκά . Ακόμη και σήμερα βρίσκουμε αντικείμενα και τάφους σε όλο το μήκος της Δυτικής κυρίως Μ Ασίας , αλλά εστιάζεται κυρίως σε περιοχές όπου προηγουμένως είχε αναπτυχθεί το υπερπόντιο εμπόριο των Μινωιτών. Το σημαντικότερο κέντρο της δραστηριότητας τους είναι η Μίλητος, όπου Μινωίτες και Μυκηναίοι συνυπάρχουν για ένα διάστημα. Κατά τον 15ο αιώνα π.Χ. όμως, και έως το 1200 π.Χ. περίπου, η πόλη φαίνεται ότι ελέγχεται απευθείας από τους Αχαιούς.
Γύρω στα 1200-1180 π. Χ. μια σειρά βίαιων καταστροφών στην ανατολική Μεσόγειο σηματοδοτεί το τέλος της Εποχής του Χαλκού και την ανάδειξη νέων δυνάμεων: τα μυκηναϊκά ανάκτορα καταστρέφονται, το βασίλειο των Χετταίων καταρρέει, στη Συρία και την Παλαιστίνη αναδύονται νέες δυνάμεις , ενώ η Αίγυπτος παρακμάζει. Η ελληνική παρουσία στη Μικρά Ασία διακόπτεται απότομα, αλλά μόνο προσωρινά.
Ο Νέος Ελληνικός Αποικισμός της Μικράς Ασίας
H παράδοση ,δηλαδή της αναπόδεικτης ινδοευρωπαϊκής θεωρίας, συνδέει τον αποικισμό της Μικράς Ασίας με την Κάθοδο των Δωριέων, γύρω στο 1.100 π.Χ. Αυτό όμως τελικά αποδείχτηκε ότι δεν υπήρξε. Η σύγχρονη έρευνα ωστόσο θεωρεί πιθανότερη τη σταδιακή μετακίνηση πληθυσμών από τον κύριο ελλαδικό χώρο προς τη Μικρά Ασία, η οποία και διήρκεσε τρεις περίπου αιώνες. Τρεις πληθυσμιακές ομάδες εμπλέκονται κυρίως στον αποικισμό της Μικράς Ασίας.Φυσικά και ελληνικοί πληθυσμοί ζούσαν σε όλες τις περιοχές αυτές ,όπου και προστέθηκαν οι νεοφερμένοι .
Στα βόρεια παράλια εγκαταστάθηκαν οι Αιολείς. Ξεκίνησαν τη μετακίνησή τους τέσσερις γενιές πριν από τους Ίωνες, με αρχηγό τον Ορέστη, ο οποίος όμως πέθανε στην Αρκαδία. Οι απόγονοι του, ακολουθώντας ένα αργό δρομολόγιο και αφού προηγουμένως εγκαταστάθηκαν στη Φωκίδα και τη Θράκη, έφτασαν τελικά στη Μικρά Ασία και τα νησιά του Αιγαίου την ίδια περίπου περίοδο με τους Ίωνες (περίπου το 1050 π.Χ. ).
Πρόσοψη του ναού του Διός από τον Μαίανδρο
της Μικράς Ασίας περί το 200 π.Χ.-Βρετ.Μουσείο
Εγκαταστάθηκαν στη Λέσβο, στην Τένεδο, στην Τρωάδα και στην περιοχή που ονομάστηκε Αιολίδα, όπου ίδρυσαν την Πιτάνη, τη Μύρινα, τις Αιγές, την Κύμη και τη Σμύρνη, η οποία όμως αργότερα πέρασε στον έλεγχο των Ιώνων.(ΧΑΡΤΗΣ 2) Στην ενδοχώρα ίδρυσαν τη Μαγνησία του Σιπύλου και τη Λάρισα στον Έρμο, ενώ σε Αιολείς αποδίδεται επίσης η ίδρυση της Μαγνησίας του Μαιάνδρου, που γεωγραφικά ανήκει στην Ιωνία.
Ο χρονικογράφος Ερατοσθένης τοποθετεί την μετανάστευση των Ιώνων, 140 χρόνια μετά την πτώση της Τροίας, δηλαδή το 1044π.Χ. ( ΕΡΕΥΝΑ :Νέα χρονολόγηση του Τρωικού Πολέμου – Τοποθετείται στο 1347 πΧ και η γέννηση του Ηρακλή στο 1406πΧ) Σήμερα είναι γνωστό ότι αυτό το αποικιακό ρεύμα κράτησε πάνω από δύο αιώνες. Οι περισσότεροι Ίωνες θεωρούσαν ότι κατάγονταν από τους Αθηναίους, αλλά ο ρόλος της Αθήνας ήταν μάλλον,για μερικούς ερευνητές , αυτός ενός ενδιάμεσου μεταξύ των πληθυσμών των Ιώνων που έφευγαν από την Πελοπόννησο (Κορινθία, Αργολίδα, Μεσσηνία) και τον τελικό προορισμό. Οι Ίωνες ίδρυσαν τη Δωδεκάπολη, χαλαρή συνομοσπονδία με θρησκευτικό χαρακτήρα και έδρα το Ιερό του Ελικώνειου Ποσειδώνα στο ακρωτήριο της Μυκάλης. Οι πόλεις αυτές ήταν (από βορρά προς νότο): η Φώκαια, που γεωγραφικά εντάσσεται στην Αιολίδα, οι Κλαζομενές, οι Ερυθρές, η Χίος, η Τέως, η Λέβεδος, η Κολοφώνα, η Έφεσος, η Σάμος, η Πριήνη, ο Μυούς και η Μίλητος.
Ο αρχαιολογικός χώρος της Κνίδου και ο λέων που βρέθηκε εκεί και βρίσκεται σήμερα στο Βρετανικό μουσείο.Επάνω η Αγορά της ελληνικής πόλεως
Το τελευταίο μεταναστευτικό ρεύμα ανήκει σε Δωριείς, προερχόμενους από την Πελοπόννησο και την Κρήτη, οι οποίοι κατέλαβαν την περιοχή που εκτείνεται μεταξύ του όρους Λάτμος και του κόλπου του Μαρμαρά, μαζί με τα παρακείμενα νησιά. Ίδρυσαν την Εξάπολη, με έδρα το Ιερό του Τριοπίου Απόλλωνα, στη χερσόνησο της Κνίδου.
Οι δωρικές πόλεις ήταν η Κνίδος και η Αλικαρνασσός στα μικρασιατικά παράλια και οι νησιωτικές πόλεις Λίνδος, Κάμειρος, Ιαλυσός στη Ρόδο, καθώς και η Κως. Σύντομα, η Αλικαρνασσός εκδιώχθηκε από την Εξάπολη.

O Β΄ αποικισμός, το φαινόμενο της εξάπλωσης του Ελληνισμού στο σύνολο σχεδόν του μεσογειακού χώρου, από το 800 ως το 500 π. Χ. περίπου, δεν βρήκε αμέτοχη την ελληνική Μικρά Ασία. Οι μεγάλες ελληνικές πόλεις της περιοχής συμμετείχαν στο αποικιακό ρεύμα προς τη Δύση, τη βόρεια Αφρική, τη Θράκη και τη Μαύρη Θάλασσα, είτε σε συνεργασία είτε διαγκωνιζόμενες μεταξύ τους για την πρωτοκαθεδρία.

Προνομιακό χώρο δράσης για τους Έλληνες της Μικράς Ασίας και ιδιαίτερα για τους Ίωνες, αποτέλεσε η δυτική Μεσόγειος και ο Εύξεινος Πόντος με την Προποντίδα, κάτι που μαρτυρά τον κατά βάση εμπορικό χαρακτήρα των αποικιών.
Πρωτοπόρος και σημαντικότερη αποικιακή δύναμη ήταν η Μίλητος. Θεωρείται ότι οι πρώτες αποικίες της ήταν η Σινώπη, η Τραπεζούντα στη Μαύρη Θάλασσα στα μέσα του 8ου αι. π.Χ.) και η Κύζικος (756 π.Χ.).
Αργότερα ίδρυσε μόνη ή σε συνεργασία με άλλες πόλεις της Μικράς Ασίας και του Αιγαίου το Πάριον (με την Πάρο και τις Ερυθρές, το 709 π.Χ.), την Προκόνησο (690 π.Χ.), την Άβυδο (676 π.Χ.), την Προυσία, την Κίο (627 π.Χ.) και την Καρδία (μαζί με τις Κλαζομενές, στα τέλη του 7ου αι. π.Χ.) στη Θράκη και στην Προποντίδα αντίστοιχα, καθώς και μια σειρά πόλεων στη Μαύρη Θάλασσα (Ίστρος το 657 π.Χ., Όλβια-Βορυσθένη το 647 π.Χ., Απολλωνία το 609 π.Χ., Παντικάπαιον το 600π.Χ., Οδησσός το 585 π.Χ., Αμισός το 564 π.Χ. μαζί με τη Φώκαια, Ηράκλεια Ποντική το 554 π.Χ. και το Μυρμήκειον, την Τυριτάκη, τους Κήπους, την Τόμιδα, μεταξύ 550 π.Χ.).
Η Μίλητος ηγήθηκε επίσης της εγκαθίδρυσης της μοναδικής ελληνικής αποικίας στην Αίγυπτο, της Ναυκράτιδος, σε συνεργασία με τη Χίο, τη Ρόδο, τη Σάμο και την Αίγινα (620-610 π.Χ. περίπου).
Ελληνίδες πόλεις στην Μαύρη Θάλασσα
Τα πλούσια ευρήματα κεραμικής από τη Μίλητο, που η αρχαιολογική σκαπάνη ανέδειξε σε πληθώρα σημερινών πόλεων της βόρειας Τουρκίας, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Γεωργίας, της Ρωσίας και της Ουκρανίας αποτελούν σήμερα τεκμήρια της πυρετώδους δραστηριότητας των Μιλήσιων ναυτικών.
Σε σχέση με τις υπόλοιπες μικρασιατικές μητροπόλεις, αξιοσημείωτες είναι οι αποικίες της Φώκαιας (Λάμψακος, το 654 π.Χ.) και της Τέως (Άβδηρα, το 545 π.Χ. και Φαναγορία, το 545 π.Χ. περίπου).
Οι Σάμιοι και οι Φωκαείς ήταν οι πρώτοι Ίωνες που αποτόλμησαν μακρινά ταξίδια στη Δύση. Ενώ οι πρώτοι είχαν καθαρά εμπορικούς στόχους, οι Φωκαείς απέβλεπαν σε πιο σταθερές βάσεις στην εξάπλωση τους προς τη δυτική Μεσόγειο. Η ίδρυση της Μασσαλίας το 600 π.Χ. στα νότια παράλια της Γαλλίας και του Εμπορίου στη βορειοανατολική ακτή της Ιβηρικής χερσονήσου, έθεσαν τα γεωγραφικά όρια της εξάπλωσης αυτής.
Οι δύο αυτές πόλεις αναδείχθηκαν με τη σειρά τους σε μητροπόλεις αποικιών όπως το Ημεροσκόπιο και η Μαινάκη στην Ιβηρική, η Αλαλία στην Κορσική (που όμως εγκαταλείφθηκε λόγω του ανταγωνισμού των Καρχηδόνιων και των Ετρούσκων ) και η Ελέα στη δυτική Κάτω Ιταλία.
Ερείπια της Ελληνίδας πόλεως Ελαία στην Μικρά Ασία
Οι υπόλοιποι Έλληνες της Μικράς Ασίας ωστόσο δεν επέδειξαν την ίδια αποικιακή δραστηριότητα. Οι Κνίδιοι ίδρυσαν την αποικία της Μέλαινας Κέρκυρας σ’ ένα νησί των Δαλματικών ακτών και μαζί με τους Ρόδιους, τη Λιπάρα στην ομώνυμη νήσο βορειοδυτικά της Σικελίας, στην Τυρρηνική θάλασσα. Οι θέσεις αυτές ενισχύθηκαν μετά την περσική κατάληψη της Μικράς Ασίας, οπότε πολλοί Ίωνες εγκατέλειψαν την πατρίδα τους και εγκαταστάθηκαν στις αποικίες, αλλά και σε άλλες θέσεις τη Δύσης, ελληνικές και μη, με αποτέλεσμα να διαδοθεί στις τέχνες της κυρίως Ελλάδας και της Ιταλίας ένα ρεύμα «πανιωνισμού», που κυριάρχησε κατά το τελευταίο τρίτο του 6ου π.Χ.
Η Αρχιτεκτονική της Μικράς Ασίας
Ο Ιωνικός ρυθμός
O Ιωνικός ρυθμός διαμορφώθηκε κατά τον 7ο αι. π.Χ., σε περιοχές κατοικημένες από Ίωνες, κυρίως στη Μικρά Ασία και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Κύριο χαρακτηριστικό του είναι ο ιωνικός κίονας, που αποτελείται από τρία μέρη: το κιονόκρανο, τον κορμό και τη βάση. Ο κίονας στηρίζει το θριγκό, που αποτελείται από το επιστύλιο, τη ζωφόρο και το γείσο. Τον 6ο αι. π.Χ. πολλές πόλεις της Μικράς Ασίας, δημιούργησαν δική τους αρχιτεκτονική έκφραση, στηριζόμενη πάντα στο διακοσμητικό και μορφολογικό πλούτο του ιωνικού ρυθμού. Τότε υψώθηκαν οι τεράστιοι ιωνικοί δίπτεροι ναοί.
Οι ιωνικοί ναοί, που ανεγέρθησαν κατά τους Αρχαϊκούς χρόνους στην ανατολική Ιωνία, ξεπερνούσαν κατά πολύ σε μέγεθος τους δωρικούς ναούς της ηπειρωτικής Ελλάδας, αν και ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός τους δεν διέφερε σημαντικά. Το Αρτεμίσιο της Εφέσου (μέσα 6ου αι. π.Χ.) και το Διδυμαίο της Μιλήτου (540-525 π.Χ.) ανήκουν στους σημαντικότερους και μεγαλοπρεπέστερους ναούς της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής. Η πρόσοψη των αρχαϊκών ναών της Ιωνίας έχει συνήθως 8 κίονες, με ύψος που μπορεί να φτάνει ως και τα 19 μ., στην κάτοψη επικρατεί ο τύπος του μεγαλοπρεπούς δίπτερου, με δύο περιμετρικές κιονοστοιχίες γύρω από τον κυρίως ναό.


Ο Μεγάλος ναός της Άρτεμης στην Έφεσο Κάτω το τύμπανο της βάσης ,παριστά τον Θάνατο το Ερμή ψυχοπομπό την Περσεφόνη τον Πλούτωνα και πιθανά την Άλκηστη ή την Ευρυδίκη κίονα -Βρετ .Μουσείο.
Ο Ιωνικός ρυθμός συνέχισε να γνωρίζει μεγάλη άνθηση στη Μικρά Ασία κατά τον 4ο αι. π.Χ. και κατά την ελληνιστική περίοδο, όταν οι ελληνικές πόλεις είχαν την ευχέρεια να ανεγείρουν μεγαλόπρεπα οικοδομήματα που ανταγωνίζονταν του ναούς του παρελθόντος.
Ο ναός της Αρτέμιδος Λευκοφρυηνής στον φυσικό του χώρο.
Οι πρώτες συστηματικές ανασκαφές στη Μαγνησία έγιναν το 1891, από το γερμανό Καρλ Χούμαν, τον αρχαιολόγο που ανακάλυψε το Βωμό της Περγάμου. Στη Μαγνησία επί Μαιάνδρω, υπήρχαν οι μυστηριώδεις πέτρες που είχαν την ιδιότητα να έλκονται και να απωθούνται μεταξύ τους.Την πόλη κοσμούσαν τρεις τουλάχιστον ναοί, ένας ναός της Αθηνάς, ένας ναός του Διός Σωσιπόλιδος και, βεβαίως, ο μεγαλοπρεπής ναός της Αρτέμιδος Λευκοφρυηνής, της θεάς με τα λευκά φρύδια. Η Άρτεμις Λευκοφρυηνή – ή Λευκόφρυς – συνιστούσε τοπική μορφή της θεότητας, που δε συναντάται πουθενά αλλού. Ο ναός της Αρτέμιδος μαρτυρείται από τον 3ο αιώνα και είχε διαστάσεις 58 επί 32 μέτρων, με 8 σειρές από 15 ιωνικούς κίονες. Κατά τον Βιτρούβιο, κτίστηκε από τον αρχιτέκτονα Ερμογένη κατά το ιωνικό πρότυπο. Ο Στράβων μας λέει, ότι στο μέγεθος και στους θησαυρούς, ο ναός της Αρτέμιδος υστερούσε από αυτόν της Εφέσου, αλλά στην ομορφιά και στην αρμονία των μερών υπερτερούσε από όλους τους ναούς της Μικρασίας. Στο ναό της Λευκοφρυηνής ο Ερμογένης εφεύρε το είδος του οκτάστυλου ψευδοδιπτέρου, εφαρμόζοντας καινοτόμες σχεδιαστικές ιδέες, όπως το ερμογενειακό εύστυλον, κατά το οποίο το μετακιόνιο ισούται με το δύο και ένα τέταρτο της διαμέτρου βάσεως των κιόνων.Τα ερείπια, όσα διέφυγαν από τις αρπαγές, τη λάσπη και τα στοιχεία, κείνται στο έδαφος. Ατάκτως εριμμένα, άφθονα, απέριττα, λουσμένα στο ιωνικό φως, σιωπηλά, αλλά και εύγλωττα.
Ο Ναός του Απόλλωνα στα Δίδυμα
Οι σημαντικότεροι ιωνικοί ναοί, είναι το Αρτεμίσιο στην Έφεσο, ο Ναός του Απόλλωνα στα Δίδυμα, ο Ναός της Αθηνάς στην Πριήνη, ο Ναός της Άρτεμης Λευκοφρυήνης στη Μαγνησία του Μαιάνδρου και ο Ναός της Άρτεμης στις Σάρδεις.
Μαρμάρινη ελληνική κολόνα ιωνικού ρυθμού από τον ναό της Αρτέμιδος στις Σάρδεις -Μητρ Μουσειο Ν.Υ.
Τα δύο πρώτα παρουσιάζονται ως διακοσμητικά συμβολικά ίσως ανάγλυφα ενώ τα επόμενα ως δομικά αρχιτεκτονικά
στοιχεία επίσης διακρίνεται και η φερόμενη εξελικτική πορεία από Αιολική απόδοση σε Ιωνική.
Ο Αιολικός ρυθμός
To αιολικού ρυθμού κιονόκρανο από αρχαϊκό ναό στην αιολική Λάρισα της Τρωάδος Μ.Ασίας-ΧΑΡΤΗΣ 2
To αιολικού ρυθμού κιονόκρανο, ονομάζεται και πρωτοϊωνικό. Φέρει δύο έλικες, μεταξύ των οποίων αναπτύσσεται ένα ανθέμιο και στη βάση του έχει συνήθως ανάγλυφη διακόσμηση με πέταλα άνθους. και εξελίχθηκε κυρίως στο χώρο της Μικρά Ασίας και της Λέσβου.
Από την Λέσβο ,την Ναυκρατίδα ,την Νεανδρία κίονες αιολικού ρυθμού.
Αναπτύχθηκε στα τέλη περίπου του 7ου αι. π.Χ. στη Σμύρνη, ενώ κατά τη διάρκεια του 6ου αι. π.Χ. συναντάται από την Καρία έως την Τρωάδα. Οι σημαντικότεροι ναοί αιολικού ρυθμού είναι ένας αρχαϊκός ναός στην αιολική Λάρισα, με αξιόλογες πήλινες κεραμώσεις και ο αρχαϊκός ναός στη Νεανδρία της Τρωάδας.
Ο Δωρικός ρυθμός
Ο ναός της θεάς Αθηνάς Η νότια γωνία της κύριας όψης σε αναπαράσταση. -ΑΣΣΟΣ Μ ΑΣΙΑΣ
Ο δωρικός ρυθμός δε, γνώρισε ιδιαίτερη ανάπτυξη στη Μικρά Ασία. Μοναδικός ναός δωρικού ρυθμού κατά την αρχαϊκή περίοδο είναι ο Ναός της Αθηνάς στην Άσσο (540-530 π.Χ.) που όμως έχει και ιωνικά στοιχεία.
Ναός θεάς Αθηνάς Άσσος Μικρά Ασία.
Κατά την ελληνιστική περίοδο, ο δωρικός ρυθμός εμφανίζεται σποραδικά στη ναοδομία της Μικράς Ασίας, καθώς και σε κοσμικά οικήματα (πρόπυλα, στοές, γυμνάσια).
Κλασική εποχή
Η αρχιτεκτονική του 5ου αι. π.Χ. χαρακτηρίζεται ειδικότερα από την αρμονία των αναλογιών. Οι αρχιτεκτονικές μορφές και οι τρόποι δόμησης βελτιώθηκαν, ενώ τα επιμέρους στοιχεία των αρχιτεκτονικών ρυθμών, του δωρικού και του ιωνικού, απέκτησαν τέλεια ισορροπία. Από τον 5ον αι. π.Χ. υπάρχουν ενδείξεις ότι οι Έλληνες αρχιτέκτονες άρχισαν να ασχολούνται με τα προβλήματα του εσωτερικού χώρου. Επικράτησε η χρήση του μαρμάρου, με αποτέλεσμα τα αρχιτεκτονικά σύνολα να αποκτήσουν περισσότερη επιβλητικότητα. Η ναοδομία συνέχισε να μονοπωλεί το ενδιαφέρον των αρχιτεκτόνων, με τη διαφορά ότι και κατά τα Κλασικά χρόνια οι ελληνικοί ναοί επιβάλλονταν όχι με το μέγεθος αλλά με την ποιότητα του σχεδιασμού και της κατασκευής τους.

Διαβάστε Περισσότερα...

Ελευσίνια Μυστήρια: Τα Ιερά που οι μύστες έβλεπαν δεν βρίσκονταν σε αυτό τον κόσμο!


Ελευσίνια Μυστήρια: Τα Ιερά που οι μύστες έβλεπαν δεν βρίσκονταν σε αυτό τον κόσμο. Όταν ο Ιεροφάντης άνοιγε την πόρτα της αίθουσας, αποσφράγιζε την πύλη ανάμεσα στους δύο κόσμους και προκαλούσε ένα ρήγμα στη συμπαντική δομή!

Η ΘΈΑΣΗ ΤΩΝ ΙΕΡΏΝ

Στο σημείο αυτό προκύπτει το μεγάλο ερώτημα σχετικά με τα Ελευσίνια Μυστήρια, γιατί σίγουρα κάτι θα έπρεπε να έβλεπαν οι άνθρωποι εκεί.
Όλες οι μαρτυρίες από την αρχαιότητα – από ποιητές όπως ο δημιουργός του Ομηρικού Ύμνου στη Δήμητρα και τραγωδούς όπως ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης – είναι κατηγορηματικές.
Οι μύστες έβλεπαν τα Ιερά: Μόνο αυτό μπορούσε να πει κανείς με ασφάλεια για τα Μυστήρια. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο μυούμενος ήταν ένας μύστης με τα μάτια κλειστά προς τον κόσμο.

Στην κατάσταση αυτή έφτανε μέσω της προπαρασκευαστικής μύησης που γινόταν στα Μικρά Μυστήρια ενάμιση χρόνο νωρίτερα, στο ιερό που υπήρχε στην όχθη του ποταμού Ιλισού, στις Άγραις, που το όνομά τους σήμαινε τα »λάφυρα του κυνηγιού».

Παρακάτω θα δούμε τι ακριβώς κυνηγούσαν εκεί.
Το πρώτο στάδιο λοιπόν, ήταν εκείνο του μύστη.
Στην Ελευσίνα, ο μύστης έβλεπε το Όραμα, την Εποπτεία, και γινόταν Επόπτης, δηλαδή κάποιος που έχει δει.
Στα αρχαία Ελληνικά, η γνώση και η θέαση συνδέονται πολύ στενά μεταξύ τους, με την πρώτη να πηγάζει από τη βίωση της δεύτερης.
Ακόμα και η λέξη »θεωρία» υποδηλώνει ένα ταξίδι που κάνει κάποιος για να δει και να γνωρίσει κάτι ιερό.
Ωστόσο, παρά τις προσδοκίες τους, οι αρχαιολόγοι δεν έχουν βρει τα Ιερά στην Ελευσίνα.
Έτσι, ελλείψει ανασκαφικών ευρημάτων, οι μελετητές μπορούσαν να φαντάζονται οτιδήποτε σχετικά με αυτά τα μυστηριώδη Ιερά:
Σύμφωνα με κάποιους, ήταν απομεινάρια του μυκηναϊκού παρελθόντος, φαλλικά σύμβολα ή πήλινες αναπαραστάσεις γυναικείου εφηβαίου, που στα αρχαία ελληνικά ονομαζόταν κτεις (χτένι).
Τα ιερά αυτά αντικείμενα φυλάσσονταν σε ένα άλλο κτίσμα, έναν μικρό χώρο που βρισκόταν εντός της αίθουσας της μύησης.
Τη στιγμή της αποκάλυψης, ο Ιεροφάντης άνοιγε μια πόρτα στον Αρχαίο Οίκο της Θεάς και αποκάλυπτε τα Ιερά, μέσα σε άπλετο φως.
Όλες οι αρχαίες μαρτυρίες για τα Ελευσίνια Μυστήρια συγκλίνουν στο εξής: Τα Μυστήρια ήταν η υπέρτατη εμπειρία στη ζωή ενός μύστη, μια εμπειρία σωματική και συγχρόνως πνευματική.
Ξεκινούσε με τρεμούλα, ζαλάδα και κρύο ιδρώτα, και ακολουθούσε ένα θέαμα που σε έκανε να νομίζεις ότι μέχρι τότε ήσουν τυφλός.
Σε κατέκλυζε μια τέτοια αίσθηση δέους και θαυμασμού που σε άφηνε άλαλο, καθώς σου ήταν αδύνατο μα περιγράψεις με λόγια αυτά που είχες δει και είχες αισθανθεί: Οι λέξεις δεν επαρκούσαν
Τα παραπάνω συμπτώματα αντιστοιχούν εμφανώς σε εμπειρία ενθεογενών, για να χρησιμοποιήσουμε τον ευρέως αποδεκτό πλέον νεολογισμό και να αποφύγουμε τις υποτιμητικές συνδηλώσεις λέξεων όπως ναρκωτικά, φάρμακα ή παραισθησιογόνα.
Τα Ιερά δεν ήταν κάτι που ανήκε σε τούτο τον κόσμο, αλλά κάτι που γινόταν ορατό από τον άλλο κόσμο. Αυτά που έβγαζε ο Ιεροφάντης από τον Αρχαίο Οίκο δεν ήταν φυσικά αντικείμενα.
Για να το πούμε απλά, τα Ιερά δεν βρίσκονται σε αυτό τον κόσμο.
Οι μαρτυρίες ως προς αυτό είναι σαφείς: Το θέαμα που αντίκριζαν οι μύστες δεν ερχόταν από τον κόσμο αυτό, ήταν κομμάτι του άλλου κόσμου.
Για να βιώσει κανείς τα Ιερά, έπρεπε να ταξιδέψει κάτω από τη Γη.
Ο Ιεροφάντης ήταν »αυτός που έκανε τα Ιερά να εμφανιστούν».
Όταν, λοιπόν, άνοιγε την πόρτα της αίθουσας, αποσφράγιζε την πύλη ανάμεσα στους δύο κόσμους και προκαλούσε ένα ρήγμα στη συμπαντική δομή.
Ωστόσο, ελάχιστοι μύστες θα τον είχαν δει αυτοπροσώπως στην αίθουσα της μύησης, στο Τελεστήριο, που πήρε το όνομά του από τη λέξη »τέλος», ως προς την τελεολογική »έκβαση», και όχι από το λατινικό initium, η »αρχή».
Παρ’ όλα αυτά, το όραμα δεν εμφανιζόταν καθώς άνοιγε η πόρτα του Οίκου της Θεάς, με τα διάφορα άσεμνα αντικείμενα που υποτίθεται πως βρίσκονταν στο εσωτερικό του.

ΤΟ ΤΕΛΕΣΤΉΡΙΟ

Το Τελεστήριο της Ελευσίνας (φωτ. Διάζωμα)

Το Τελεστήριο δεν ήταν θέατρο, και η κατασκευή του δεν επέτρεπε στον θεατή να δει τι ακριβώς έκανε ο Ιεροφάντης.
Το κτήριο ήταν λαξεμένο μέσα στο βράχο κάτω από την ακρόπλη της Ελευσίνας. Ουσιαστικά, αποτελούσε αρχιτεκτονική προσομοίωση υπόγειου θαλάμου ή σπηλαίου.
Ανά εποχές ξαναχτίστηκε και επεκτάθηκε για να χωρέσει τους μύστες, ο αριθμός των οποίων διαρκώς αυξανόταν.
Όμως, το αρχικό του σχέδιο διατηρούνταν αναλλοίωτο, παρά τις αλλαγές:
Το Τελεστήριο ήταν ένα ευθύγραμμο κτήσμα γύρω από μια πολύ μικρότερη ορθογώνια αίθουσα, το Ανάκτορο, την »κατοικία της Άνασσας».
Αναπαράσταση υπ. Ι. Τραυλού του Ιερού της Ελευσίνας. Στο κέντρο το Τελεστήριο.

Σε κάποια μεταγενέστερη – τουλάχιστον – εκδοχή του Τελεστηρίου, η στέγη του Ανάκτορου είχε μορφή φεγγίτη, επιτρέποντας την είσοδο του εξωτερικού φωτός και παρέχοντας τη δυνατότητα εξαερισμού για τον καπνό από τις δάδες και τα λυχνάρια.
Η ακριβής θέση του Ανάκτορου παρέμεινε σταθερή στη διάρκεια όλων των ανοικοδομήσεων.
Ήταν χτισμένο πάντοτε στο χώρο του αρχαίου μυκηναϊκού ναού, που οι αρχαιολόγοι ονομάζουν μυκηναϊκό μέγαρο ή Μεγάλη Αίθουσα.
Ωστόσο, η ακριβής θέση του Ανάκτορου εντός του Τελεστήριου άλλαζε κατά περιόδους.
Το Τελεστήριο ήταν απλώς ο χώρος που φυλάσσονταν τα ιερά αντικείμενα αυτού του αρχαίου αδύτου.
Ο πραγματικός Οίκος της Θεάς (Περσεφόνη) ήταν το Ανάκτορο.

Αναπαράσταση υπό Ιω. Τραυλού του Ανακτόρου στο Τελεστήριο της Ελευσίνας. Εδώ μέσα ελάμβανε χώρα η θεοφάνεια της Κόρης «υπό το πυρ» του ιεροφάντη

Στη μία πλευρά του Ανάκτορου υπήρχε μια θύρα και δίπλα της βρισκόταν ο θρόνος του Ιεροφάντη, με την ψηλή του πλάτη στο στέγαστρο.
Στον εσωτερικό χώρου του Τελεστήριου υπήρχαν αρκετές αναβαθμίδες που κατέληγαν στα τοιχώματα. Εκεί καθόντουσαν ή στεκόντουσαν όρθιοι οι μύστες, ενώ μερικοί ίσως να στεκόντουσαν στο δάπεδο, στον κύριο χώρο της αίθουσας.
Καταπώς φαίνεται, από τα περισσότερα σημεία του χώρου οι παρευρισκόμενοι δεν είχαν οπτική επαφή με την πόρτα του Ανάκτορου.
Οι σειρές των κιόνων που στήριζαν την οροφή, η ψηλή πλάτη του θρόνου του Ιεροφάντη στα δεξιά της θύρας και η ίδια η γεωμετρία του ιερού εμπόδιζαν τη θέα, με αποτέλεσμα πολλοί μύστες να μην μπορούν να παρακολουθήσουν τις κινήσεις του Ιεροφάντη κατά τη στιγμή του »οράματος».
Επιπλέον, φαίνεται ότι παραδόξως τα Ιερά ήταν φορητά, γιατί αν και συνήθως παρέμεναν μέσα σε αυτή την αρχαία αίθουσα και υποτίθεται ότι τα έβγαζαν από το άδυτο για τις πομπές μόνο μέσα σε κλειστά κάνιστρα, ο Αλκιβιάδης και άλλοι γνωστοί Αθηναίοι τα είχαν »δείξει» σε φίλους κατά τη διάρκεια »κλειστών» συγκεντρώσεων.
Παρόλο που αυτή η ιεροσυλία έγινε αιτία μεγάλου σκανδάλου, κανείς δεν σκέφτηκε να κατηγορήσει τους ιερείς για συνεργία στην απομάκρυνση των Ιερών από το άδυτο.
Μάλιστα, οι Έλληνες μελετητές δεν πρέπει να δυσκολεύτηκαν να αντιληφθούν ότι τα Ιερά δεν αναφέρονταν απαραιτήτως σε συγκεκριμένα αντικείμενα, αλλά σε ολόκληρη την σφαίρα του ιερού, της εμπειρίας και της θρησκευτικής τελετής.

Σχέδιο του ιερού της Δήμητρας στην Ελευσίνα κατά την περίοδο της ακμής του.

Όταν ο Ιεροφάντης άνοιγε την πόρτα της Θεάς, έβγαινε μια φωτεινή λάμψη.
Αυτοί που εμμένουν να μην λαμβάνουν υπόψη τους τα στοιχεία υποθέτουν πως μέσα στην κατοικία της Άνασσας θα πρέπει να υπήρχε μια τεράστια φωτιά.
Πως είναι δυνατόν να άναβαν μια τέτοια φωτιά, δίχως καπνοδόχο;
Πως είναι δυνατόν η ατμόσφαιρα να μη γινόταν αποπνικτική από τον καπνό, με ολέθρια αποτελέσματα για το στριμωγμένο πλήθος, για να μην μιλήσουμε για την αποπνικτική ζέστη που θα επικρατούσα μέσα στον κλειστό χώρο, ούτε για τον κίνδυνο πυρκαγιάς που θα μπορούσε να αποδεκατίσει τους παρευρισκομένους.
Η λάμψη ήταν συνήθης μεταφορά για τη Φώτιση, που λάμβανε χώρα όταν παραβιαζόταν τελετουργικά η ιερή πύλη ανάμεςσα στους δυο κόσμους.

ΑΝΤΙΚΡΊΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΘΕΆ

Άποψη του άδυτου του Πλουτώνειου από τα ανατολικά

Όπως λέγεται, ο Ηρακλής περιέγραψε με μεγαλύτερη σαφήνεια αυτό που έβλεπαν εκεί οι μύστες: Ήταν η ίδια η Περσεφόνη.
Σε ένα απόσπασμα από πάπυρο, ισχυρίζεται ότι ο ίδιος δεν χρειαζόταν να περάσει από μύηση, επειδή είχε ήδη δει την κόρη της Δήμητρας στη διάρκεια της κατάβασής του στον Άδη.
Σύμφωνα με τον Ευριπίδη, αυτό ήταν το όραμα που του επέτρεψε να νικήσει τον θάνατο. Κατάφερε να αναμιχθεί με τους υπόλοιπους μύστες και να επανέλθει στο βασίλειο των ζωντανών, σαν κάποιος που είχε δει, δηλαδή ως επόπτης.
Εδώ ίσως πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η αίθουσα της μύησης δεν ήταν θέατρο.
Στα λογιστικά βιβλία του ναού της Ελευσίνας δεν υπάρχουν πουθενά καταγεγραμμένα έξοδα για σκηνικά ή για αμοιβές ηθοποιών. Επίσης, μοιάζει απίθανο ότι θα μπορούσε κανείς να παραπλανήσει τους Έλληνες, οι οποίοι διέθεταν θεατρική παιδεία, με κάποιο σκηνικό τέχνασμα.
Δεν έβλεπαν λοιπόν κάποιον ηθοποιό, αλλά την ίδια την Περσεφόνη, να εμφανίζεται ως σχήμα τι, ως μια μορφή ή κάποιου είδους φαινόμενο, μετέωρη πάνω από το έδαφος σύμφωνα με μια πηγή.
Ο Πλάτωνας ονόμαζε αυτά τα φαινόμενα φάσματα, δηλαδή φαντάσματα.
Η αίθουσα της μύησης γέμιζε πνεύματα, όπως αναφέρει ο Παυσανίας αφηγούμενος την ιστορία κάποιου που παρεισέφρησε απρόσκλητος στο μυστήριο, με αποτέλεσμα να βρει το θάνατο.
Ακόμα και ένας τυφλός μπορούσε να δει το όραμα. Μια χρωματισμένη μαρμάρινη αναθηματική πλάκα του 5ου αιώνα π.Χ. που βρέθηκε στις ανασκαφές του Τελεστήριου ήταν αφιερωμένη στη Δήμητρα από τον Ευκράτη, έναν τυφλό που αντίκρισε τη Θεά χωρίς να βλέπει. Πάνω στην επιγραφή διακρίνονται τα τυφλά μάτια του Ευκράτη και ακόμη πιο πάνω βλέπουμε το σκαλιστό πρόσωπο και το κεφάλι της Θεάς, περικυκλωμένο από κόκκινες ακτίνες.
Χωρίς αμφιβολία οι προσδοκίες του κόσμου σχετικά με τα συμβάντα στα Ελευσίνια Μυστήρια ευθύνονται για τις μαρτυρίες όσων ισχυρίζονταν πως όταν όλοι οι Αθηναίοι είχαν τραπεί σε φυγή λόγω της εισβολής των περσικών στρατευμάτων, είδαν ένα σύννεφο σκόνης να υψώνεται πάνω από την Ιερά Οδό και άκουσαν τις ιαχές του Ίακχου, καθώς τα πνεύμετα τελούσαν μόνα τους το Μυστήριο.

Συνεχίζεται….
Απόσπασμα από το βιβλίο
Τα μυστικά της αρχαίας Ελευσίνας – τα ιερά μανιτάρια της θεάς
Carl A. P. Ruck

Πηγή: 
revealedtheninthwave.blogspot.gr (Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΕΝΑΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ)
Διαβάστε Περισσότερα...