ΠΟΣΟ ΟΜΟΡΦΗ ΗΤΑΝ Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΕΝΗ;

  Του συγγραφέα Κωνσταντίνου Σπίνου

Η Ωραία Ελένη, δημιούργημα του Ομήρου, ήταν ένα φωτεινό, πανέμορφο πρόσωπο της Ελληνικής παραδόσεως. Ήταν η ομορφότερη γυναίκα της Ελληνικής αρχαιότητας. Το όνομά της δηλώνει κάτι που λάμπει και ίσως να προέρχεται και από τη λέξη Σελήνη, Σέλας, κ.ά..

Η Ελένη, έργο της Έβ. ντε Μοργκαν, 1898.

Η εξωπραγματική ομορφιά της ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα και έφτασε στα πέρατα του κόσμου. Προσφάτως η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως ένα αρχαιολογικό θησαυρό, στην Πομπηία, που θάφτηκε από την έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ. Μια αίθουσα ενός αρχοντικού με τοιχογραφίες εμπνευσμένες από τον Τρωικό Πόλεμο, οι οποίες δείχνουν την Ωραία Ελένη και τον Πάρη, όπως και την Κασσάνδρα με τον Απόλλωνα.

Η Ελένη συλλαμβάνεται από τον Μενέλαο. Ο Αίας ο Μικρός σέρνει την Κασσάνδρα μακριά από το Παλλάδιο μπροστά στον Πρίαμο. Από Τοιχογραφία στην Πομπηία.

Δυστυχώς όμως, η εκρηκτική ομορφιά της αποτέλεσε το μήλο της καταστροφικής σύγκρουσης μεταξύ Αχαιών και Τρώων (με την συμμετοχή ακόμα και θεών), και έγινε αφορμή να αφήσουν την τελευταία τους πνοή στα πεδία των μαχών χιλιάδες παλικάρια και να ξεκληριστούν ολόκληρες οικογένειες.

Πόσο όμορφη όμως ήταν στην πραγματικότητα;

Μια παράδοση θέλει τον σύζυγό της Μενέλαο να έχει την πρόθεση να την σκοτώσει μετά την πτώση της Τροίας. Κάμφθηκε όμως μπροστά στη θέα του μισόγυμνου κορμιού της. Όταν οι άλλοι Έλληνες θέλησαν να την λιθοβολήσουν, τα χέρια τους παρέλυσαν μπροστά στην θεϊκή ομορφιά του προσώπου και του κορμιού της.

Η απαγωγή της νεαρής Ελένης από τον Θησέα. Λεπτομέρεια από αττικό ερυθρόμορφο αμφορέα, του 6ου αι. π.Χ. – Ευρίσκεται στο Staatliche Antikensammlungen Μοναχου Βαυαριας.

Πόσοι άνδρες διεκδίκησαν το χέρι της πιο όμορφης Ελληνίδας της εποχής;

Ήταν άραγε τόσο όμορφη η Διογέννητη Ελένη, ώστε καμμία γυναίκα δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί το αξεπέραστο πρότυπο της ομορφιάς της;

Τόσο όμορφη ώστε θα μπορούσε να ξεσπάσει σύγκρουση ανάμεσα στους βασιλείς;

Η Ελένη, έργο του Αντ. Κανοβα.

Πως ήταν η εμφάνισή της;

Τι ήταν αυτό που την έκανε την ομορφότερη γυναίκα του κόσμου;

Ήταν ψιλή, ήταν λιγνή, ήταν καμαροφρύδα; Είχε ψιλό λαιμό, είχε ωραίες κνήμες, τί μέση; Τα στήθη της; Ήταν πλούσιο το στήθος της;

Ο νομπελίστας ποιητής μας, Γ. Σεφέρης, θα γράψει στην δική του «ΕΛΕΝΗ»

«Με το βαθύ στηθόδεσμο, τον ήλιο στα μαλλιά,

κι αυτό το ανάστημα ίσκιοι και χαμόγελα

παντού στους ώμους στους μηρούς στα γόνατα·

 ζωντανό δέρμα, και τα μάτια με τα μεγάλα βλέφαρα,

ήταν εκεί, στην όχθη ενός Δέλτα».

Ο Όμηρος στο σημείο αυτό δεν ήταν ιδιαίτερα διαφωτιστικός και δεν έχει να μας πει πολλά. Δεν θέλει να «φυλακίσει» στα στενά όρια της δικής του περιγραφής μια μορφή που η ομορφιά της δεν γνωρίζει όρια. Την άφησε την Ελένη να την πλάσει ο καθ’ ένας μας όπως θέλει και όπου μπορεί και φτάνει με την φαντασία του.

Για την εξωπραγματική αυτή θεϊκή ομορφιά αφιερώνει μόνο τέσσερα επίθετα, ήτοι, καλλίκομον καλλιπάρηον, λευκώλενον, τανύπεπλον. Με αυτά τα επίθετα μας περιγράφει την ομορφότερη γυναίκα της αρχαιότητας.

• Καλλίκομος: (ΙΛΙΑΔΑ Ι, 449, ΙΛΙΑΔΑ Ο 58) Σημαίνει αυτή που έχει ωραία κώμη, δηλαδή όμορφα περιποιημένα μαλλιά. Και φυσικά δεν μας διευκρινίζει αν ήταν ξανθιά όπως μας την παρουσιάζει το Χόλυγουντ στην ταινία «Helen of Troy». Οι γυναίκες της εποχής του Τρωικού Πολέμου χτένιζαν τα μαλλιά τους μπούκλες και πλοκάμους και τα στόλιζαν με πολύχρωμες κορδέλες ή χρυσούς δακτύλους.
• Καλλιπάρειος: Επίθετο που χρησιμοποιεί ο Όμηρος για να χαρακτηρίσει τις ωραίες γυναίκες. Σημαίνει η έχουσα ωραίες παρειές και κατ’ επέκταση ένα πολύ όμορφο και καλοσχηματισμένο πρόσωπο. Οι γυναίκες της Μυκηναϊκής εποχής τόνιζαν τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους χρησιμοποιώντας λευκή πούδρα, έβαφαν τα χείλια τους, τα μάγουλά τους και τους λοβούς των αυτιών κόκκινα. 
• Λευκωλενος: Η έχουσα λευκούς βραχίονες. Ο Όμηρος προσπαθεί να μας μεταφέρει την εικόνα της Ωραίας Ελένης ως μιας γυναίκας με πολύ όμορφο λευκό δέρμα ειδικά στα χέρια το οποίο υποδείκνυε την ευγενή της καταγωγή. Το επίθετο που χαρακτηρίζει την Περσεφόνη την Ανδρομάχη την Ήρα.
• Τανύπεπλος: Η ενδεδυμένη με μακρύ πέπλο. Ο Όμηρος το χρησιμοποιεί ως προσωνυμία γυναικών της υψηλής κοινωνίας. Η πανέμορφη Ελένη και σαν βασίλισσα που ήταν εκτός από τα άλλα σωματικά χαρακτηριστικά, ντυνόταν και πάρα πολύ πλούσια κομψά και όμορφα ρούχα. Στην Μυκηναϊκή εποχή η γυναικεία ενδυμασία αποτελείται από μία μακριά και πλούσια φούστα με φραμπαλάδες κι ένα κοντό περικόρμιο που άλλοτε άφηνε το στήθος ακάλυπτο ή καλυπτόταν με ένα διάφανο πουκάμισο. Η καθημερινή ενδυμασία αποτελείται από μακρύ χιτώνα με μακριά μανίκια από μάλλινο ύφασμα.

Φορούσαν κοσμήματα που φανέρωναν την κοινωνική τους θέση όπως περιδέραια, σκουλαρίκια κ.α.

Κοσμούσαν τα ενδύματά τους με εξαρτήματα όπως μικρούς δίσκους που πιθανά τους έραβαν στα ρούχα, περόνες και πόρπες που συγκρατούσαν τα φορέματά τους στο στήθος ή στους ώμους.

Επί πλέον ο Όμηρος μας δίνει την εξής (μοναδική) πληροφορία για την ομορφιά της. Είναι η στιγμή που η Ελένη πλησιάζει τους Γέροντες της Τροίας, οι οποίοι μένουν έκθαμβοι από την ομορφιά της χάρη της οποίας δικαιολογούν τα βάσανα που επιφέρει ένας πόλεμος. Και βάζει στο στόμα του Πριάμου, τα εξής λόγια: «Χαλάλι, τόσοι παιδεμοί για μια τέτοια γυναίκα, στους Τρώες και στους Αχαιούς με τις καλές κνημίδες. Με τις αθάνατες θεές φρικτά μοιάζει στην όψη».

οὐ νέμεσις Τρῶας καὶ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιοὺς
τοιῇδ’ ἀμφὶ γυναικὶ πολὺν χρόνον ἄλγεα πάσχειν·
αἰνῶς ἀθανάτῃσι θεῇς εἰς ὦπα ἔοικεν·

(Ιλιάδα, Ραψωδία Γ΄ στίχος 156-158)

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

Οι καλλιτέχνες της αρχαιότητας προσπάθησαν να αποτυπώσουν την Ωραία Ελένη στις δημιουργίες τους.

Σε ένα μελανόμορφος αμφορέας του 550 π.Χ. βλέπουμε στην μέση της παράστασης μια γυναικείας φιγούρα που ξεχωρίζει. Πρόκειται για την Ωραία Ελένη, ίσως κατά την στιγμή που ο Μενέλαος την αντικρίζει για πρώτη φορά μετά την άλωση της Τροίας. Ο άγνωστος καλλιτέχνης απεικονίζει την Ωραία Ελένη (λευκόλενο) με λευκό δέρμα να φοράει πολύ ωραίο μακρύ φόρεμα πλούσιο αρχοντικό (τανύπεπλος). Τα αυτιά της στολίζουν πολύ ωραία και ακριβά σκουλαρίκια. Τα μαλλιά της και το χρώμα τους είναι μελαχρινό.

Μελαχρινή απεικονίζεται και σε άλλα αγγεία όπως στον κρατήρα του 430 π.Χ. σε μια σκηνή, όπου βλέπουμε τον Θησέα να προσπαθεί να την απαγάγει.

Και σε ένα άλλο κρατήρα (αγγείο στο οποίο αναμιγνυόταν το νερό και το κρασί της ιδίας περιόδου βλέπουμε τον Μενέλαο να θαμπώνεται από την ομορφιά της.

Σε ένα αμφορέα του 410 π.Χ. ο καλλιτέχνης απεικονίζει τον θεό Έρωτα να πετά ανάμεσα στον Πάρη και την Ωραία Ελένη, η οποία είναι εξαιρετικά αρχοντικά ντυμένη με μαλλιά μελαχρινά.

Αιώνες μετά περίπου τον 5ο αιώνα μ.Χ. έχουμε αναφορές σε ένα κείμενο σχετικά για την εξωτερική εμφάνιση της Ελένης που γράφτηκε από τον Δάρη, ιερέα του Ηφαίστου στην Τροία, ο οποίος ήταν εκεί αυτοπροσώπως και είδε την ομορφιά της Ελένης ιδίοις όμμασι.

ΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΖΕΥΞΙΔΟΣ

Σπουδαίο είναι και το έργο του τεράστιου καλλιτέχνη της αρχαιότητας, του Ζεύξιδος. Ο ζωγραφικός πίνακας με τίτλο «Η Ελένη της Τροίας» βρισκόταν στον ναό της Ήρας Λακινίας στον Ακράγαντα. (ή σύμφωνα με άλλες παραδόσεις, στον Κρότωνα Καλαβρίας Μεγάλης Ελλάδος / Κατω Ιταλιας).

Για να κάνει αυτόν τον πίνακα ο Ζεύξις ζήτησε από την πόλη πολλές γυναίκες, και από αυτές διάλεξε πέντε τις πιο ωραίες, παίρνοντας ως πρότυπο ότι ωραιότερο είχε η κάθε μια. Το έργο αυτό θεωρούνταν ως ένα από τα ωραιότερα του Ζεύξιδος και μια από τις τελειότερες αναπαραστάσεις του γυναικείου σώματος, μια και χρησιμοποίησε το πιο όμορφο σημείο του σώματος της κάθε κοπέλλας για να ολοκληρώσει το έργο του.

Ο Ρωμαίος συγγραφέας και δάσκαλος της ρητορικής, Κλ. Αιλιανός, μας πληροφορεί ότι, πριν ο πίνακας αφιερωθεί στον ναό, ο Ζεύξις την εξέθεσε σε κοινή θέα έναντι αμοιβής, κερδίζοντας έτσι αρκετά χρήματα.

Στο κάτω μέρος του πίνακα είχε γράψει τον παραπάνω στίχο του Ομήρου που ανέφερε, ότι, δίκαια είχαν υποστεί οι Έλληνες και οι Τρώες επί τόσα δεινά για μια γυναίκα που έμοιαζε αληθινά στο πρόσωπο με τις αθάνατες θεές. Τον πίνακα αυτό μετέφερε ο βασιλιάς της Ηπείρου, Πύρρος, στην Αμβρακία και όταν η Αμβρακία έπεσε στους Ρωμαίους μεταφέρθηκε στην Ρώμη.

ΠΗΓΗ: ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 5.3.2026.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

• Ομήρου «ΙΛΙΑΣ»
• Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια
• Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό ΗΛΙΟΥ
• Αλ. Ροζοκόκη, «Η Ελένη της Σπάρτης: η σπουδαιότητα της καταγωγής και η ανίχνευση της υπόστασής της» εκδ. ΠΑΠΑΗΛΙΟΥ.
• Γ, Σεφέρης «ΕΛΕΝΗ».
• Ομιλία καθηγητού Δ. Λιαντίνη.

arxeion-politismou.gr

Διαβάστε Περισσότερα...

Αμφίπολη: Η θεά, οι όρκοι και ένας μύθος που ταξίδεψε στον χρόνο

  Πόσο βαθιά μπορεί να ριζώσει ένας μύθος σε μια πόλη; Μπορεί μια θεότητα να ταξιδέψει μαζί με τους αποίκους και να γίνει μέρος της πολιτικής και συλλογικής τους ταυτότητας; Ο καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας Δημήτρης Δαμάσκος εξηγεί.

Παρουσίαση: Αγιάτη Μπενάρδου

ΗΑμφίπολη δεν είναι μόνο ένα γεωγραφικό σημείο στον χάρτη της αρχαίας Μακεδονίας· είναι ένας τόπος όπου η μυθολογία, η πολιτική και η ιστορία διαπλέκονται διαρκώς. Από τη λατρεία της Αρτέμιδας Ταυροπόλου, μιας θεότητας με ισχυρές αθηναϊκές ρίζες, έως τις αφηγήσεις γύρω από τον Βρασίδα και τη μακεδονική δυναστεία, η πόλη συγκρότησε την ταυτότητά της μέσα από σύμβολα που ξεπερνούσαν τα στενά όρια της τοπικής λατρείας.

 

Την ίδια στιγμή, η σύγχρονη δημόσια συζήτηση γύρω από την Αμφίπολη, ιδίως μετά τις ανασκαφές στον Τύμβο Καστά, δείχνει πως οι μύθοι δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν. Ανανεώνονται, επανανοηματοδοτούνται και συχνά αποκτούν δύναμη μεγαλύτερη από αυτή των ίδιων των αρχαιολογικών ευρημάτων. Πού τελειώνει, λοιπόν, ο μύθος και πού αρχίζει η ιστορική τεκμηρίωση; Μπορεί η αρχαιολογία να αποδομήσει έναν μύθο χωρίς να ακυρώσει ό,τι σημαίνει για μια κοινότητα;

 

Ο Δημήτρης Δαμάσκος είναι καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ και είναι διδάκτορας Κλασικής Αρχαιολογίας του Freie Universität Berlin. Έχει εργαστεί ως συμβασιούχος αρχαιολόγος στη Συλλογή Γλυπτών του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου και είχε αναλάβει για χρόνια την έκδοση του ετήσιου επιστημονικού περιοδικού του Μουσείου Μπενάκη. Το 2010 ήταν επισκέπτης ερευνητής στο Μουσείο Kelsey του Πανεπιστημίου του Mίσιγκαν.

 

Από το 2019 διευθύνει με τη Δημητρία Μαλαμίδου την ανασκαφή στην ακρόπολη της Αμφίπολης (https://amphipolisproject.org/). 

+Η Μακεδονία βρίσκεται στον πυρήνα των ερευνητικών του ενδιαφερόντων. Έχει συγγράψει τόμο για τα γλυπτά στο Μουσείο της Καβάλας (2013) και πολλά άρθρα που αφορούν την τοπογραφία της Μακεδονίας και τη γλυπτική της.

 

Από το φθινόπωρο του 2023 είναι επιστημονικός συνεργάτης του Μουσείου Fitzwilliam του Cambridge στο πλαίσιο ερευνητικού προγράμματος σε συνεργασία με το Μουσείο CSMVS, Mumbai με θέμα «Ancient Worlds Project». Είναι εταίρος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, αντεπιστέλλον μέλος του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αμερικής και του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου.

lifo.gr

Διαβάστε Περισσότερα...

Ένα λιοντάρι για τους Φιλίππους – Εντυπωσιακό εύρημα στην αρχαία πόλη

 

Μαρμάρινος λέοντας των αυτοκρατορικών χρόνων όπως ήρθε στο φως στους Φιλίππους.

Η αρχαιολογική ανασκαφή, που πραγματοποιεί ομάδα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου στους Φιλίππους έχει πεδίο έρευνας ένα τμήμα της αρχαίας πόλης με δρόμους, πλατεία και το κρηναίο οικοδόμημα φυσικά.

Ένας μαρμάρινος λέοντας, που κοσμούσε κάποτε μία αρχαία κρήνη, είναι το εντυπωσιακό γλυπτό, που ήρθε στο φως στους Φιλίππους μαζί με άλλα ευρήματα, που τεκμηριώνουν για μία ακόμη φορά τη σπουδαιότητα της πόλης στην αρχαιότητα.

Μεγάλων διαστάσεων, το άγαλμα σώζεται ακέραιο ως προς την κεφαλή του, στραμμένη προς τα δεξιά, με την πλούσια κώμη του και τμήμα του λαιμού και του σώματός του. Αλλά και τα χαρακτηριστικά της κεφαλής του λέοντα σώζονται σε άριστη κατάσταση. Πρόκειται μάλιστα για το τελευταίο γλυπτό που εντοπίστηκε, από όσα κοσμούσαν αυτήν την κρήνη.

Γενική λήψη της ανασκαφής μετά το πέρας των εργασιών. Λήψη από Α.

Γενική λήψη της ανασκαφής μετά το πέρας των εργασιών. Λήψη από Ν.

Η αρχαιολογική ανασκαφή, που πραγματοποιεί ομάδα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου στους Φιλίππους, έχει πεδίο έρευνας ένα τμήμα της αρχαίας πόλης με δρόμους, πλατεία και το κρηναίο οικοδόμημα φυσικά.

Συγκεκριμένα η έρευνα ξεκίνησε με την ολοκλήρωση της ανασκαφής σε στοά που βρίσκεται σε κύριο οδικό άξονα της πόλης – decumanus – αποκαλύπτοντας μία θύρα, με σωζόμενο in situ μαρμάρινο κατώφλι. Εντοπίσθηκε όμως ακόμη, η συνέχεια της μαρμαροστρωμένης οδού, καθώς και το ανατολικό τμήμα του cardo, του κάθετου δρόμου δηλαδή στον decumanus.

Κρήνη και πλατεία

Στο σημείο όπου συνέκλιναν οι δύο κύριες οδοί (βόρειος και νότιος deumanus) βρισκόταν η κρήνη, το σύνολο της επιφάνειας της οποίας αποκαλύφθηκε στην τελευταία ανασκαφή. Επιπλέον όμως αποκαλύφθηκε και μέρος της μαρμαρόστρωσης της πλατείας, η οποία είχε διαμορφωθεί στο σημείο σύγκλισης των δύο οδών. Εκεί εντοπίστηκε πλήθος μαρμάρινων ανάγλυφων μελών, που διαμόρφωναν τα σημεία παροχής νερού, όπως μαρμάρινα καμπύλα θωράκια, που ενώνονταν σε κογχωτή διάταξη. Ήδη μάλιστα οι αρχαιολόγοι κατόρθωσαν να επανατοποθετήσουν δύο τεμαχίων στην αρχική τους θέση, πλαισιώνοντας το θωράκιο που σώζεται κατά χώραν.

Άποψη του κρηναίου οικοδομήματος. Λήψη από Α.

Άποψη του κρηναίου οικοδομήματος. Λήψη από Β.

Άποψη του νοτιοανατολικού τμήματος της ανασκαφής. Λήψη από Α.

Κεραμική, χάλκινα νομίσματα, μετάλλινα αντικείμενα και μία ακέραια μαρμάρινη λεκανίδα είναι κυρίως τα ευρήματα της ανασκαφής ενώ βρέθηκαν όμως, και δύο θραύσματα επιγραφών σε λατινική γραφή. Πρόκειται για επιγραφές, που κοσμούσαν επιστύλιο, πιθανώς του κρηναίου οικοδομήματος, και αναφέρονται σε αυτό.

Η πρώτη επιγραφή διασώζει σε μια σειρά με κεφαλαία γράμματα το εξής: PHILIP ενώ η δεύτερη σώζεται σε δύο σειρές, σε λατινική γραφή και κεφαλαία γράμματα: Στην πρώτη σειρά σώζεται το εξής P·NYMP και στη δεύτερη σειρά REI·PVB.

Άποψη του χώρου με το μαρμάρινο κατώφλι. Νησίδα 7. Λήψη από Α.

Επανατοποθετημένα μαρμάρινα μέλη μαζί με το κατά χώραν μαρμάρινο μέλος του κρηναίου οικοδομήματος.

Οι επιγραφές

Όσον αφορά τον μαρμάρινο λέοντα, που πιθανώς εντάσσεται στην αυτοκρατορική εποχή, φαίνεται να μη συνανήκει με κανένα από τα γλυπτά που αποκαλύφθηκαν κατά τις ανασκαφές των προηγούμενων ετών.

Η παρατήρηση αυτή ενισχύει την εντύπωση, ότι η κρήνη αν και αποτελούμενη από αρχιτεκτονικά στοιχεία Ρωμαϊκής περιόδου (όπως δείχνουν και οι λατινικές επιγραφές στα αρχιτεκτονικά μέλη) και γλυπτά της ίδιας εποχής, είχε αναμορφωθεί και διακοσμηθεί με μία συλλογή ετερόκλητων, μεταξύ τους, στοιχείων. Η πρακτική αυτή ταιριάζει καλύτερα με μια περίοδο ιστορικισμού, στις αρχές της μέσης βυζαντινής περιόδου, χρονολόγηση η οποία ενισχύεται από σημαντικά κατασκευαστικά στοιχεία της κρήνης, αλλά και το γεγονός ότι έχει στηθεί πάνω από τις πλάκες του χώρου σύγκλισης των δύο οδών. Το σημείο αυτό των δύο οδών θεωρείται βέβαιο εξάλλου, ότι είχε αναμορφωθεί κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα. Την ίδια εικόνα άλλωστε δίνει και το σύνολο των κινητών ευρημάτων.

Επιγραφή στα λατινικά.

Επιγραφή στα λατινικά.

Διευθύντρια της ανασκαφής είναι η ομότιμη καθηγήτρια Βυζαντινής Αρχαιολογίας Ναταλία Πούλου και άμεσοι συνεργάτες ο αναπληρωτής καθηγητής Βυζαντινής Αρχαιολογίας Αναστάσιος Τάντσης, καθώς και ο ομότιμος καθηγητής Βυζαντινής Αρχαιολογίας Αριστοτέλης Μέντζος. Μέλη της ομάδας της ανασκαφής είναι οι υποψήφιοι διδάκτορες Βυζαντινής Αρχαιολογίας του ΑΠΘ Νικόλαος Θεοδωρίδης και Κωνσταντίνος – Μιχαήλ Γκανάτσας.

Στην ανασκαφή συμμετείχαν προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές/φοιτήτριες του Τμήματος Ιστορίας – Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, μια προπτυχιακή φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής του ΑΠΘ και μια προπτυχιακή φοιτήτρια Αρχαιολογίας από το Πανεπιστήμιο Université Paris-Nanterre της Γαλλίας. Η ανασκαφή χρηματοδοτήθηκε με χορηγία από την εταιρεία RAYCAP.

Πηγή: Μ. Θερμού, MonoNews, ΥΠΠΟ, anaskafi.blogspot.com

Διαβάστε Περισσότερα...