Amfipoli News
















Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2019

Κορυφαίος Υπουργός της κυβέρνησης πήρε καταναλωτικό δάνειο-«μαμούθ» από χρεοκοπημένη, κρατική τράπεζα – Οι σκανδαλώδεις όροι αποπληρωμής και οι… «εγγυήσεις»


Σοβαρά ερωτήματα και αίσθηση προκαλεί η αποκάλυψη ότι ο Παύλος Πολάκης πήρε καταναλωτικό δάνειο 100.000 ευρώ, από τη χρεοκοπημένη Attica Bank.

Μία αποκάλυψη, που θέτει ζητήματα ηθικής, για το πώς κορυφαίος υπουργός της κυβέρνησης παίρνει τόσο εύκολα και τόσο μεγάλα ποσά, από μια κρατική, χρεοκοπημένη τράπεζα, και μάλιστα σε καιρό κρίσης.

Ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας, όπως αποκαλύπτει η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», κατάφερε να πάρει σπαστό προσωπικό δάνειο, 70.000 και 30.000 ευρώ, από την Attica Bank. Και αυτό μάλιστα βάζοντας δεύτερη υποθήκη στο σπίτι του στα Σφακιά, για το οποίο έχει πάρει ήδη στεγαστικό δάνειο ύψους 300.000 ευρώ.

Το δάνειο, δε, ελήφθη με πολύ ευνοϊκούς όρους αποπληρωμής, σε 15 και 9 χρόνια αντίστοιχα, και αμφίβολες εγγυήσεις.

Όπως αναφέρει η εφημερίδα, το συνολικό ύψος των 100.000 ευρώ του καταναλωτικού δανείου του αναπληρωτή υπουργού Υγείας θεωρείται από την τραπεζική αγορά εξωπραγματικό, καθώς τέτοιου οικονομικού μεγέθους καταναλωτικά δάνεια δεν δίνονταν ακόμα και σε πελάτες με μεγάλη οικονομική επιφάνεια ούτε στις προ κρίσης εποχές των παχιών αγελάδων.

Πόσω μάλλον όταν μόλις προχθές ο εισαγγελέας άσκησε διώξεις σε τραπεζικά στελέχη για καταχρηστικά δάνεια που χορηγήθηκαν από την ίδια τράπεζα σε πελάτες που δεν πληρούσαν τα εχέγγυα, ξεπερνώντας την πάγια τραπεζική πρακτική, με αποτέλεσμα να κατηγορούνται ότι ζημίωσαν την εν λόγω τράπεζα και τους μετόχους της.

europost.gr
Διαβάστε Περισσότερα...

Ο τολμηρός καπετάνιος από τη Σύμη που ανακάλυψε το περίφημο «Ναυάγιο των Αντικυθήρων», πέθανε παράλυτος και χρεοκοπημένος. Γιατί αρνήθηκε να το αποκαλύψει στους ξένους και τι έγραψε στο τελευταίο γράμμα στον πρωθυπουργό



Ο Συμιακός καπετάνιος Δημήτρης Κοντός ήταν αυτός που ανακάλυψε με το πλήρωμα του το περίφημο «Ναυάγιο των Αντικυθήρων».
Το εντόπισε ΒΑ των Αντικυθήρων στην περιοχή «Πινακάκια». 


Η πρώτη ανέλκυση του ναυαγίου που έγινε την 
περίοδο 1900-1901 συνιστά και την πρώτη μεγάλης έκτασης ενάλια έρευνα παγκοσμίως. 


Την επιχείρηση ανέλαβε και καθοδήγησε ο καπετάνιος Δημήτρης Κοντός.
Το πλήρωμα του ανέβασε στην επιφάνεια τα ανεκτίμητης αξίας αρχαιολογικά ευρήματα με τη συνδρομή πλοίων του Ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού.


Τον Απρίλιο, την Μεγάλη Εβδομάδα του 1900, δύο σπογγαλιευτικά σκάφη, το «Ευτέρπη», και ο αχταρμάς «Καλλιόπη» με καπετάνιο τον Δημήτριο Κοντό με το πλήρωμα του, δύτες και ναύτες, ξεκινάνε το ταξίδι από την Σύμη με προορισμό την Μπαρμπαριά (Βόρειο Αφρική) για να αλιεύσουν σφουγγάρια.
Στη πορεία του ταξιδίου λόγω σφοδρής κακοκαιρίας, ο καπετάνιος αποφασίζει να αγκυροβολήσουν μέχρι να κοπάσει η θαλασσοταραχή ΒΑ των Αντικυθήρων ή Τσιριγότο (όπως ήταν η ενετική ονομασία εκ του Cerigotto). Το σημείο βρισκόταν στην περιοχή «Πινακάκια», 25 μέτρα από το ακρωτήριο «Γλυφάδια».

Οι σφουγγαράδες και το καΐκι τους στην περιοχή όπου ανακάλυψαν το ναυάγιο.

Τη Μεγάλη Τρίτη 4 Απριλίου, αφού είχε καλμάρει ο καιρός, ο καπετάνιος έδωσε εντολή σε ένα δύτη του, τον Ηλία Λυκοπάντη (γνωστό και ως Σταδιώτη) να βουτήξει για να δει αν έχει κάτω σφουγγάρια.
Δεν περνάνε ελάχιστα λεπτά και ο δύτης αμέσως δίνει σήμα να τον ανεβάσουν επάνω.
Έδειχνε αλαφιασμένος και αμέσως ενημερώνει τον Δημήτριο Κοντό τι είχε δει.

«Ο υποφαινόμενος αλιεύων σπόγγους εν ελληνικοίς ύδασιν ανεύρον εν τω βυθώ της θαλάσσης δεξιάν χείρα χαλκού αγάλματος κατά τι μεγαλειτέραν του φυσικού», έγραφε ο καπετάνιος στην πρώτη αναφορά του.

Βουτάει και ο καπετάνιος, έμπειρος βουτηχτής και αυτός και εντυπωσιάζεται από το αρχαίο ναυάγιο που αντίκρυσε στον επικλινή βυθό βάθους 42 μέτρων.
Αμέσως ξεχωρίζει ένα μπρούτζινο άγαλμα χωμένο στον βυθό από το οποίο αποσπά το δεξί χέρι και το ανεβάζει στο πλοίο.
Όλο το πλήρωμα και οι δύτες θαυμάζουν το καλοφτιαγμένο χέρι.
Στην συνέχεια βάζει σημάδια στη θέση του ναυαγίου και συνεχίζουν το ταξίδι.
Επιστρέφοντας μετά από έξι μήνες, στην Σύμη όπου εκείνη την περίοδο βρισκόταν υπό Τουρκική κατοχή το συζητάει με τους δημογέροντες του νησιού και αποφασίζεται να ενημερώσει την Ελληνική κυβέρνηση.
Στις 7 Νοεµβρίου 1900, ο Δημήτριος Κοντός µε έγγραφο του ενηµέρωνε τον Σπυρίδωνα Στάη, υπουργό Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως σχετικά µε τα αρχαίο αντικείµενο το οποίο ανέσυρε από τη θαλάσσια περιοχή των Αντικυθήρων, ενώ καταδύονταν για δική τους εργασία :
«Ο υποφαινόμενος αλιεύων σπόγγους εν ελληνικοί ύδασιν άνευρον εν τω βυθώ της θαλάσσης δεξιάν χείρα χαλκού αγάλματος κατά τι μεγαλειτέραν του φυσικού.»
Ζητούσε επίσης από τη Γενική Εφορεία Αρχαιοτήτων την άδεια να συνεχίσει την ανέλκυση με δικά του έξοδα: «ιδία δαπάνη να ερευνήσω και ανασύρω εκ του βυθού της θαλάσσης τα τυχόν εκεί υπάρχοντα άλλα αρχαία αντικείμενα».
Και στην συνέχεια ρώτησε: «ποία έσται η αμοιβή ην θέλω λάβει παρά της Ελληνικής Κυβερνήσεως εν η περιπτώσει αι ερευναί μου ήθελον στεφτεί υπό επιτυχίας.»
Στις 7 Νοεμβρίου 1900, η απάντηση ήταν άµεση και θετική και υπογραφόταν από τον Υπουργό Σπυρίδωνα Στάη.
Ο Υπουργός ενηµέρωσε τον καπετάνιο ότι το κράτος ήταν πρόθυµο να συνδράµει µε την αποστολή πολεµικού πλοίου και µε οποιοδήποτε άλλο µέσο προκειµένου να ανελκυθούν από τον πυθµένα τα αρχαία αγάλµατα και διευκρίνισε ότι «επειδή δε η υπηρεσία ην θέλετε παράσχει τω Εθνικώ ημών Μουσείω είναι μεγάλην, διαβεβαιούμεν υμάς ότι η χορηγηθησόμενη υμίν αμοιβή θα είναι γενναία.»


Το ναυάγιο χρονολογείται στο 60-50 π.Χ. περίπου, ενώ το φορτίο του χρονολογείται από τον 4ο έως και τον 1ο αιώνα π.Χ.

Στις 21 Νοεμβρίου 1900, ο Υπουργός ζήτησε από τον ομόλογο του επί των ναυτικών την συνδρομή πολεμικού πλοίου.
Η κακοκαιρία εμπόδισε τον απόπλου του σπογγαλιευτικού καΐκιού και του οπλιταγωγού «Μυκάλη» μέχρι τις 24 Νοεμβρίου 1900.
Η ανέλκυση παρουσίασε τεράστιες δυσκολίες, λόγω των αντίξοων καιρικών συνθηκών και της αδυναμίας παραμονής των δυτών στο βυθό για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Το «Μυκάλη» πλοίο μεγάλου εκτοπίσματος δεν μπορούσε να πλησιάσει τις ακτές και στις 27 Νοεμβρίου 1900 επέστρεψε με όσα αρχαία είχαν ανελκυσθεί.
Στις 29 Νοεμβρίου 1900, το σπογγαλιευτικό καΐκι και το ατμόπλοιο «Σύρος» προσέγγισε τον τόπο του ναυαγίου όπου και απέστειλε τηλεγραφική αναφορά προς την Γενική Εφορεία Αρχαιοτήτων. Δυστυχώς όμως η κακοκαιρία τους ανάγκασε να αποκλεισθούν στον όρμο του Αγίου Νικολάου Κυθήρων για αρκετές ημέρες : «ευρισκόμεθα αποκεκλεισμένοι εν όρμο Αγίου Νικολάου, περί ανελκύσεως αρχαίων ούδε σκέψις δύναται να γίνη ένεκα φοβερωτάτης τρικυμίας επικρατούσης ενταύθα».
Τελικά το «Σύρος» αναχώρησε για τον Πειραιά και τα ανελκυσθέντα αρχαία, προκαλώντας διαμαρτυρία του καπετάνιου προς το υπουργείο : «αδύνατον να εργασθώμεν χωρίς συνδρομήν.
Η εργασία χρειάζετε υπομονήν. Απαντήσατε. Δημήτριος Κοντός».
Στις 8 Ιανουαρίου 1901, σε τηλεγράφημα αναγγέλθηκε η ανέλκυση του «Έφηβου των Αντικυθήρων».
Για την ρυμούλκηση των βαρέων αγαλμάτων χρησιμοποιήθηκαν ξανά στον τόπο του ναυαγίου το «Μυκάλη», συνοδευόμενο από το «Σύρος» και μια σκεπαστή φορτηγίδα με γερανό, ενώ λίγο αργότερα προστέθηκε και μια μικρή τορπιλοθέτιδα «Αιγιάλεια».
Οι Έφοροι Αρχαιοτήτων που είχαν µεταβεί στην περιοχή για να παρακολουθήσουν από κοντά τις εργασίες του Δημ. Κοντού και των δυτών, ενηµέρωναν σχεδόν καθηµερινά, µέσω τηλεγραφηµάτων, το Υπουργείο σχετικά µε την πορεία των εργασιών.
Όλα τα αντικείµενα που ανασύρονταν από το βυθό, συντάσσoνταν κατάλογός τους και αποστέλλονταν, επίσης τηλεγραφικά .
Στις εργασίες όταν είχε παρευρεθεί και ο νομικός σύμβουλος του υπουργού Σπυρίδωνα Στάη, ο οποίος στο ημερολόγιό του μεταξύ άλλων είχε γράψει και τα εξής :
«Είναι ακατάληπτος η φιλοπατρία των αγαθών νησιωτών, οι οποίοι όχι μόνο αδέσποτον αρχαιολογικόν θησαυρόν κατέδειξαν, αλλά και με μόχθους και κινδύνους, των οποίων την φρίκην τίποτε δεν δύναται να περιγράψει, τον αποσπούν από βάθους 35 οργυών και τον προσφέρουν στο Έθνος.
Ένα μέρος των θησαυρών, εάν επώλουν εις το εξωτερικόν, θα ήρκει διά να απαλλαγούν το υπόλοιπον του βίου των, των βασάνων και των κινδύνων του φοβερότερου των επαγγελμάτων»

Φωτογραφία του 1900: οι σφουγγαράδες της Σύμης με επικεφαλής τον Δημήτρη Κοντό βουτούν στο σημείο του αρχαίου ναυαγίου στα Αντικύθηρα

Η απόφαση για αποζημίωση του καπετάνιου

Στις 26 Φεβρουαρίου 1901, ο Αντιπρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας γνωστοποίησε προς το υπουργείο την διάθεση να καταβάλει 500 δραχμές σε καθένα από τους επτά δύτες.
Ο υπουργός Σπ. Στάης απάντησε με ευχαριστήριο επιστολή προς την Αρχαιολογική Εταιρεία με Αρ. Πρωτ. 3303/26-2-1901.
Στις 18 Οκτωβρίου 1901, μετά το πέρας της ανέλκυσης ο υπουργός συγκάλεσε την αρχαιολογική επιτροπή για τον καθορισμό της αμοιβής καπετάνιου και δυτών σύµφωνα µε το Άρθρο 37, µεταφρασµένο από την αγγλική του Νόµου ΒΜΧς «Περί Αρχαιοτήτων».
Το πρακτικό της Αρχαιολογικής επιτροπής 81/27-10-1901 έγραφε :
«η επιτροπή έχουσα υπ’ όψιν το άρθρο 37 του νόμου ΒΧΜΣ’ της 24 Ιουλίου 1899 σκεφθείσα ότι ο Δημήτριος Ελ. Κοντός υπέδειξε τον εν τω θαλάσση τόπον, ενω εκείτοντο τα αρχαία και ανέλαβε να παράσχει εις το Κράτος την εαυτού συνδρομήν πρός ανέλκυση αυτών, ανέλαβε δηλ. δι’ ιδίων δυτών και ιδία δαπάνη να ανελκύσει αυτά, σταθμήσασα την επιστημονικήν αξίαν των υπ’ αυτού ανελκυσθέντων χαλκών, μαρμάρινων και λοιπών αρχαίων, τας καταβληθείσας υπό τούτου εργασίας και γινομένας δαπάνας, αποφαίνεται όπως χορηγηθεί τω Δημ. Ελ. Κοντώ αμοιβή υπό του κράτους εν όλω εκατον πεντήκοντα χιλιάδες (150.000) δια την υπόδειξιν και εργασίαν προς ανέλκυση των περίων ο λόγος αρχαία.»
Κατά την διαδικασία καταβολής δεν έλειψαν και διαφωνίες.
Στις 8 Νοεμβρίου 1901, οι δύτες προχώρησαν σε συντηρητική κατάσχεση με Αρ. Πρωτ. του υπουργείου Οικονομικών 114114/8-11-1901 κατά του Κοντού, με σκοπό την εξασφάλιση της αμοιβής τους.
Οι οικονομικές οφειλές προς τους δύτες τακτοποιήθηκαν σύντομα.


Στη φωτογραφία εκπρόσωποι της κυβέρνησης, άνδρες του Πολεμικού Ναυτικού και σφουγγαράδες πάνω στη «Μυκάλη» έξω από τα Αντικύθηρα (Χειμώνας 1900-1901). Φωτογραφικό Αρχείο Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.

Το απελπισμένο γράμμα στον πρωθυπουργό για βοήθεια

Στις 24 Μαΐου 1914, ο καπετάνιος συντάσσει μια επιστολή και την αποστέλλει στο Πρωθυπουργό Ελ. Βενιζέλο :
«Του αναφέρει ότι είχε ζημιωθεί 14.500 χρυσές δραχμές, καθώς είχε χρεωθεί ο ίδιος τον εξοπλισμό, την αμοιβή των δυτών, του πληρώματος και είχε αναγκασθεί να εγκαταλείψει την Σύμη και την σπογγαλιεία για περισσότερο από ένα χρόνο.
Μεταξύ άλλων ανέφερε: «μετά περιφρονήσεως απέρριψα την αδράν αμοιβήν ην ξένοι μοι προσέφερον, όπως υποδείξω απλώς την θέσιν των αγαλμάτων, ην υπέκρυψα μετ’ άκρου ζήλου και φιλοπατρίας». 
Επίσης ανέφερε ότι η επιτροπή όφειλε σύμφωνα μετά άρθρα 10 και 11 του νόμου «Περί Αρχαιοτήτων», να καθορίσει την αμοιβή του στο ½ της αξίας των ευρημάτων.
Από τις 150.000 δραχμές της αμοιβής : «εξών αφ’ ού επλήρωσα όλα τα γεγόμενα έξοδα είς τροφάς, μισθούς δυτών και πληρώματα και άλλα διάφορα, δεν μοι απέμειναν εί μόλις 10.000 χιλιάδων χρυσών δραχμών, αίτινες ήσαν μισθός ενός απλού διευθυντού αλλά δεν επήρκεσαν καν να καλύψωσι την ζημίαν».
Ήταν τόσα πολλά τα έξοδα της ανέλκυσης της οποίας είχε αναλάβει ο Δημ. Κοντός με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να ανακάμψει οικονομικά και επιπλέον όταν επέστρεψε στο επάγγελμα του σπογγαλιέως, κατά μία τραγική συγκυρία, στην διάρκεια κατάδυσης με σκάφανδρο να υποστεί παράλυση.
Στην συναισθηματικά φορτισμένη επιστολή προς τον Πρωθυπουργό Ελ. Βενιζέλο κατέληγε: «Πάντων ούτως εχόντων προστρέχω ευσεβάστως προς την υμ. Εξοχότητα και ικετεύω Αυτήν ταπεινώς να ευαρεστηθή και λαμβάνουσα σοβαρώς οίκτον προς ούτω δεινώς αδικηθέντα πτωχόν οικογενειάρχην, αξίωση με της δεούσης θεραπείας….χάριν της πενομένης οικογενείας μου, ην πλέον αδυνατώ να προστατεύσω, ως εκ της παραλυτικής καταστάσεως μου….»

Η απάντηση ήλθε μετά από 6 μήνες.
Στις 29 Δεκεμβρίου 1914, έγγραφο του Υπουργού Εκκλησιαστικών και Δημοσία ς Εκπαιδεύσεως Ιωάννου Τσιριμώκου με Αρ. Πρωτ. 36640/29-111914 προς την Δημαρχία Σύμης αναφέροντας ότι η αποζημίωση του Κοντού και των δυτών ορθώς έγινε,σύμφωνα με το άρθρο 37 του Νόμου «Περί Αρχαιοτήτων» και ότι η κυβέρνηση δεν ήταν δυνατόν να προσφέρει σημπληρωματική αποζημίωση: «το ελληνικόν κράτος υπεβλήθει προσθέτως και εις δαπάνας, ευρεθέν εις την ανάγκην να κρατεί προς τούτο υπαλλήλους και ατμόπλοια καθ όλον το διάστημα των εργασιών.
Και επί τούτου δέον να ληφθεί υπ όψει ότι η κατάστασις του αρχαιολογικού ταμείου είνε τοιαύτη ώστε να μη επιτρέπη ατυχώς ουδέ την ελάχιστην έκτακτον δαπάνην».

Ένας από τους βουτηχτάδες έχασε τη ζωή του και άλλοι δυο έμειναν παράλυτοι

Ο Έφηβος των Αντικυθήρων, γύρω στα 340-330 π.Χ. Έχει ερμηνευτεί κατά καιρούς ως Απόλλωνας, Λόγιος Ερμής, Ηρακλής

Το πολύ δύσκολο εγχείρημα, στέφθηκε με επιτυχία, παρά τις φοβερές δυσκολίες και τα θύματα που θρήνησαν όλοι.
Οι εργασίες διήρκησαν συνολικά δέκα μήνες, με την βοήθεια πλοίων του Βασιλικού Ναυτικού από τις 24 Νοεμβρίου 1900 έως τις 30 Σεπτεμβρίου 1901, με φοβερή κακοκαιρία και με τραγικές απώλειες. Στις 9 Μαΐου 1901, σε τηλεγράφημα ανακοινώθηκε ότι:
«Κατάτην εργασίαν απέθανεν ο δύτης Γεώργιος Κριτικός ή Νεοφώτιστος».
Στις 31 Μαΐου 1901, εξίσου συγκλονιστική στη λιτότητα της υπήρξε και η αναφορά προς την Εφορεία Αρχαιοτήτων: «η εργασία όμως βαίνει πολύ βραδέως, ένεκα της ασθενείας τινών δυτών, οίτινες νοσηλεύονται.
Εργάζονται δε μόνον πέντε.»
Οι Συμιακοί δύτες καταδύονταν σε βάθος 65-70 μέτρα, όπου παρέμεναν έως 5 λεπτά,ενώ χρειάζονταν 3 επιπλέον λεπτά για την ανάδυση και την κατάδυση. Ήταν επομένως αναγκασμένοι, σε πολλαπλές καταδύσεις καθημερινά, αντιμέτωποι με τις αντίξοες καιρικές συνθήκες, με το βάθος, με την ιλύ του βυθού, αλλά και με το μεγάλο βάρος των αντικειμένων.
Στο τέλος του χειμώνα του 1901 ήταν προφανής η σωματική καταπόνηση τους και δικαιολογημένα τα αιτήματα τους για διαστήματα ανάπαυλας.
Καμία αρχαιολογική ανακάλυψη δεν θα είχε συμβεί, χωρίς τον καπετάνιο Δημήτριο Κοντό, το πλήρωμά του και τους δύτες του, και ο θησαυρός των Αντικυθήρων θα βρισκόταν ακόμη στο βυθό της θάλασσας.
Ανακάλυψαν το ναυάγιο και διακινδύνευσαν τις ζωές τους, στην πρώτη προσπάθεια να διασώσουν αντικείμενα από ένα βυθισμένο πλοίο. Μια τολμηρή περιπέτεια από την οποία δεν επέστρεψαν όλοι.
Δείτε το πιο διάσημο από τα ευρήματα που ανέσυρε το 1901 ο Κοντός από τον βυθό των Αντικυθήρων.
Ο «Μηχανισμός των Αντικυθήρων» εξακολουθεί να γοητεύει τους επιστήμονες με τα μυστικά που αποκαλύπτει.
Ο εκπληκτικής ευφυΐας αρχαίος υπολογιστής μπορούσε να απεικονίσει, προβλέποντας σε βάθος δεκαετιών, το ουράνιο στερέωμα, τις θέσεις του ήλιου και της σελήνης, τις φάσεις της σελήνης, ακόμα και εκλείψεις.


Πηγή : Δημήτριος Κοντός – Η πρώτη ανέλκυση. Από την σελίδα μνήμης που δημιούργησε ο δισέγγονός του Στέργιος Κοντός.



mixanitouxronou.gr
Διαβάστε Περισσότερα...

Ο θάνατος του Μεγαλέξανδρου και το τελευταίο του γράμμα στην Ολυμπιάδα (Ψευδοκαλλισθένης)


Πρόκειται για παράρτημα της έκδοσης, όπου βρίσκουμε το τελευταίο γράμμα στην Ολυμπιάδα και μια εναλλακτική περιγραφή του θανάτου του και της διαθήκης του
Η περιπέτεια του Αλέξανδρου αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για μία πληθώρα αφηγήσεων, όπου το ιστορικό πρόσωπο μετατρέπεται σε μυθικό, και οι φαινομενικά υπεράνθρωπες κατακτήσεις του γίνονται κυριολεκτικά τέτοιες, με τον Μακεδόνα βασιλιά να εμφανίζεται ακόμα και σε ιερά κείμενα όπως το Κοράν όπου φυλακίζει τους Γκωγ και Μαγκώγκ, ή το Ταλμούδ όπου ίπταται στους αιθέρες, συναντάει τις Αμαζόνες, παρουσιάζεται στις πύλες του παραδείσου κλπ.
Στην εκστρατεία του Αλέξανδρου ακολουθούσε κι ο Καλλισθένης μεταξύ καλλιτεχνών κι επιστημόνων, στον οποίο είχε ανατεθεί η καταγραφή των γεγονότων. Τα παλιότερα σωζόμενα χειρόγραφα του βιβλίου του Αλεξάνδρου Βίος ανάγονται στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ., όπου όμως έχει γίνει ήδη η νόθευση της ιστορίας και η ανάμειξή της με το μύθο (εξάλλου ο Καλλισθένης είχε πεθάνει πριν τον Αλέξανδρο). Ψευδο-Καλλισθένης, λοιπόν, ο συγγραφέας του κειμένου που έχει αντέξει στο χρόνο, όπου μεταξύ των αφηγήσεων βρίσκονται ένα γράμμα από τον Αλέξανδρο προς τον δάσκαλο του τον Αριστοτέλη, ένα προς την μητέρα του την Ολυμπιάδα και η διαθήκη του.
Παρακάτω ακολουθεί απόσπασμα του κειμένου, σε μετάφραση Αλέξανδρου Ασωνίτη, από τις εκδόσεις Βήμα (σελ.289-295). Πρόκειται για παράρτημα της έκδοσης, όπου βρίσκουμε το τελευταίο γράμμα στην Ολυμπιάδα και μια εναλλακτική περιγραφή του θανάτου του και της διαθήκης του. Όπου υπάρχει αστερίσκος (*) υπάρχει κενό στο πρωτότυπο.
The Romance of Alexander – Bodleian Library – University of Oxford (πηγή)
ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ,ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ
Γνωρίζοντας ο Αλέξανδρος ότι επίκειται το τέλος, έκρινε σκόπιμο να στείλει ένα γράμμα στη μητέρα του, ως ανασκόπηση των προηγούμενων, το οποίο είχε ως εξής: «Ο Αλέξανδρος, αυτός που ήταν κάποτε βασιλεύς, αυτός που περιόδευσε σ’ ολόκληρη τη γη και κατέκτησε με το δόρυ του πλείστες όσες χώρες και πόλεις, ξεκινώντας απ’ τη Δύση και φθάνοντας στην Ανατολή, δεν έτυχε να συναντήσει έστω κι έναν που να του αντισταθεί, σ’ όλη την κάτω απ’ τον ήλιο οικουμένη. Μετά πήγα στην ακατοίκητη γη, όπου πέρασα πολλούς κινδύνους και διέσχισα τα εδάφη πολλών αγρίων ανθρώπων. Όπως σου ’γραψα σε προηγούμενη μου επιστολή, πέρασα απ’ τη γη των Μακάρων και πορεύθηκα μέσα απ’ τη σκοτεινότατη γη ύστερα από πορεία μερικών ημερών. Και μέχρι και μια θεία οπτασία με διέταξε όχι να γυρίσω, αλλά να συνεχίσω μπροστά και να δω εξαίσια πράγματα. Αφού κάποτε επέστρεφα από κει και κατέλαβα όλη την οικουμένη, άρχισα να δουλώνω τη γη του Πώρου, όπως σου είπα ήδη, μητέρα, στην πρώτη μου επιστολή. Και βέβαια τον σκότωσα κι αυτόν, το βασιλιά των Ινδών, όση δύναμη κι αν είχε. Πέρασα λοιπόν κι από κει κι έφτασα μέχρι την έσχατη θάλασσα, που ονομάζεται χώρα του ήλιου. Σου ’χω ήδη γράψει στη δεύτερη μου επιστολή πως γύρισα κι από κει κι ακολούθησα την παράλια οδό. Εκεί θέλησα να κατασκοπεύσω την πόλη Αμαστρίδα. Αλλά με ανακάλυψε η βασίλισσα Κανδάκη, η οποία όμως με συγχώρεσε και μου φέρθηκε σαν δεύτερη μητέρα! Και με αντάμειψε για ένα μικρό καλό που είχα κάνει στο γιο της τον Κανδαύλη, όταν, μαζί με τη γυναίκα, το στρατό και το θησαυρό του, τον πήρα μεσ’ απ’ τα χέρια του τυράννου των Βεβρύκων Ευαγρίδη, και λυπήθηκε τα νιάτα μου.
Κι αυτοί που τόσα χρόνια ήταν μαζί μου, αυτοί που απόλαυσαν τόσα αγαθά μαζί μου, αυτοί με στέλνουν τώρα σ’ ένα σκληρό κι ανελέητο θάνατο, χωρίς να νοιώσουν για μένα μια στάλα αγάπης, μητέρα μου, κι εγώ που με την έγκριση των θεών κατακυρίευσα σύμπαντα τον κόσμο, τώρα οι ίδιοι μου οι άνθρωποι μ’ εμποδίζουν να επιστρέφω στην πατρίδα μου, να δω εσένα και να ζήσω μαζί σου την υπόλοιπη ζωή μου. Μάθε λοιπόν, μητέρα, ότι στο εξής θα μείνεις άτεκνη. Ούτε θα με ξαναδείς ποτέ ούτε τη φωνή μου θ’ ακούσεις ούτε θα λάβεις άλλο γράμμα απ’ το γιο σου τον Αλέξανδρο. Κι ενώ το να με σκοτώσουν αποδείχθηκε εύκολο, εγώ τώρα υποφέρω απ’ τους πόνους πεθαίνοντας, αγαπημένη μου μητέρα. Πορεύομαι πλέον σε μια αιώνια, σκοτεινή και χωρίς γυρισμό πορεία, που είναι κοινή για όλους. Έχε, μητέρα μου, αυτήν εδώ την επιστολή αντί για μένα και διάβαζ;e την για το υπόλοιπο της ζωής σου και με θρήνους να μνημονεύεις το χαμό του γιου σου».
Κατόπιν ο Αλέξανδρος διαμοίρασε την εξουσία στους επιτελείς του, δηλαδή στο Σέλευκο, στον Πτολεμαίο το Φίλιππο, στον Αντίοχο, στο Φίλωνα και στο Βύζαντα. Ο μεν Σέλευκος να βασιλεύει της Περσίας και της Ινδίας, ο Φίλιππος ο Πτολεμαίος της Αιγύπτου, ο Αντίοχος της ενδοχώρας των Ασσυριών, ο Φίλιππος ο Βύζαντας της Μακεδονίας, στον οποίο έδωσε πολλές συμβουλές για την Ολυμπιάδα. Κι αυτοί τον διαβεβαίωσαν με όρκους ότι θα της φέρονται σαν να ’ναι γιοι της και θα φροντίζουν το συμφέρον και τις ανάγκες της. Του ανέθεσε και τη Ρωξάνη τη γυναίκα του, και του είπε να τη μεταφέρει στην Ολυμπιάδα μαζί με τη μητέρα της κι όλη της την περιουσία. Αφού λοιπόν τον όρκισε να μην παραβεί τον όρκο του, λόγω της αγάπης που του έτρεφε, μόλις τελείωσε την ομιλία του, προσκάλεσε ταυτόχρονα όλους τους Μακεδόνες στρατιώτες, τους οποίους αγκάλιασε και φίλησε με δάκρυα στα μάτια έναν προς έναν. Κι όταν τους είχε ασπασθεί όλους, μπήκε ο γιος του Πολυκράτη, ο Χαρμήδης, ο οποίος ήταν ικανότατος, πολύ γενναίος, είχε διακριθεί στους πολέμους και τον συμπαθούσε ιδιαίτερα ο Αλέξανδρος. Αγκάλιασε τον Αλέξανδρο και δεν ήθελε να τον αφήσει και να προχωρήσει, έκλαιγε με λυγμούς και μοιρολογούσε. Κι άρχισε πράγματι να τραγουδά ένα λυρικότατο πένθιμο τραγούδι, που γέμισε τις καρδιές όλων με πίκρα και θα νόμιζε κανείς πως μαζί του πενθούσε κι η γη η ίδια.
Σε κάποια στιγμή μάλιστα, στράφηκε προς το Βουκέφαλο και του είπε: «Δυστυχής σαν τον Πήγασο είσαι κι εσύ, κι έχασες έναν άλλο Βελλεροφόντη. Μόνο που ο Αλέξανδρος ήταν ανώτερος του Βελλεροφόντη. Αλίμονο, με ποια μάτια θα μπορέσει ν’ αντικρύσει κανείς έναν άλλον να ιππεύει το Βουκέφαλο;»
Αυτά έλεγε κλαίγοντας ο Χαρμήδης. Όσοι τον άκουγαν έκλαιγαν κι αυτοί. Ο Αλέξανδρος δεν ήθελε ν’ αφήσει το Χαρμήδη κι ήταν κρεμασμένος στο λαιμό του. 
Κι όταν επρόκειτο να εκπνεύσει, ο Αλέξανδρος είπε τα παρακάτω λόγια:
«Εγώ που διέσχισα όλη την οικουμένη,
την ακατοίκητο και σκοτεινώδη γη
δεν μπόρεσα ν’ αποφύγω την ειμαρμένη•
ένα μικρό ποτήρι με δηλητήριο με φέρνει
στο θάνατο και μ’ οδηγεί κι εμένα στους νεκρούς.
Και βλέποντας στα μάτια τους μπροστά το βίαιο μου θάνατο,
οι στρατιώτες μου θέλουν να με σώσουν αλλά δεν μπορούν.
Λοιπόν, στον Άδη τώρα πια θα βρίσκομαι θαμμένος».
Κι ύστερα τους παρακάλεσε όλους να τον θάψουν στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και να τον συνοδέψουν όλοι μέχρι τον τάφο, και μετά την ταφή να επιστρέψει ο καθένας τους στα καθορισμένα απ’ αυτόν βασίλεια. Τους ζήτησε και τους όρκισε όλους να μην παραβούν τα διατεταγμένα, γιατί ο ίδιος θα παρακολουθούσε τα έργα των Μακεδόνων και θα συνέπασχε μαζί τους. Κρεμόταν απ’ το λαιμό του Χαρμήδη κι έκλαιγε. Και στο Βουκέφαλο, που στεκόταν κοντά στα πόδια του, άπλωσε το χέρι ο Αλέξανδρος και είπε: «Και συ με τέτοια τύχη γεννήθηκες, για να δυστυχήσεις μαζί μου, εσύ που ’σουν συναγωνιστής μου στον πόλεμο. Από δω και στο εξής, μην ξαναπάρεις μέρος στους φονικούς πολέμους. Γιατί μου φαίνεται πως, και να θέλεις να βοηθήσεις, δεν μπορείς άλλο». Αυτά έλεγε στο Βουκέφαλο ο Αλέξανδρος με δάκρυα στα μάτια, και ο στρατός όλος οδύρετο και δημιουργήθηκε μεγάλη αναταραχή.
Κι ο δόλιος ο δούλος που ’χε παρασκευάσει το δηλητήριο κι είχε επιβουλευθεί όλων τη ζωή, νόμισε, λόγω της αναταραχής, ότι είχε πεθάνει ο Αλέξανδρος κι ήλθε να δει τρέχοντας. Μόλις τον είδε ο Βουκέφαλος, άφησε αμέσως το κατηφές και θλιμμένο ύφος του και, σαν ’ταν ένας λογικός και εχέφρων άνθρωπος, πήρε εκδίκηση για τη δολοφονία του κυρίου του, βοηθούσης και της άνω πρόνοιας, νομίζω. Κι όρμησε μέσα απ’ το πλήθος κι άρπαξε με τα δόντια του το δούλο, τον έφερε μπροστά στον Αλέξανδρο και τον πέταξε μπροστά του και χρεμέτισε τρομακτικά σαν να εκδικείτο για τον κύριό του! Και χρεμετίζοντας, έκανε ένα φοβερό άλμα, αιωρήθηκε στον αέρα κι έπεσε πάνω στον ύπουλο, τον δόλιο δούλο και τον καταπάτησε, κι ο δούλος έγινε χίλια κομμάτια, σαν το χιόνι που πέφτει σε μια ψηλή στέγη, θα ‘λεγε κανείς. Αυτά έγιναν ενώπιον όλων. Ο Βουκέφαλος σηκώθηκε, χρεμέτισε για λίγο μπροστά στον Αλέξανδρο κι αμέσως μετά έπεσε κάτω κι άφησε την τελευταία του πνοή, κι ο Αλέξανδρος μειδίασε μελαγχολικά βλέποντάς τον. Και μόλις μειδίασε, γέμισε ομίχλη ο αέρας.
The Romance of Alexander – Bodleian Library – University of Oxford (πηγή)
ΣΤΙΧΟΙ ΙΑΜΒΙΚΟΙ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ
Φίλε, τα ωραία αυτού του κόσμου δεν είναι τίποτα.
Πριν καλά καλά φανούν, χάνονται
σαν άνθος, σαν χορτάρι, σαν ονείρου σκιά.
Τα άσχημα κρατάνε περισσότερο απ’ τα καλά.
Τα καλά εξανεμίζονται πριν την ώρα τους.
Και τίποτα το καινούριο δεν υπάρχει σ’ αυτό, ξένε.
Μόλις ανθεί, αμέσως φθίνει, και γρήγορα γίνεται
αγκάθι· βρωμερό ή κεντροφόρο,
Βλάστησε, κι έχει ήδη χαθεί το κλέος του.
Πολλές φορές τα αφανίζει η μέρα,
κι αφήνει μόνους τους δεσπότες τους.
Ένα μόνο κλέος τυγχάνει άφθαρτο και μόνιμο:
Η αρετή, την καλή φήμη της οποίας ούτε ο χρόνος
ο πανδαμάτωρ δεν μπορεί να κατισχύσει.
Θέλεις λοιπόν, ξένε, να σου πω
γιατί σ’ τα λέω όλ’ αυτά; Μάθε το λοιπόν:
Ο βασιλεύς Αλέξανδρος ο κοσμοκράτωρ,
ο γιος της Ολυμπίας, το ευανθές το ρόδο,
το βαμμένο με αίματα βασιλικά,
ο ήρωας ο στιβαρός, ο ευγενής, ο θυμολέων,
που απ’ το σπαθί του έφριξαν τα ιταμά έθνη,
που το δόρυ του φοβήθηκε η Περσική φάλαγγα,
Που σαν καταιγίδα πέρασε απ’ τους βαρβάρους όλους,
όσοι κατοικούν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα·
αυτός ο λαμπερός που ξεχώρισε απ’ τους Μακεδόνες,
αλλοίμονο! έφυγε πριν την ώρα του, χάθηκε, κρύφτηκε,
όπως ένα λαμπρό λυχνάρι κάτω απ’ το μόδιο.
ΠΗΓΗ: EΡΑΝΙΣΤΗΣ,
Διαβάστε Περισσότερα...

Ο Θεσσαλός Καλάσας, αρχηγός του ιππικού του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ονομάτισε τους Καλάς του Πακιστάν



Του Γιώργου Λεκάκη 
arxeion-politismou.gr
Διαβάστε Περισσότερα...

Σύμφωνα με τον ερευνητή δρ. Μηνά Τσικριτσή: Φορέας αρχαιοαστρονομικής πληροφορίας ο δίσκος του Μούρντορφ


Τα κυκλαδικά τηγανόσχημα  
Ο χρυσός δίσκος του Μούρντορφ (Moordorf), που θεωρούνταν μέχρι τώρα ως ηλιακός, πιθανότατα χρονολογείται από την περίοδο ΙΙ της σκανδιναβικής εποχής του Χαλκού (1500-1300 π.Χ.). 

Ανακαλύφθηκε το 1910, και από το 1926 ο δίσκος ανήκει στον κατάλογο του κρατικού μουσείου της Κάτω Σαξονίας στο Ανόβερο. Στις αρχές του 2016 οι αμφιβολίες για την αυθεντικότητα του χρυσού δίσκου εμφανίστηκαν λόγω της μεγάλης καθαρότητάς του σε χρυσό. 

Σε πρόσφατη μελέτη ο ερευνητής Αιγαιακών γραφών δρ. Μηνάς Τσικριτσής απέδειξε την αυθεντικότητα του δίσκου λόγω της αρχαιοαστρονομικής πληροφορίας που φέρει, η οποία προϋπάρχει στα Αιγαιακά τηγανόσχημα και τα άλλα ευρήματα του Κρητομυκηναϊκού πολιτισμού που έχουν παρόμοια αστρονομική πληροφορία.

Μάλιστα, ο ερευνητής παρουσίασε το εύρημα με τις αστρονομικές παρατηρήσεις στα Κυκλαδικά τηγανόσχημα (Ημερολόγια της 3ης χιλιετίας), στο διεθνές συνέδριο που διοργάνωσε η Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων με το γενικό τίτλο «Περὶ τῶν Κυκλάδων νήσων: Το Αρχαιολογικό Έργο στις Κυκλάδες».

Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για την έρευνά του, ο κ. Τσικριτσής είπε ότι πριν από λίγες ημέρες έμαθε ότι το άρθρο του για το χρυσό δίσκο του Μούρντορφ έγινε δεκτό μετά από αξιολόγηση και πρόκειται να δημοσιευτεί στο επόμενο τεύχος του αρχαιολογικού περιοδικού της Κάτω Σαξονίας "Zeitschrift für niedersächsische Archäologie – Die Kunde" τομ. 67/2016. 

«Λόγω των δημοσιεύσεών μας με τον αστροφυσικό Ξενοφώντα Μουσά για την Αρχαιοαστρονομική πληροφορία που έχουμε αναδείξει στον Αιγαιακό πολιτισμό από την 4η χιλ., στις αρχές του 2017 ήλθαν σε επαφή μαζί μου αρκετοί αρχαιολόγοι από την Κεντρική Ευρώπη που ασχολούνται με χρυσούς δίσκους που φέρουν παράξενα χαράγματα και εμπίεστα σημεία στην επιφάνεια τους. Το Μάιο που πέρασε ήλθαν περίπου 35 αρχαιολόγοι που ασχολούνται με ευρήματα της 2ης χιλ. π.Χ και με κάλεσαν στη συνάντησή τους για να τους παρουσιάσω τα τηγανόσχημα ως τα πρώτα ημερολόγια και τη λειτουργία του Μινωικού υπολογιστή του Παλαικάστρου (1800 π.Χ). Έτσι προέκυψε η συνεργασία με το διευθυντή του Μουσείου του Ανόβερου, στην έκθεση του οποίου βρίσκεται ο χρυσός δίσκος του Μούρντορφ. Ο αρχαιολόγος ερευνητής Dr. St. Veil με φακό μέτρησε όλες τις χαράξεις που παρατηρούμε στις ομόκεντρες ζώνες του χρυσού δίσκου και μου απέστειλε το υλικό για μελέτη». 

«Το αποτέλεσμα ήταν ότι παρατήρησα πως στο κέντρο ο κύκλος έχει 9 μικρούς εμπίεστους κύκλους που αν αντιστοιχούν σε σεληνιακούς μήνες τότε εφόσον προστεθούν και οι 100 χαράξεις της επομένης κυκλικής ζώνης μας δίνει άθροισμα 365 μέρες, δηλαδή το Ηλιακό ημερολόγιο» είπε.

Όπως εξήγησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Τσικριτσής, «οι επόμενες δυο ζώνες αντιστοιχούν σε 584 χαράξεις που ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί στη συνοδική κίνηση του πλανήτη Αφροδίτη, ενώ οι επόμενες ζώνες με τις χαράξεις δίνουν ακριβώς τον αριθμό 399 ημερών, που αντιστοιχούν στη συνοδική κίνηση του Πλανήτη Δία».
  
Αναφορικά με τα ονόματα των πλανητών που εμφανίζονται στο δίσκο ο κ. Τσικριτσής είπε ότι «τα ονόματα των πλανητών πριν 3500 χρόνια δεν τα γνωρίζουμε αλλά η εμφάνιση σε ευρήματα των συνοδικών τους ημερών δίνει την ταυτότητά τους. Έτσι όταν βλέπουμε σε ένα αρχαίο εύρημα να έχει 584 η 399 χαράξεις και αυτό επαναλαμβάνεται και σε άλλα τότε μπορούμε να πούμε ότι αυτές δεν είναι τυχαίες και οι κατασκευαστές ήθελαν να απεικονίσουν το ημερολόγιο των πλανητών, Αφροδίτης (584) και Δία (399). Δεν μπορεί να έχουμε στο δίσκο του Μούρντορφ τρεις συμπτώσεις ημερολογίων, όπως τις ημέρες 365 το Ηλιακό ημερολόγιο, 584 της Αφροδίτης και 399 του Διός. Συμπερασματικά αναφέρουμε όπως έχουμε μελετήσει με τον κ. Μουσά, στα Κυκλαδικά τηγανόσχημα της 3ης χιλ. π.Χ όπου στην επιφάνειά τους οι πλανήτες εμφανίζονται έχοντας ως ταυτότητα τις ημέρες της συνοδικής τους κίνησης».

«Το ίδιο φαινόμενο εμφανίζεται και στο χρυσό δίσκο του Μούρντορφ, όπου στο εσωτερικό αποτυπώνεται το ηλιακό ημερολόγιο με 365 μέρες. Έτσι ο δημιουργός του δίσκου έβαλε στο κέντρο τον Ήλιο που είναι η πηγή του φωτός και το πιο φωτεινό ουράνιο αντικείμενο» λέει και προσθέτει: «Στις επόμενες τρεις ζώνες ο κατασκευαστής έβαλε τη συνοδική κίνηση του Πλανήτη Αφροδίτη δηλώνοντας το δεύτερο σε φωτεινότητα πλανήτη, και στις 2 τελευταίες ζώνες έβαλε τη συνοδική κίνηση του πλανήτη Δίας που είναι ο επόμενος σε φωτεινότητα».

«Θεωρούμε λοιπόν ότι στο χρυσό δίσκο του Μούρντορφ συνυπάρχουν οι ταυτότητες των τριών πιο φωτεινών ουρανίων σωμάτων Ήλιος, Αφροδίτη και Δίας σε σειρά λαμπρότητας. Τα ουράνια αυτά αντικείμενα της εποχής του Χαλκού εθεωρούντο Θεοί, όπως μας γνωρίζει ο Πλάτωνας στο έργο του Κρατύλος. Έτσι ο δίσκος θα λειτουργούσε ως φυλαχτό αφού απεικονίζονται στην επιφάνειά του οι τρεις βασικοί πλανήτες, όπου ο κάτοχός του μπορούσε να τους επικαλεσθεί για προστασία. Αν συσχετισθούν τα ονόματα των πλανητών με τις μετέπειτα διαχρονικές ιδιότητές τους, γνωρίζουμε ότι, όταν ο Ήλιος απεικονίζεται στον καθαρό χρυσό με κύκλο, σχετίζεται με μια κοσμική δύναμη της ύπαρξης. Ενώ η Αφροδίτη σχετίζεται με την αγάπη, τον έρωτα και την αναπαραγωγή του ανθρώπου, και τέλος ο Δίας ήταν η αρσενική δύναμη που ρύθμιζε τις σχέσεις στις κοινωνίες» επισημαίνει ο κ. Τσικριτσής.

Και καταλήγει λέγοντας: «Συμπερασματικά αποδείξαμε ότι ο δίσκος του Μούρντορφ είναι ένα αυθεντικό Ταλισματικό εύρημα με πολλά αστρονομικά στοιχεία μεγάλης ακρίβειας αποτυπωμένα στην επιφάνειά του, που εμφανίζονται μόνο σε ευρήματα της 3ης και 2ης χιλιετίας π.Χ στον Αιγαιακό πολιτισμό». 

με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή: in.gr

Διαβάστε Περισσότερα...

Το «ντοπάρισμα» στην αρχαιότητα ήταν γεγονός



Το ντοπάρισμα των αθλητών και η δωροδοκία με σκοπό τη νίκη εμφανίστηκαν στους στίβους της αρχαιότητας μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, την «αυτοκτονία της Ελλάδας», όπως τον χαρακτήρισε διάσημος ιστορικός (έληξε το 404 π.Χ.). 
Ως τότε κι από τα βάθη των αιώνων, από κανενός το μυαλό δεν μπορούσε να περάσει η σκέψη να παραπλανήσει τους κριτές (Ελλανοδίκες). 

Όμως, μετά το τέλος του σχεδόν 30χρονου αιματηρού εμφύλιου πολέμου, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που αναζητούσαν την κοινωνική καταξίωση με μια νίκη σε κάποιον από τους πανελλήνιους αγώνες, τους Ολυμπιακούς κατά προτίμηση. 
Περίπου τον ίδιο καιρό εμφανίστηκαν και οι επαγγελματίες αθλητές.

Ήταν η εποχή που ο πιο αναγνωρισμένος γιατρός της αρχαιότητας, ο Ιπποκράτης (πέθανε το 377 π.Χ.), αμφισβητούσε τη ρήση «νους υγιής εν σώματι υγιεί» και δίδασκε ότι δεν είναι η άθληση που εξασφαλίζει την υγεία αλλά το μέτρο στην εργασία, στο φαγητό, στον ύπνο και στον έρωτα.

Μισόν αιώνα αργότερα, ο Αριστοτέλης (384 – 322 π.Χ.) περιέγραφε τα ορατά αποτελέσματα από την ειδική δίαιτα, στην οποία υποβάλλονταν οι αθλητές: Παραμορφωμένα πρόσωπα που έμοιαζαν με ζώων. Και, έπειτα από αρκετούς αιώνες, ο επίσης αναγνωρισμένος γιατρός της αρχαιότητας, Γαληνός (128 – 200), δίδασκε ότι η πολύωρη καθημερινή άθληση δε βοηθά τη φυσική ομορφιά, καθώς οι απαιτήσεις πολλών αγωνισμάτων συχνά παραμορφώνουν το πρόσωπο και το σώμα των αθλητών.

76.jpg

Στην Ολυμπία, ο έλεγχος των αθλητών ήταν ασφυκτικός. Τα «διατροφικά συμπληρώματα» ξεκινούσαν από ένα κοκτέιλ «μέλι με σύκα» κι έφταναν στο κρέας ταύρου, ενώ οι πιο ριψοκίνδυνοι έπιναν ούρα από γνωστά για τη δύναμή τους ζώα, θεωρώντας ότι περιείχαν τις ουσίες εκείνες που τα έκαναν δυνατά (σήμερα γνωρίζουμε ότι η τεστοστερόνη παράγεται από τον διάμεσο ορχικό ιστό του ανθρώπου, αυτόν που ονομάζουμε κύτταρα του Λάιντιχ).

Στην Ολυμπία άλλωστε, οι αθλητές έπρεπε να φτάσουν ένα μήνα πριν από την έναρξη των αγώνων. Τους συνόδευαν οι γυμναστές ή, των παίδων, οι πατέρες ή μεγαλύτερα αδέλφια. Στον μήνα αυτό, διδάσκονταν τους κανονισμούς των αθλημάτων, παρακολουθούσαν αγώνες κι έμεναν απομονωμένοι σε ιδιαίτερο κτίριο της Ήλιδας. Η δήλωση συμμετοχής γινόταν ένα χρόνο πριν και καταγραφόταν σε ειδικές λίστες.

Υπεύθυνη για την οργάνωση των αγώνων ήταν η Ολυμπιακή Βουλή, ενώ κριτές ήταν οι Ελλανοδίκες, μέλη της αρμόδιας επιτροπής (δυο αρχικά, δέκα στη συνέχεια, δώδεκα έπειτα και, από το 348 π.Χ., πάλι δέκα). Εκλέγονταν με κλήρο ανάμεσα στους Ηλείους και είχαν απόλυτη εξουσία.

19.jpeg

Απέρριπταν αθλητές που δεν είχαν τα κατάλληλα να αγωνιστούν προσόντα, απέκλειαν όσους υπέπιπταν σε παραπτώματα και τιμωρούσαν με πρόστιμα ή και με δημόσια μαστίγωση τους παραβάτες των κανονισμών.

Παραβάσεις ήταν η αργοπορημένη προσέλευση, η μη υπακοή στις εντολές, η μη τήρηση των κανονισμών διεξαγωγής των αθλημάτων και η δωροδοκία είτε για να αφεθεί αθλητής να νικηθεί είτε για ευνοϊκή μεταχείριση.

Σε περίπτωση δωροδοκίας, έπεφτε τόσο βαρύ πρόστιμο στον αθλητή και στην πόλη του, ώστε με τα χρήματα που εισπράττονταν, ανεγείρονταν αγάλματα του Δία, οι Ζάνες (από τον πληθυντικό της λέξης Ζευς) πάνω σε ειδικά βάθρα. Βρέθηκαν 17 βάθρα Ζανών που σημαίνει ότι τόσες δωροδοκίες τιμωρήθηκαν στα 1169 χρόνια που κράτησαν οι Ολυμπιάδες.

Πρώτο κρούσμα δωροδοκίας αποκαλύφθηκε το 388 π.Χ. (16 χρόνια μετά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου). Δεύτερο, είκοσι χρόνια αργότερα (368 π.X.), όταν κατασκευάστηκαν δύο Ζάνες από πρόστιμα που επέβαλαν οι Ελλανοδίκες σε δύο Ρόδιους παλαιστές που, κατά τον Παυσανία, πιάστηκαν επ’ αυτοφώρω (ο Φιλόστρατος να δωροδοκεί τον Εύδηλο). Το επόμενο κρούσμα συνέβη μετά από 36 χρόνια (332 π.Χ.). Η δυσφήμιση του αθλητή αλλά και της πόλης την οποία εκπροσωπούσε και το στίγμα της «πλαστής νίκης» απέτρεπαν την απόπειρα δωροδοκίας παρ’ όλο που ο δεκασμός για τους αρχαίους Έλληνες ήταν σε πολλές περιπτώσεις τρόπος ζωής.

Έφεση κατά μιας απόφασης των Ελλανοδικών (των οποίων το σκεπτικό απαγορευόταν να γνωστοποιηθεί) επιτρεπόταν μόνο στην Βουλή της Ήλιδας. Στη συντριπτική πλειοψηφία τους όμως, οι αποφάσεις γίνονταν αποδεκτές. Οι Ελλανοδίκες ήταν αναγνωρισμένα αμερόληπτοι και αδέκαστοι.
61.jpg

Στην Αρχαία Ρώμη, το ντοπάρισμα ήταν περίπου νόμιμο. Στα άλογα των ιπποδρομιών χορηγούσαν «υδρομέλας» (ένα οινοπνευματώδες ποτό που παράγεται από την αλκοολική ζύμωση διαλύματος μελιού σε νερό).

Το πόσο αποτελεσματικό ήταν φαίνεται και από το γεγονός ότι το έπιναν και οι στρατιώτες, πριν από τη μάχη. Τον Α’ μ.Χ. αιώνα, για να αυξήσουν τη μυϊκή τους μάζα, οι Έλληνες αθλητές προτιμούσαν να πίνουν εκχύλισμα από το φυτό «υπουρίς», είδος φτέρης, βασικού συστατικού από την οποία σήμερα παράγεται το οργανικό καύσιμο τύρφη. Ένα μείγμα κρασιού και στρυχvίvnς (δηλητηρίου που σε μικρές δόσεις λειτουργεί ως διεγερτικό) δινόταν σε νεαρούς αθλητές στις αρχαίες Ολυμπιάδες.

Εκεί όμως που το ντοπάρισμα έδινε και έπαιρνε, ήταν στο αγώνισμα της πάλης. Νικητής αναδεικνυόταν όποιος έριχνε τον αντίπαλό του στο έδαφος τρεις φορές καθώς οι αθλητές έπρεπε να παλεύουν όρθιοι.
75.jpg

Αναπτύχθηκαν δυο τεχνικές: Του συνδυασμού ταχύτητας, ευκινησίας και ευστοχίας που χαρακτήριζε κυρίως τους αθλητές του πένταθλου (όπου ένα από τα αθλήματα ήταν και η πάλη) και της δύναμης που κυρίως χρησιμοποιούσαν οι μόνο παλαιστές. Η πρώτη τεχνική ήταν δημοφιλής στους Αθηναίους, η δεύτερη στους Σπαρτιάτες. Με τον Μίλωνα τον Κροτωνιάτηονομαστό για τη δύναμή του Ολυμπιονίκη, κυρίαρχο του αγωνίσματος για 24 συναπτά χρόνια (540 – 516 π.Χ.).

Κάποια φορά σήκωσε και περιέφερε στα χέρια του ένα ταύρο ζωντανό, μετά τον έσφαξε, τον έψησε και τον έφαγε μόνος του. Κάποια άλλη, σήκωσε τον ανδριάντα του και τον μετέφερε μόνος του στην Άλτη. Και κάποια τρίτη, στήθηκε όρθιος πάνω σε ένα δίσκο αλειμμένο με λάδι χωρίς κανένας από όσους προσπάθησαν να μπορέσει να τον μετακινήσει από εκεί. Το αγώνισμα της πάλης ήταν τόσο δημοφιλές ώστε συντηρούσε στρατιές επαγγελματιών παλαιστών, σωστών θηρίων σε όγκο και δύναμη.

Διαβάστε Περισσότερα...

Αρχαία Ελληνική Μυθολογία και Σελήνη – Τι τους συνδέει;


Το όνομά της ετυμολογείται από το σέλας (φως). Στην αρχαία ελληνική μυθολογία και ελληνική εθνική θρησκεία η Σελήνη, ή Μήν (από τη σεληνιακή μηνολόγηση) ή Πασιφάη (στη Λακωνία), είναι τιτανική οντότητα, Κατά την Θεογονία του Ησιόδου η Σελήνη είναι κόρη του Υπερίωνα και της Θείας και αδελφή της Ηούς (Αυγής), και του Ηλίου, ο οποίος τη φωτίζει αιώνια λόγω της αδελφότητάς τους.

Απεικονίζεται συνήθως ως θηλυκή μορφή με μία ημισέληνο ως στέμμα και έφιππη ή οδηγώντας άρμα με φτερωτούς ίππους. Άλλοτε οι περιγραφές την θέλουν να οδηγεί μια αγέλη βοών και το ημισεληνιακό της στέμμα συσχετισμένο με τα κέρατα του ταύρου. Διασχίζει κυκλοτερώς τον ουρανό όμοια με τον αδελφό της, πάνω σε άρμα που σέρνουν δύο ημίονοι, ίπποι ή ταύροι, κατά το ένα μέρος τους λευκοί και κατά το άλλο μαύροι, αλληγορία του ότι μόνο η μία πλευρά της σεληνιακής επιφάνειας φωτίζεται από το ηλιακό φως.

Σύμφωνα με διάφορες τοπικές παραδόσεις, έσμιξε με τον Αέρα με τον οποίο και γέννησε μία μόνο θυγατέρα, τη Δρόσο, με τον Θεό Δία (σύμφωνα με την αττική παράδοση) από τον οποίο γέννησε την Πανδία (εκ του παν-δίος, δηλ. πανθειοτάτη), με τον Θεό Πάνα (σύμφωνα με την αρκαδική λατρεία της επί του Λυκαίου όρους), με τον θνητό Ενδυμίωνα με τον οποίο γέννησε 50 κόρες, όσοι και οι σεληνιακοί μήνες της κάθε Ολυμπιάδας και, τέλος, με τον αδελφό της Ήλιο (μια παράδοση της ύστερης αρχαιότητας που διασώζει ο Κόιντος ο Σμυρναίος).

Στο θεολογικό και συμβολικό επίπεδο, η Θεά Σελήνη αποτελεί τη θηλυκή αρχή της δημιουργίας του Κόσμου, καθώς και την πόρτα προς την απόκρυφη φύση της ανθρωπότητος και του Σύμπαντος, προς εκείνο δηλαδή που μένει άφατο στην συνηθισμένη θέαση της Φύσεως. Υπό αυτή την έννοια θεωρείται ότι στοιχειώνει άμεσα το φαντασιακό και το υποσυνείδητο.

Αποτελεί επίσης η Σελήνη τη σελασφόρο εικόνα του κυκλικού χρόνου, είναι δηλαδή μία μικρογραφία της ροής του παντός. Οι άπειρες νέες σελήνες συμβολίζουν τα άπειρα χρονικά σημεία του κάθε πέρατος που αυτομάτως σηματοδοτεί μία νέα αρχή. Η σκοτεινή σελήνη επιτρέπει σε όλες τις ενέργειες να κατακαθίσουν και να ηρεμήσουν. Το Σύμπαν απεκδύεται το πολλοστό νεκρό παλαιό και ξεκινάει ξανά, φορώντας επάνω του το επίσης πολλοστό επόμενο νέο. Ο ίδιος κύκλος με τα ανθρώπινα γυναικεία έμμηνα και ο ίδιος συμβολισμός.

Οι άπειρες πανσέληνοι από την άλλη, συμβολίζουν τα άπειρα χρονικά σημεία της κορύφωσης των ενεργειών στο συμπαντικό μάξιμουμ. Στην αθηναϊκή της λατρεία τής προσέφεραν σπονδές καθαρού ύδατος και μικρούς άρτους σε σχήμα ημισελήνου (σελήνιοι πλακούντες). Ιερό χρώμα της το ασημένιο και το λευκό, και ιερό της μέταλλο ο άργυρος.

Είναι η πρώτη και η μόνη σεληνιακή Θεά στην αρχαιότερη ποίηση. Τα επίθετα που της αποδίδονται είναι Αίγλη, Πασιφάη, Μήνη και Φοίβη. Με την εξέλιξη της μυθολογίας και άλλες Θεές συσχετίσθηκαν με τη Σελήνη, όπως η Εκάτη, η Άρτεμις, και η Ήρα.

Διαβάστε Περισσότερα...

ΜΕΤΟΥΣΙΩΣΗ: Τι ήξεραν οι Μύστες και ΔΕΝ Φοβόντουσαν τον Θάνατο


«Ο Θάνατος δεν είναι κάτι το επώδυνο. Δεν αλλάζει κάτι από την ηθική και νοητική φύση του ανθρώπου, απλά είναι από ένα κόσμο σε έναν άλλον και το μόνο που χάνουν οι άνθρωποι είναι το φυσικό τους σώμα.
Κατά το θάνατο λοιπόν επιστρέφουν στη Γη τα υλικά που είχαμε δανειστεί, ενώ η υπόλοιπη ύπαρξη μένει αμετάβλητη.
Έτσι εισέρχεστε στο αστρικό πεδίο, εκτός από τους εξελιγμένους πνευματικά ανθρώπους που διέρχονται αυτό το πεδίο με όραμα ή όνειρο φθάνοντας στα ανώτερα πεδία, ανάλογα το βαθμό εξέλιξής τους.

Η οντότητα στο αστρικό παραμένει τον περισσότερο χρόνο της μεταθανάτιας εμπειρίας της.
Συνεχίζει να διατηρεί τα αισθητήρια όργανά της. Βλέπει τις φιλοδοξίες της, τις προσπάθειές της, τις αποτυχίες της, τις έχθρες, τα μίση και τις αγάπες της. Σαν Πανόραμα ξετυλίγεται μπροστά της ολόκληρη η ζωή της.
Η αποχώρηση του ανθρώπου από το διπλό αιθερικό έχει σαν αποτέλεσμα, και την αποχώρηση της ψυχής του που ξαναγυρίζει στην Ουράνια Ζωή.
Το αστρικό σώμα του ανθρώπου, τότε, μετασχηματίζεται σε ένα σύνολο επτά στρωμάτων, όπου το ένα είναι πάνω στο άλλο. Εκεί ο άνθρωπος μένει φυλακισμένος μέχρι να διαλυθούν και να λυτρωθεί.
Αν λοιπόν το άτομο έχει αναπτύξει πνευματική ζωή και έχει πατάξει τα πάθη του, θα περάσει τον αστρικό κόσμο συνειδητά ή σε όραμα και θα παραμείνει λίγο, ανάλογα με το βαθμό της εξέλιξής του.
Αν πρόκειται για ένα παιδί, θα προστατευτεί και θα κοιμηθεί ειρηνικά, μέχρι τον καιρό που ήταν να τελειώσει κανονικά με φυσική ζωή.
Αν ο άνθρωπος δεν έχει παρατήσει τα γήινα, εξακολουθεί να είναι βυθισμένος στα συμφέροντά του, και να νιώθει πως κάποιος τον σπρώχνει να βάλει τα δυνατά του για να επηρεάσει τις υποθέσεις του. Είναι δεμένος στα πάθη του, στερούμενος όμως των οργάνων της ενέργειας.
Κανείς δεν μπορεί να κρύψει εδώ τις ακάθαρτες σκέψεις και την κτηνωδία του. Σε κάθε πράξη σημαντικό ρόλο παίζει η συμμετοχή και η επιθυμία. Αλλά ας εξετάσουμε τις υποδ/σεις του χώρου:
Πρώτη: Εδώ βρίσκονται όλα τα σκουπίδια της γης. Οι μορφές αυτών συχνά επισκέπτονται την γη με σκοπό να αποτελειώσουν τα μίση τους, τα πάθη τους και την ακόρεστη εκδίκησή τους.
Επισκέπτονται χώρους χαμηλής κραδασμικότητας και καταλαμβάνουν σώματα ανθρώπων, σπρώχνοντάς τους στην ακολασία και την τρέλα.
Δεύτερη: Η ύλη εδώ είναι η ίδια των υλικών αντικειμένων των περισσοτέρων ανθρώπων. Το μεγαλύτερο μέρος των ψυχών εδώ είναι με ξυπνημένη συνείδηση. Πολλές μακραίνουν την παραμονή τους από επιθυμία να επικοινωνήσουν με τη γη για τα γήινα συμφέροντά τους.
Η τρίτη και η τέταρτη υποδιαίρεση είναι περίπου τα αιθερικά της δεύτερης.
Η πέμπτη υποδιαίρεση είναι ξάστερη και ακτινοβόλα, αυτό το πεδίο είναι το καθαρά αιθερικό. Από εδώ τα πνεύματα οδηγοί αρκετών μέντιουμ, ικανοποιούν την προσωπική τους ευαρέσκεια και φιλοδοξία.
Το έκτο πεδίο μοιάζει με το πέμπτο, μόνο που εδώ οι ψυχές είναι πιο εξελιγμένες και βρίσκονται στο τέλος της φθοράς του τελευταίου περιτυλίγματος της ψυχής τους.
Το έβδομο και τελευταίο επίπεδο περιτυλίγματος κατοικούν ψυχές διανοούμενων, επιστημόνων, παραμένουν εδώ μεγάλο χρονικό διάστημα σε τεράστιες βιβλιοθήκες γοητευμένοι από τον πλούτο των γνώσεων που αποκτούν.
Από αυτές τις ψυχές, αργά ή γρήγορα σπάει το τσόφλι και η ψυχή ελευθερώνεται, χάνει για λίγο τη συνείδηση του περίγυρου και στη συνέχεια ξυπνάει στον ουράνιο κόσμο, που είναι και η αληθινή φύση της.
Η πνευματική εικόνα μας είναι διαμορφωμένη στα επίπεδα αυτά μετά την ενέργεια που συγκεντρώσαμε από την προσφορά μας σε όλη την διαδρομή των διαδοχικών γεννήσεών μας.
Η εικόνα μας αυτή έχει χρώματα, ήχους και κραδασμούς που συντονίζουν την εμφάνισή μας στην Καρμική Επιτροπή για να πάρουμε το φάκελο οδηγιών για την κάθοδό μας στη Γη.
Αυτή η προσφορά μας θα εξελίξει τον ίδιο τον άνθρωπο και θα τον οδηγήσει στους πνευματικούς κόσμους.
Έτσι, καλούμεθα εδώ στη Γη να αυξήσουμε τα χρώματά μας και την κραδασμικότητά μας με τα έργα και τις πράξεις μας.
Για τούτα και μόνο για τούτα, θα λογοδοτήσει ο κάθε άνθρωπος ενώπιον της Καρμικής Επιτροπής μετά την αποβολή του σαρκικού φορέα του.
Αν δηλαδή και κατά πόσο προσέφερε η Οντότητα στην εξυπηρέτηση της παγκόσμιας Ζωής και στον Εαυτό της.
Ο έλεγχος του αισθηματικού κόσμου είναι η αιτία των αλλεπάλληλων ενσωματώσεων στη Γη. Εκεί ξεπλένονται οι Καρμικές Ευθύνες και είναι η μεγαλύτερη μύηση της εξελισσόμενης ανθρώπινης Θεϊκής Οντότητας.
Πέρα απ’ όλα αυτά εκείνο που θα ήθελα να τονίσω είναι ότι οι νεκρώσιμες τελετές θα πρέπει να διέπονται από μορφές σκέψεων ειρήνης, αγάπης, με ευχές για συντόμευση της διαδικασίας στον αστρικό χώρο και την διάλυση των περιτυλιγμάτων, που κρατούν την ψυχή φυλακισμένη για αιώνες. Γι’ αυτό όταν οι ψυχές αναπαύονται, τα αγαπημένα πρόσωπα αυτών προσφέρουν κακή υπηρεσία, με τη μεγάλη λύπη τους.
Διότι οι σκεπτομορφές που εκπέμπονται από τους αγαπημένους τους διαταράσσουν την ειρήνη της ψυχής, εξαναγκάζοντάς την με βίαιο τρόπο, να επιστρέψει στη Γη, αντί να απομακρύνεται, η ψυχή απολυτρωμένη.
Η καθ’ εαυτή φύση της ψυχής είναι η «Εγώ Ειμί Παρουσία» που ο Θεός προίκισε τον άνθρωπο όταν κατέβηκε στον υλικό κόσμο.
Ο άνθρωπος με τις συνεχείς διαβιώσεις του στη Γη, προσπαθεί να έρθει σε επαφή με την «Εγώ Ειμί», ώστε να βρει το δρόμο της Επιστροφής στον Οίκο του Πατέρα.
Σημαντικό είναι να γνωρίζεις ότι ο καθημερινός διαλογισμός φέρνει την δεξιότητα στον μηχανισμό εξαπολύσεως των δυνάμεων και η μαγνήτισή τους που παίζουν κυρίαρχο ρόλο, αλλά και η σταθερή επικοινωνία με την «Εγώ Ειμί Παρουσία». Η εξάσκηση δηλαδή φέρνει την τελειότητα.
Η εξιλέωση των καρμικών ευθυνών και η κυριαρχία στον Κατώτερο Εαυτό είναι οι βασικές προϋποθέσεις για την Ανάληψη.
Αυτό μην το ξεχνάς ποτέ, η Ανάληψη είναι η υπέρτατη προσπάθεια του ανθρώπου να εισέλθει στις ανώτερες σφαίρες, η δε ψυχή απολύεται των επίγειων δεσμών και των κυκλικών επαναγεννήσεων.
Ο μοναδικός σκοπός του Ιησού Χριστού ήταν να διδαχτεί ο κόσμος την Ανάληψη. Βέβαια δεν μπορεί να είναι εύκολη η Ανάληψη για τον καθημερινό άνθρωπο, αν και ο ίδιος ο Ιησούς δίδασκε ότι δύνασθε να κάνετε έργα σαν τα δικά μου και ακόμη μεγαλύτερα…»
Συγγραφέας : Ν. Αργυρίου
Εκδόσεις : «ΠΑΥΛΟΣ»
pavlosbooks.blogspot.com
 Christos Kastamonitis 

Διαβάστε Περισσότερα...

Τα ακατέργαστα διαμάντια του Αιγαίου Σαμοθράκη και Ζουράφα (φωτό)



Ένα ακατέργαστο διαμάντι στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου. Μια νησίδα ζωτικής εθνικής σημασίας. Ένα από τα ομορφότερα ελληνικά νησιά είναι κατά γενική ομολογία η Σαμοθράκη. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό Αιγαίο, ΝΔ των εκβολών του Έβρου. Έχει έκταση 178 τ.χλμ. και 2.840 κατοίκους (απογραφή 2011). Πρωτεύουσά της είναι ο ομώνυμος οικισμός (ή Χώρα) και λιμάνι της ο οικισμός Καμαριώτισσα.
Το ανάγλυφο του νησιού χαρακτηρίζεται από τον επιβλητικό όγκο του όρους Σάος, με ψηλότερη κορυφή το Φεγγάρι (1.611 μ.). Πρόκειται για το ψηλότερο βουνό των νησιών του Αιγαίου (πλην Κρήτης και Εύβοιας).
Η Σαμοθράκη έχει ιστορία που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Πιθανότατα κατοικήθηκε πριν το 2000 π.Χ. Μνεία της γίνεται σε τρία χωρία της "Ιλιάδας". Το νησί αναδείχθηκε σε σημαντικό πανελλήνιο και διεθνές για την εποχή θρησκευτικό κέντρο, με τη λατρεία των Μεγάλων Θεών (τα Καβείρια Μυστήρια). Το φθινόπωρο και τον χειμώνα του 49-50 μ.Χ. την επισκέφθηκε ο Απόστολος Παύλος, καθώς κατευθυνόταν προς τους Φιλίππους και τη Νεάπολη. Πιθανότατα, σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος χτίστηκε τον 6ο αιώνα η βασιλική, που ανακαλύφθηκε στο λιμάνι του νησιού. Τον Μεσαίωνα το νησί έπεσε σε παρακμή. Οι κάτοικοι, καθώς δεν ήταν ασφαλείς στις ακτές, αποσύρθηκαν στο εσωτερικό. Τότε χτίστηκε και η Χώρα σε θέση τέτοια, που να μην φαίνεται από τη θάλασσα! 
Από τη βυζαντινή αυτοκρατορία, η Σαμοθράκη πέρασε για λίγο στα χέρια των Βενετών (1204-1222), ωστόσο την ανακατέλαβε ο Ιωάννης Δούκας Βατάτζης.
Στα μέσα του 14ου αιώνα, ο αυτοκράτορας Ιωάννης Παλαιολόγος την παραχώρησε στον Γενουάτη Φραγκίσκο Γκατιλούζι (εξελ. Γατελούζο), που τον είχε βοηθήσει στον αγώνα του εναντίον των Καταλανών. Τα γενουατικά οχυρά παραμένουν στο νησί, μάλιστα ο πύργος των Γατελούζων αποτελεί σημαντικό μνημείο. Το 1459 κατέλαβαν τη Σαμοθράκη οι Τούρκοι. Από το 1466 ως το 1479 πέρασε στα χέρια των Βενετών πριν την καταλάβουν οριστικά οι Τούρκοι.
Στη διάρκεια της τουρκοκρατίας, ο πληθυσμός της Σαμοθράκης μειώθηκε. Οι κάτοικοί της επαναστάτησαν το 1821, ωστόσο το τίμημα της εξέγερσης ήταν πολύ ακριβό. Οι Τούρκοι σφαγίασαν όλους τους άντρες και τα αγόρια του νησιού, ενώ τα γυναικόπαιδα πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης. Μόνο 32 οικογένειες γλίτωσαν από τη σφαγή, που, σύμφωνα με με τον Ίωνα Δραγούμη, κράτησε ένα μήνα...
Ο πίνακας του Γάλλου Ογκίστ Βινσόν "Μετά τη Σφαγή της Σαμοθράκης" (Λούβρο) είναι χαρακτηριστικός. Το 1863 ο Γάλλος πρόξενος στην Κωνσταντινούπολη Σαμπουαζό βρήκε το περίφημο άγαλμα της Νίκης της Σαμοθράκης, έργο του Ρόδιου γλύπτη Πυθόκριτου, το οποίο βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου.
sfagi.jpg
Ο πίνακας "Μετά τη Σφαγή της Σαμοθράκης" 
Η Σαμοθράκη απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στόλο στις 19 Οκτωβρίου 1912, από άγημα, επικεφαλής του οποίου ήταν ο σημαιοφόρος Κωνσταντίνος Παναγιώτου. 
Οι φυσικές ομορφιές της Σαμοθράκης είναι μοναδικές. Τα πολλά δάση, οι πηγές, οι καταρράκτες, οι μικρές λίμνες κατά μήκος των ρεμάτων στις πλαγιές του βουνού και τις παραλίες ("βάθρες") και ο ορεινός όγκος του Σάους συνθέτουν ένα ανεπανάληπτο "σκηνικό".
Δυστυχώς, όμως, η ελλιπής σύνδεση του νησιού με την ηπειρωτική Ελλάδα (συνδέεται ακτοπλοϊκά μόνο με την Αλεξανδρούπολη, από την οποία απέχει 24 ναυτικά μίλια) και κυρίως με τα λιμάνια της Αττικής (Λαύριο - Ραφήνα), στερεί από πολλούς τη δυνατότητα να την επισκεφθούν. Για να μπορέσουν μεγάλα πλοία να "πιάσουν" στη Σαμοθράκη, απαιτείται η επέκταση του λιμανιού της. Κάτι απολύτως εφικτό και χωρίς ιδιαίτερα μεγάλο κόστος.
Είναι αδιανόητο σε ένα νησί μεγάλης στρατηγικής σημασίας στην εθνικά ευαίσθητη περιοχή του Βόρειου Αιγαίου να μην υπάρχει σύγχρονο, μεγάλο λιμάνι. Ειδικά από τη στιγμή που η Σαμοθράκη δεν διαθέτει ούτε αεροδρόμιο, παρά τις γνωστές υποσχέσεις των πολιτικών εδώ και πολλά χρόνια. Ελπίζουμε η ανάδειξη του προβλήματος να αποτελέσει αφορμή για την επίλυση αυτού του προβλήματος.
Χαρακτηριστικό της θαλάσσιας περιοχής γύρω από τη Σαμοθράκη είναι η έλλειψη νησίδων. Μόνο μερικοί βράχοι την περιβάλλουν, μεγαλύτερος από τους οποίους σε έκταση είναι το Καβούρι (6 στρέμματα). Ωστόσο, σε απόσταση 5,8 ναυτικών μιλίων από το ακρωτήριο Άγκιστρο (ή Σκεπαστό), βρίσκεται η νησίδα Ζουράφα ή Λαδόξερα ή Σγόραφα, το βορειανατολικό νησιωτικό άκρο της χώρας μας. Χάρη στο διαδίκτυο, έγινε ευρέως γνωστή τα τελευταία χρόνια, καθώς δεν γίνεται καμία αναφορά σ' αυτήν (κάκιστα...) σε καμία εγκυκλοπαίδεια από τις νεότερες, ούτε απεικονίζεται σε χάρτες (πλην βέβαια των στρατιωτικών). Για αναφορά της στα σχολικά βιβλία, βέβαια, ας μην το συζητάμε καλύτερα...
Ας κάνουμε μια αναφορά στην ιστορία της Ζουράφας. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (1ος αιώνας) στη "Φυσική Ιστορία" αναφέρει πως ανάμεσα στη Σαμοθράκη και τη χερσόνησο της Καλλίπολης βρίσκονταν τα νησιά της Αλοννήσου, Γηθώνης, Λαμπωνίας και Αλωπεκοννήσου. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, στην ιστορία του (Ε' 47) αναφέρει ότι πριν τους άλλους κατακλυσμούς, άλλος, μεγάλος, έγινε στη Σαμοθράκη, ο οποίος εκτός των άλλων "... ουκ ολίγην και της επιπέδου γης εν τη Σαμοθράκη θάλασσαν εποίησεν και διά τούτο εν τοις μεταγενεστέροις καιροίς ενίους των αλιέων ανεσπακέναι (=ανέσυραν) τοις δικτύοις λίθινα κιονόκρανα...".
Προφανώς, τα νησιά που αναφέρει ο Πλίνιος κατοικούνταν και, μετά από κάποιον μεγάλο κατακλυσμό, καλύφθηκαν από τη θάλασσα. Όλα εκτός από τη Ζουράφα, η οποία, πιθανότατα, στην αρχαιότητα ονομαζόταν Αλόννησος.
Η γνωστής μας σήμερα Αλόννησος των Βόρειων Σποράδων ονομαζόταν στην αρχαιότητα Ίκος. Με το όνομα Αλόννησος αναφέρεται σε αρχαίους συγγραφείς νησί, το οποίο όμως δεν έχει εξακριβωθεί ποιο είναι. Κάποιοι θεωρούν ότι Αλόννησος στην αρχαιότητα ονομαζόταν η κυρά Παναγιά (Πελαγονήσι), κυρίως λόγω της γειτνίασής της με την... Αλόννησο. Το "Αλόννησος" δόθηκε το 1838 στο γνωστό ως τότε νησί ως (Η)λιοδρόμια ή Χιλιοδρόμια. Αργότερα ανακαλύφθηκε το λάθος, το όνομα ωστόσο παρέμεινε. Σε φλαμανδικό χάρτη του 1585, η Ζουράφα απεικονίζεται ως Αλόννησος (Halonesus), ενώ σε βενετσιάνικο χάρτη του 1690, ως Ολόνησος (Holonisus). Στον χάρτη του Φραντσέσκο Πιατσένζα (1688) στη Ζουράφα (Halonesus) υπάρχουν και κτίσματα!
Αναφορά στη Ζουράφα κάνει επίσης ο Οθωμανός χαρτογράφος και εξερευνητής Πίρι Ρέις το 1521, ονομάζοντάς την "Ζουράφα Καγιά".
Για την ετυμολογία της λέξης Ζουράφα υπάρχουν οι εξής εκδοχές:
Ότι προέρχεται από την τουρκική λέξη zurafa (=καμηλοπάρδαλη) ή από την ιταλική usura (=φθορά, τριβή), με την έννοια ότι αποτελεί ό,τι απομένει από κάποια καταποντισμένη νησίδα. 
Η δε ονομασία Λαδοξέρα οφείλεται προφανώς στην ύπαρξη ελαιωδών υδάτων και την οσμή πετρελαίου. Στα νεότερα χρόνια, ο σπουδαίος Σαμοθρακίτης λόγιος Νικόλαος Φαρδύς (1897) αναφέρει τη νησίδα ως Ζγόραφα (τα), τη θεωρεί ως κέντρο των σεισμών της Σαμοθράκης και υπόλειμμα 4 νησίδων του Θρακικού Πελάγους που καταποντίστηκαν πριν από πάρα πολλά χρόνια. Στη θαλάσσια περιοχή της υπήρχε έντονη οσμή από πετρέλαιο, ενώ διέκρινε ίχνη αρχαίων κτισμάτων στα βυθισμένα μέρη της.
Ο Στυλιανός Λυκούδης το 1930 στη "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" γράφει ότι η Ζουράφα λόγω της διάβρωσης από τη θάλασσα έχει μέγιστη διάσταση 35 μέτρα ενώ "... γύρωθέν της δε απλούται εν γαλήνη ελαιώδης κηλίς αναδίδουσα οσμήν πετρελαίου, πείθουσα ότι πλαγίως εις τον κορμόν της υπάρχει οπή εξόδου λιπαράς ρευστής ύλης".
Δυστυχώς, σήμερα το μήκος της ακτογραμμής της είναι 32 μέτρα, όταν σε παλαιότερες μετρήσεις ήταν 465 μέτρα. Η Ζουράφα αποτελεί, όπως αναφέραμε, το βορειοανατολικότερο άκρο της ελληνικής θαλάσσιας επικράτειας. Χάρη στην αναμφισβήτητη κυριαρχία της σ' αυτήν, η χώρα μας επεκτείνει σημαντικά τις ζώνες θαλάσσιας κυριαρχίας της προς τα ανατολικά, στον κρίσιμο εθνικά χώρο του ΒΑ Αιγαίου.
Η περιοχή γύρω από τη Ζουράφα είναι εξαιρετικός ψαρότοπος. Σημειώνονται συχνά προστριβές ανάμεσα σε Έλληνες και Τούρκους αλιείς και απαιτείται η παρέμβαση του Λιμενικού Σώματος για την αποκατάσταση της "τάξης".
Στη Ζουράφα υπάρχει εγκατεστημένος αυτόματος φάρος, λόγω του ότι έχει χαμηλό υψόμετρο και αποτελεί κίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα. Προβλήματα για τα πλοία δημιουργούν και τα ρηχά νερά που την περιβάλλουν, καθώς το βάθος τους δεν ξεπερνά τα 10 μέτρα.
Ο φάρος καταστράφηκε το 2012, εξαιτίας των κακών καιρικών συνθηκών, ωστόσο, λίγους μήνες αργότερα, χτίστηκε ξανά από το Πολεμικό Ναυτικό μας, μετά από μελέτη του ΕΜΠ. Στην τσιμεντένια βάση του φάρου ενσωματώθηκε μία εικόνα του Αγίου Νικολάου, προστάτη των ναυτικών.
Σε παλαιότερες μετρήσεις, η Ζουράφα είχε έκταση 9 στρεμμάτων, ενώ σήμερα υπολογίζεται ότι είναι μικρότερη από ένα στρέμμα. Βυθίζεται λόγω της διάβρωσης των ακτών της, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να γίνει ύφαλος. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, δεν αποκλείεται η Τουρκία να δημιουργήσει προβλήματα.
Ο δημοφιλής μουσικοσυνθέτης Σταύρος Ξαρχάκος, κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Ευρωβουλή (2000-2004) είχε υποβάλει σχετική ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ζητώντας να ληφθούν μέτρα για τη διάσωση της Ζουράφας από τη διάβρωση, καθώς αποτελεί και το βορειοανατολικότερο άκρο της Ε.Ε. και όχι μόνο της χώρας μας. Δεν νομίζουμε ότι ασχολήθηκε ποτέ με τη Ζουράφα η Ένωση...

Διαβάστε Περισσότερα...