Amfipoli News
















Κυριακή 22 Μαΐου 2022

Το Θησείο από κάτω ίσως κρύβει τα οστά του Θησέα

 


Γράφει ο Σπύρος Μακρής

Η περιοχή Θησείο, στην Αθήνα, είναι αρκετά γνωστή. Η συντριπτική πλειοψηφία των σημερινών Ελλήνων, πηγαίνει εκεί για έναν καφέ. Το ιερό μνημείο «Θησείον», ένα από τα αρτιότερα αρχιτεκτονικά μνημεία, που έχουν μείνει στην Ελλάδα, είμαι βέβαιος ότι θα το έχουν προσέξει αρκετοί, στον δρόμο για τις καφετέριες, 100 μέτρα πιο πέρα από αυτό.

Πόσοι, όμως, γνωρίζουν την ιστορία και τα μυστικά του; Πόσοι έχουν δεχτεί την δημιουργική του ενέργεια;

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ ΘΗΣΕΙΟΥ

Στην περιοχή Θησείο και μεταξύ των δρόμων Απ. Παύλου και Αδριανού, πίσω από την Ακρόπολη, θα συναντήσουμε σε ένα μικρό ύψωμα ένα αρχαίο κτίριο που θυμίζει αρκετά τον Παρθενώνα.

Επισκέφτηκα τον αρχαιολογικό χώρο και πλησίασα το, απαράμιλλης τέχνης και κάλλους, οικοδόμημα. Καθώς ζύγωνα μου έδινε την εντύπωση πως με προσκαλούσε. Μου μιλούσε, θα μπορούσα να πω.

Όσο ερχόμουν κοντά στο μνημείο διαπίστωνα πως δεν ήταν μόνο η αρχιτεκτονική του που με ξεσήκωνε. Δεν ήταν μόνο το μάρμαρο Πεντέλης, ούτε ο δωρικό ρυθμός, ή οι ραβδώσεις των κιόνων, ή η ζωοφόρος με τα τρίγλυφα και τις μετώπες.

Παρατηρώντας την εξωτερική του ομορφιά, ξύπνησε μέσα μου κάτι, που αμέσως αισθάνθηκα ότι με οδηγούσε σε μία άλλη αφανή ή εσωτερική ομορφιά, η οποία πολύ φιλόξενα και με πρόσχαρο χαμόγελο προετοίμαζε τον εναρμονισμό μου με την παρουσία του, με την ύπαρξή μου, με τη φύση την ίδια και το σύμπαν. Έννοιες και δονήσεις που ενυπάρχουν σε κάθε κλασικό αρχιτεκτόνημα.

Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, αντιλήφθηκα πως βρίσκομαι σε χώρο που αναδίνει μία μυστηριακή –με την αρχαία ελληνική έννοια– ατμόσφαιρα, η οποία ήταν ικανή να ξυπνήσει μέσα μου το αρχέγονο κύτταρο!

Και νομίζω πως το ξύπνησε. Σα να ξεκλείδωσε με άγνωστο τρόπο κάποιο αρχείο της Φύσης και άρχισα να ατενίζω το Θησείο ζωντανό.

Στην πρόσοψη του κτιρίου έβλεπα να εικονίζονται ανάγλυφα οι παραστάσεις των άθλων του Ηρακλή και του Θησέα.

Το ίδιο άρχισαν να ζωογονούνται και η ζωοφόρος του «σηκού», εντός του περιστυλίου, στον πρόναο και τον οπισθόδομο. Το πάριο μάρμαρο του τελευταίου ζωντάνευε την Κενταυρομαχία, ενώ του πρόναου την μάχη του Θησέα κατά των Παλλαντιδών ενώπιον του Δία, της Ήρας, της Αθηνάς, την Δήμητρας, του Ποσειδώνα και του Άρη ή του Απόλλωνα.

Με είχε συνεπάρει και απορροφήσει τόσο η ακατανίκητη έλξη αυτού του καλλιεπέστατου οικοδομήματος που επιχείρησα να μπω μέσα στο κτίριο και τότε ένας παράδοξος συριγμός με ξύπνησε. Ήταν η σφυρίχτρα του φύλακα. Γύρισα και κοίταξα προς τα εκεί.

Μου έκανε νόημα πως απαγορεύεται να μπω κι έτσι βρήκα την ευκαιρία να του εκφράσω όλα αυτά που αισθάνθηκα για το Θησείο.

Το ενδιαφέρον, για το αρχαίο αυτό ιερό, αυξήθηκε περισσότερο όταν μου ανέφερε ότι κακώς ο κόσμος το ονομάζει Θησείο και πως η σωστή του ονομασία είναι Ναός του Ηφαίστου.

Αυτό που είπε μου δημιούργησε την αίσθηση ότι αν έψαχνα θα ανακάλυπτα πολλά ακόμα ζητήματα και θέματα, εντελώς άγνωστα.

Το πρώτο βήμα ήταν να προσπαθήσω να εξακριβώσω την ταυτότητα του αρχαίου μνημείου.

«ΘΗΣΕΙΟΝ» Ή «ΗΦΑΙΣΤΕΙΟΝ»;

Τι ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΚΑΤΩ από το ΘΗΣΕΙΟ;

Αφού τελείωσε η επίσκεψή μου στο χώρο του Θησείου, πήγα κι εγώ για ένα δροσερό καφέ, αλλά στο μυαλό μου είχα αυτό που μου είπε ο φύλακας. Όταν γύρισα στο σπίτι αναζήτησα την ταυτότητα του κτιρίου, πρώτα από όλα, από τους αρχαίους ιστορικούς.

Ο Θουκυδίδης μας λεει πως το ιερό ήταν παλαιότερο από την μετακομιδή των οστών του Θησέα και ότι ο περίβολός του ήταν τόσο ευρύχωρος που μπορούσε μέσα να διανυκτερεύσει στρατός ή ακόμα και να συνεδριάσει η Βουλή των πεντακοσίων, όπως αναφέρεται σε επιγραφές.

Ο Πλούταρχος, πάλι, μας λεει ότι το Θησείο χρησίμευσε και ως άσυλο στους δούλους και τους αδύνατους και σε όλους εκείνους οι οποίοι πιέζονταν από την βία των ισχυρότερών τους, διότι ήλπιζαν ότι, όπως όταν ζούσε ο Θησέας ήταν προστάτης των αδικούμενων, θα εξακολουθούσε και τότε με την φιλανθρωπία του να δέχεται τις δεήσεις τους.

Αν και η παράδοση, όπως βλέπουμε, από αιώνες τώρα αναφέρει το ιερό ως Θησείο, εν τούτοις κανείς σχεδόν από τους σύγχρονους αρχαιολόγους δεν δέχεται την ονομασία αυτή. Πρώτος που αμφισβήτησε την ταυτότητα του οικοδομήματος, ήταν ο Λουδοβίκος Ross που έκανε μία ειδική πραγματεία με την ονομασία «Το Θησείο και ο ναός του Άρη», το 1838, και υποστήριξε ότι είναι ο ναός του Άρη, στηριζόμενος σε περιγραφές του Παυσανία στο βιβλίο του τελευταίου «Αττικά». Μετά από αυτή την αμφισβήτηση, άλλες γνώμες υποστήριξαν διάφορες εικασίες και η επικρατέστερη μέχρι και σήμερα είναι πως το ιερό του Θησείου ανήκει τελικά στον Ήφαιστο.

Σίγουρα, έμαθα κάτι καινούργιο που με οδήγησε σε ένα αρχαιολογικό αίνιγμα, το οποίο είμαι βέβαιος, πως ούτε οι ίδιοι οι αρχαιολόγοι έχουν λύσει με ακλόνητα στοιχεία.

Ωστόσο, αυτό που με εντυπωσίασε ήταν η πληροφορία πως κάπου μέσα στο κτίριο υπήρχαν τα οστά του Θησέα. Το επόμενο βήμα μου, ήταν να ερευνήσω για το θέμα αυτό. Ίσως, κατάφερνα να ρίξω φως σε σκοτεινά σημεία και να αντιληφθώ με τον δικό μου τρόπο την λύση του αινίγματος. Ίσως, ανακάλυπτα κρυμμένα ή και ξεχασμένα συρτάρια που έπρεπε
πια να ξεσκουριάσουν και να ανοίξουν.

ΤΑ ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΟΣΤΑ ΤΟΥ ΘΗΣΕΑ

Τι ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΚΑΤΩ από το ΘΗΣΕΙΟ;

Στο κτίριο, λοιπόν, ενδεχομένως τοποθετήθηκαν τα οστά, του κατ εξοχήν και πολύ γνωστού ήρωα των Αθηνών, Θησέα, του σημαντικότερου μετά τον Ηρακλή μυθολογικού ήρωα της αρχαίας Ελλάδας. Γιος του βασιλιά των Αθηνών Αιγαία και της βασιλόπαιδος της Τροιζήνας, Αίθρας. Από την μητέρα του, ο Θησέας συγγένευε με τον Ηρακλή, τον οποίο και γνώρισε στα επτά του χρόνια. Ήταν αυτός που στα δεκαέξι του κατόρθωσε και κύλησε τον βράχο από την σπηλιά που είχε κρύψει ο πατέρας του τα σανδάλια και το ξίφος του, που πάλεψε και νίκησε τον Σίνι τον Πιτυοκάμπτη, τον θηλυκό κάπρο Κρομμυωνία υς, τον Σκίρωνα πετώντας τον από τους βράχους (της σημερινής Κακιάς Σκάλας), τον Κερκύονα και τέλος τον Δαμάστη ή Προκρούστη. Ήταν αυτός που σκότωσε το Μινώταυρο.

Πολύ αργότερα και μετά από άλλα κατορθώματά του, οι άνεμοι έριξαν το πλοίο του στην Σκύρο, ή κατά άλλους πήγε στα κτήματα του πατέρα του. Ο βασιλιάς του νησιού, ο Λυκομήδης, τον δέχτηκε με εγκαρδιότητα, αν και ο σκοπός του ήταν άλλος. Τον παρέσυρε στο υψηλότερο μέρος της Σκύρου, δήθεν για να του δείξει τα κτήματα, αλλά τον γκρέμισε από τους βράχους και τον σκότωσε.

Επί άρχοντος Φαίδωνα, το Μαντείο των Δελφών σήμανε στους Αθηναίους να τιμήσουν τον ήρωά τους. Έτσι, γύρω στο 475-468 π.Χ. εκστράτευσε ο Κίμωνας, ο γιος του Μιλτιάδη, κατά της Σκύρου, την κατέλαβε και έψαξε για τα λείψανα του Θησέα.

Την έρευνά του βοήθησε ένας αετός, ο οποίος σταμάτησε σε έναν λόφο και άρχισε να ξύνει το χώμα με τα νύχια του και να χτυπά με το ράμφος του. Ο Κίμωνας θεώρησε το γεγονός καλό οιωνό και θεία υπόδειξη. Έσκαψε εκεί και βρήκε μία σαρκοφάγο μεγάλου σώματος. Δίπλα ήταν τοποθετημένη η αιχμή χάλκινης λόγχης και ένα ξίφος.

Ο Κίμωνας μετέφερε τα ευρήματά του στην Αθήνα, όπου οι Αθηναίοι τα υποδέχτηκαν τιμητικά και με λαμπρές πομπές και θυσίες, χωρίς ποτέ να πάρουν λατρευτικό χαρακτήρα. Τα οστά τοποθετήθηκαν ευλαβικά και με τιμές στο Ηρώον.

Μια και δυο αποφάσισα να ξαναπάω στο Θησείον ή Ηφαιστείον. Ήθελα να δω αν βρέθηκε ποτέ και που φυλασσόταν η σαρκοφάγος με τα λείψανα του αρχαίου εκείνου ένδοξου ήρωα.

ΤΟ ΑΔΥΤΟ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ

Τι ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΚΑΤΩ από το ΘΗΣΕΙΟ;

Πολύ σύντομα ξαναβρέθηκα στην δυτική μεριά της Αγοράς και πολύ κοντά στο Γυμνάσιο του Πτολεμαίου. Πλησιάζοντας το Θησείον ή Ηφαιστείον ένοιωσα και πάλι τα ίδια συναισθήματα: ελευθερία, πρόσκληση, πρόκληση, αρμονία, μαγεία, εναρμόνιση με την Φύση.

Αυτή τη φορά έκανα το γύρο του οικοδομήματος και σταμάτησα σε ένα σημείο«τυφλό», από τον όποιο φύλακα . Καθώς με κάλυπταν τα δέντρα και οι πρασινάδες, πήδησα το απαγορευτικό σκοινί και μπήκα γρήγορα στον σηκό. Δεν άκουσα σφυρίχτρα, δεν άκουσα κανέναν φύλακα. Στάθηκα τυχερός.

Με μία πρώτη ματιά το εσωτερικό του σηκού ήταν άδειο και απογοητευτικό σε σχέση με την αίσθηση που αναδίνει η εξωτερική όψη. Με μία δεύτερη ματιά είδα ένα Π από εσωτερικές κιονοστοιχίες που λογικά υποδέχονταν την τοποθέτηση κάποιου λατρευτικού αγάλματος. Με μία τρίτη, δεν υπήρχε πουθενά η σαρκοφάγος.

Απογοήτευση. Όχι τόσο επειδή δεν υπήρχε η σαρκοφάγος –κάτι μου έλεγε πως δεν θα την έβρισκα, τουλάχιστον εκεί. Η απογοήτευση βρίσκεται στην πολύ κοντινή παρατήρηση, τόσο στο εξωτερικό, όσο και στο εξωτερικό μέρος.

Πλησιάζοντας το Θησείο από κοντά, θα διαπιστώσουμε πως είναι για λύπηση και τα μάτια βουρκώνουν. Το εσωτερικό του είναι μαύρο, όπως και οι ζωοφόροι και τα φατνώματα και διάφορα άλλα μέρη του κτιρίου. Χόρτα έχουν μεγαλώσει σε τοίχους, σπόρια που έπεσαν από πουλιά φύτρωσαν σε ανύποπτα ανοίγματα του ναού. Πώς και δεν τα πρόσεξα αυτά με την πρώτη επίσκεψη;

Το εσωτερικό του κτιρίου είναι αποκαρδιωτικά άδειο. Κι, όμως, δυόμισι χιλιετίες πριν καλύπτονταν από ζωγραφικές παραστάσεις των περίφημων ζωγράφων Μίκωνος και Πολυγνώτου. Σήμερα δεν έχουν απομείνει ούτε ελάχιστα ίχνη των τοιχογραφιών, αφού και στην εποχή του περιηγητή Παυσανία κάποια είχαν ξεθωριάσει, πόσο μάλλον αν υπολογίσουμε στην φυσική φθορά και την παρέμβαση φανατικών ανθελληνικών ομάδων που κάλυπταν ή έξυναν κάθε παράσταση.

Θα μπορούσαμε να θαυμάσουμε την νίκη του Θησέα κατά των Αμαζόνων, την Κενταυρομαχία, ή τον Θησέα που στην προσπάθειά του να αποδείξει στον Μίνωα πως ήταν γιος του Ποσειδώνα βούτηξε στην θάλασσα να πιάσει το δαχτυλίδι που εκείνος πέταξε επίτηδες. Ο Θησέας σε λίγο επέστρεψε στην επιφάνεια της θάλασσας, όχι μόνο με το δαχτυλίδι, αλλά και με ένα στεφάνι στο κεφάλι που ακτινοβολούσε, και το οποίο του είχε αποθέσει η ίδια η Αμφιτρίτη.

Βγήκα από τον σηκό απογοητευμένος που δεν μπορούσα να διακρίνω πια αυτές τις καταπληκτικές παραστάσεις.

Και η λάρνακα; Τι απέγιναν τα οστά του Θησέα;

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟΤΥΠΩΜΕΝΗ ΣΤΟ ΘΗΣΕΙΟ

Τι ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΚΑΤΩ από το ΘΗΣΕΙΟ;

Ακούμπησα το χέρι μου στον τοίχο. Μου φάνηκε ζεστός σαν να κυλούσε αίμα μέσα του. Αισθάνθηκα έναν παλμό, κάτι. Σα να με σκουντούσε για να μου τραβήξει την προσοχή. Τότε, σαν κινηματογραφική ταινία ξετυλίχτηκε η ιστορία των Αθηνών και φυσικά του ίδιου του κτιρίου, από την κλασική εποχή ως την απελευθέρωση. Αρκεί να παρατηρούσα την επιδερμίδα του ιερού μνημείου.

Μπορούσα να διακρίνω στους τοίχους μέσα κι έξω αλλά και στους κίονες, ίχνη από απλά χαράγματα, ακιδογραφίες, επιγραφές, αυτόγραφα, ίσως και αμυδρά ίχνη από αγιογραφίες, που συνυπέγραφαν το γεγονός πως στους χριστιανικούς χρόνους, ούτε αυτό το αρχαίο μνημείο γλίτωσε από το να μετατραπεί σε χριστιανική εκκλησία, κάπου μεταξύ 6ου και 8ου αιώνα.

Ιδού οι αλλαγές για την μετατροπή του σε εκκλησία: Σφραγίστηκε η είσοδος του πρόναου για να γίνει εκεί το Ιερό Βήμα. Στον τοίχο του προδόμου ανοίχτηκε η κύρια είσοδος της εκκλησίας.

Στην βόρεια πλευρά ανοίχτηκε μικρή πόρτα (σήμερα είναι κλειστή με παράταιρο τρόπο). Πιθανότατα, ανοίχτηκαν τρεις ακόμα πλάγιες πόρτες μετά το έτος 979, οπότε και έγινε η εικονογράφηση των εξωτερικών τοίχων. Στα τέλη του 10ου ή κατά τις αρχές του 11ου αιώνα, έγινε ριζική ανακαίνιση της εκκλησίας με δαπάνες πιθανότατα του Βυζαντινού αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ με την προσωνυμία Βουλγαροκτόνος.

Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας, το Θησείο μετατράπηκε σε λατινική εκκλησία. Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, περιήλθε πάλι στους Έλληνες ως εκκλησία, αλλά επιτρεπόταν μόνο μία φορά τον χρόνο, στις 23 Απριλίου του Αγίου Γεωργίου, να λειτουργούν. Το 1836 το Θησείο γίνεται αποθήκη και μετά την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό, ξανά εκκλησία του Αγίου Γεωργίου μέχρι το 1835, οπότε και μετατράπηκε σε προσωρινό αρχαιολογικό μουσείο και αργότερα σε αποθήκη αρχαιοτήτων. Το 1936 και με απόφαση του αρχαιολογικού συμβουλίου γκρεμίστηκαν οι μεταγενέστεροι τοίχοι με τους οποίους φρασσόταν ο πρόναος, αναστυλώθηκαν και συμπληρώθηκαν οι δύο κίονες και οι χριστιανικές τοιχογραφίες και αγιογραφίες αφαιρέθηκαν.

Πόσο υπέφερε το μνημείο!

Πέρα, όμως, από την άγνωστη ιστορία του Θησείου ή Ηφαιστείου, πολλά σημεία άφηναν κενή και ανικανοποίητη την έρευνά μου. Όχι μόνο το αίνιγμα του ονόματος, ούτε μόνο το τι απέγιναν τα οστά. Ήμουν σίγουρος πως υπήρχε και κάτι ακόμα που μου ξέφευγε. Κάτι που δεν μπορούσα να προσδιορίσω, αλλά ήταν πολύ σημαντικό. Ίσως, το σημαντικότερο.

ΙΕΡΗ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΚΑΙ ΑΟΡΑΤΕΣ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ

Τι ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΚΑΤΩ από το ΘΗΣΕΙΟ;

Βγήκα έξω από τον απαγορευμένο χώρο και παρατήρησα γύρω μου.

Το Θησείο βρίσκεται στην κορυφή του «Αγοραίου Κολωνού» -όπου κολωνός σημαίνει γήλοφος, τύμβος, τάφος λοφοειδής, τούμπα (mounds)- και καταλαμβάνει το δυτικό τέρμα της Αγοράς των Αθηνών των κλασικών χρόνων, της οποίας τα ερείπια αποκαλύφθηκαν σχεδόν πλήρως στις ανασκαφές του 1931 από την Αμερικάνικη Σχολή Κλασσικών Σπουδών.

Αυτόματα μου δημιουργήθηκε η σκέψη ότι ξέρω που βρίσκεται η λάρνακα με τα οστά του Θησέα: Ακριβώς κάτω από το κτίριο! Πόσο απίθανη μπορεί να είναι η σκέψη αυτή; Σε πολλές τούμπες έχουν βρεθεί τάφοι, ή στοές και σήραγγες που οδηγούν σε αυτούς. Όμως, απάντηση δεν υπήρχε. Καμία άλλη ένδειξη αρχαίου ιστορικού συγγραφέα, αρχαιολογικών ανασκαφών ή κάποιου άλλου στοιχείου δεν επιβεβαίωνε τη σκέψη μου. Παρά μόνο ότι το Θησείο ήταν πάνω σε γήλοφο.

Δεν εγκαταλείπω, όμως. Ήδη πλησίασα, έστω και με το δικό μου τρόπο, την μία άκρη του μυστηρίου. Ίσως, βρω και τις υπόλοιπες ή ίσως βρω κι άλλες.

Κοίταξα και πάλι το Θησείον ή Ηφαιστείον.

Δεν είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς τα μυστικά που κρύβει η αρχιτεκτονική του, ωστόσο μπορεί απεριόριστα να τα θαυμάσει.

Ανέτρεξα, λοιπόν, στην σχετική βιβλιογραφία για να διαπιστώσω πως ο στυλοβάτης, για να δίνει την αίσθηση ότι είναι επίπεδος, κατασκευάστηκε ελαφρά καμπυλόγραμμος.

Ανάλογα έχει σχεδιαστεί όλο το κτίριο. Όπως και στον Παρθενώνα, δεν υπάρχει πουθενά ευθεία γραμμή πάνω του.

Η καμπύλη που σχηματίζει ο στυλοβάτης αποτελεί το τόξο ενός νοητού κύκλου, το επίκεντρο του οποίου βρίσκεται στο εσωτερικό της γης με ακτίνα κάποιες χιλιάδες μέτρα.

Ίσως, στο κέντρο αυτού του κύκλου βρίσκεται η σαρκοφάγος με τον Θησέα.

Η σκέψη μου αυτή ήταν βιαστική και επιπόλαιη, αν και, ίσως, κάποια γεωμετρική ή αριθμητική αναλογία μετρίαζε το βάθος. Όπως και να έχει, μόνο η αρχαιολογική σκαπάνη μπορεί να επιβεβαιώσει ή όχι.

Οι άξονες των κιόνων έχουν μια ελαφριά κλίση προς τα μέσα, που κυμαίνεται από κάποια χιλιοστά έως ελάχιστα εκατοστά, οπότε οι νοητοί άξονες των πλευρικών κιονοστοιχιών συναντώνται σε κάποιο νοητό ύψος πάνω από την κρηπίδα. Αυτό σημαίνει πως σχηματίζουν μία νοητή πυραμίδα, η οποία δίνει αίσθηση μεγαλύτερης σταθερότητας στο κτίριο. Η ύπαρξη της νοερής πυραμίδας προδίδει και ένα νοερό ταξίδι σε κάποιες άλλες μυστηριώδεις πυραμίδες…

Ωστόσο, η συγκεκριμένη προσδίδει στο αρχιτεκτόνημα «πνοή ζωής», χαρακτήρα ζωντανού οργανισμού με φυσικές αντιδράσεις και προκαλεί την εντύπωση πως η ύλη του είναι ελαφρύτερη. Και μόνο αυτό αρκεί για να γεμίσει τον απλό επισκέπτη με ρίγος που θα απελευθερώσει την φαντασία του για να ενωθεί με έναν άλλο κόσμο, μυστικό, κρυφό και αφανή, αλλά παράλληλα τόσο πραγματικό που τον ζούμε μα δεν τον αντιλαμβανόμαστε.

Κι όλα αυτά παρά το γεγονός ότι είναι σχεδόν σε πλήρη εγκατάλειψη, τουλάχιστον από πλευράς καθαριότητας και συντήρησης…

ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΚΙΒΩΤΟΣ ΓΝΩΣΗΣ

Τι ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΚΑΤΩ από το ΘΗΣΕΙΟ;

Πώς κατάφεραν απλοί λιθοξόοι και αμόρφωτοι εργάτες-δούλοι να κατασκευάσουν ένα κτίριο που «μιλάει», που σε κάνει να αντιληφθείς αυτά που υπάρχουν γύρω σου, αλλά δεν τα βλέπεις;

Ποια μέσα και τι εργαλεία είχαν οι εργάτες που κατάφεραν να κατασκευάσουν ένα κτίριο μεγίστης μαθηματικής ακρίβειας και αρχιτεκτονικής, που στην ουσία αποτελεί τον «πρώτο όροφο» μίας αόρατης πυραμίδας;

Γνωρίζοντας πως και ο Παρθενώνας κρύβει μέσα του μία πυραμίδα, αναρωτήθηκα μήπως υπάρχει και άλλο κτίριο γύρω από την Ακρόπολη με ανάλογη αρχιτεκτονική. Ενδεχομένως μία νοητή πυραμίδα να περιείχε και ο ναός του Ολυμπίου Διός, όμως τα ερείπια που έχουν απομείνει δεν βοηθούν στην επιβεβαίωση αυτής της σκέψης.

Ακόμα κι αν δεν ισχύει κάτι τέτοιο για το Ολυμπιείο, ο συλλογισμός αυτός με οδήγησε σε έναν άλλον: αν υπάρχει κάποια σχέση στην θέση του Θησείου με τα υπόλοιπα κτίρια της περιοχής. Η απάντηση που πήρα με ταρακούνησε.

Το κέντρο του ναού του Θησείου, του Ολυμπίου Διός και του βήματος της Πνύκας βρίσκονται στην περίμετρο του ίδιου κύκλου με κέντρο τον Παρθενώνα.

Η απόσταση Θησείου – Ολυμπιείου και Ολυμπιείου – Πνύκας είναι 1270μέτρα.

Στην μεσοκάθετο του ισοσκελούς τριγώνου Παρθενώνος – Ολυμπιείου – Θησείου βρίσκεται ο Άρειος Πάγος.

Το Θησείο βρίσκεται-εμπεριέχεται σε δύο τρίγωνα που σχετίζονται με τον Παρθενώνα και έχουν πλευρές σε αναλογία χρυσής τομής:

Παρθενών – Πνύκα – Κεραμεικός (σε αναλογία χρυσής τομής βρίσκεται το Θησείο στην
πλευρά Παρθενών – Κεραμεικός), Παρθενών – Στοά Αττάλου – Θησείο.

Τι λόγους είχαν οι αρχαίοι Έλληνες αρχιτέκτονες να ενσωματώσουν τόση ακρίβεια και γεωμετρικές και αριθμητικές αναλογίες στο Θησείο αλλά και σε άλλα κτίρια της περιοχής; Μυστήριο! ! !

Και η λάρνακα με τα λείψανα; Τι απόγιναν; Τα έκλεψαν ή τα εξαφάνισαν σκόπιμα κάποιοι στα πρώτα χριστιανικά χρόνια, καθώς τα θεωρούσαν ειδωλολατρικά; Ή μήπως μας περιμένουν κάπου βαθιά στο εσωτερικό του γήλοφου;

Άγνωστη η απάντηση.

Και το αυθεντικό όνομα; Θεωρώ πως είναι πιο σωστό να το λέμε Θησείο. Τόσες παραστάσεις, τόσες εικόνες, τόσα ανάγλυφα, όλα μαρτυρούν τον Θησέα.

Η εμπειρία μου στο χώρο του Θησείου ήταν ανεπανάληπτη αλλά όχι μοναδική και σίγουρα διαφορετική σε σχέση με άλλα ιερά μνημεία και χώρους. Είμαι σίγουρος ότι αν επισκεφθείτε το μέρος θα νιώσετε περίπου τα ίδια συναισθήματα. Ίσως, και ακόμα περισσότερα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  • Παυσανία, Αττικά
  • Θουκυδίδη, Ιστορία Πελοποννησιακού Πολέμου
  • Πλούταρχου, Θησεύς
  • Βακχυλίδη, Διθύραμβοι 3,4
  • Φωκά Ιωάννα – Βαλαβάνης Πάνος, Αρχιτεκτονική και Πολεοδομία, εκδόσεις Κεδρος, 1992
  • Δρ. Θεοφάνη Μανιά, Παρθενών, Πύρινος Κόσμος, 1987
  • Η Αγορά της Αρχαίας Αθήνας, Αμερικανική Σχολή Κλασσικών Σπουδών, Αθήνα, 1985
  • Ελλάς, α΄ τόμος, εκδοτικός οργανισμός Πάπυρος, 1997
  • Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ήλιου
  • Περιοδικό, «Συλλέκτης», 1949
  • Περιοδικό, Ιστορία Εικονογραφημένη, τεύχος 406, Απρίλιος 2002

Έγραψε ο Σπύρος Μακρής για το περιοδικό Mystery, τεύχος 1ο
diadrastika

Διαβάστε Περισσότερα...

Μηνύθηκαν καθηγητές στην Πάτρα γιατί το μονοκλωνικό που έσωσε τον γιατρό Τζωρτζίδη ΔΕΝ χορηγήθηκε σε άλλους ασθενείς

 


του Αλέξανδρου Γιατζίδη, διευθυντή σύνταξης

Μια σκληρή μάxη με τον κοροναϊό έδωσε  στο νοσοκομείο του Ρίου στις αρχές της πανδημίας, Μάρτιο του 2020, ως ασθενής ο γνωστός Πατρινός νευροχειρουργός και διευθυντής στην νευρολογική κλινική του Νοσοκομείου Ρίου, Φώτης Τζωρτζίδης. 

Ο καταξιωμένος νευροχειρουργός Φώτης Τζωρτζιδης ήταν ένα από τα κρούσματα του κοροναϊού που διαγνώστηκαν στο νοσοκομείο του Ρίου. Περιγράφει με συγκλονιστικό τρόπο τις ημέρες της μάχης του με τον ιό,  και πως βγήκε νικητής. 

Έκτοτε έχουμε γράψει επανειλημμένως ότι το φάρμακο τοσιλιζουμάμπη της εταιρείας Roche, που χρησιμοποιείται κυρίως για την αρθρίτιδα, περιορίζει τον κίνδυνο θανάτου μεταξύ των ασθενών που νοσηλεύονται με βαριάς μορφής Covid-19, ενώ μειώνει και το χρόνο ανάρρωσης καθώς και την ανάγκη για μηχανική υποστήριξη της αναπνευστικής λειτουργίας τους, σύμφωνα με τα αποτελέσματα μιας ευρείας μελέτης.

Σχεδόν δύο χρόνια μετά καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών φέρεται να έκανε μηνυτήρια αναφορά 

Την πόρτα των ανακριτικών αρχών  θα περάσουν την Τετάρτη γιατροί του νοσοκομείου του Ρίου μετά από μηνυτήρια αναφορά κατά πάντων που φέρεται να έκανε καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών.

Ο καθηγητής ο οποίος έχει εκφράσει την αντίθεση του με τα εμβόλια κατά του κοροναϊού και είναι μέλος διακεκριμένο του αντιεμβολιαστικού κινήματος Κ. Πουλάς, φέρεται να μηνύει τους γιατρούς καθώς δεν χορηγήθηκε σε όλους τους ασθενείς του νοσοκομείου με covid ένα φάρμακο που χορηγήθηκε στον νευροχειρουργό και διευθυντή στην νευρολογική κλινική του Νοσοκομείου Ρίου, Φώτη Τζωρτζίδη.  

Ο Χαράλαμπος Γώγος, ο Μάρκος Μαραγκός και η Καρολίνα Ακινόσογλου είναι μεταξύ των λοιμωξιολόγων που έχουν κληθεί να καταθέσουν. 

Όπως αναφέρει η Άννα Μαστοράκου, Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πάτρας, «ουσιαστικά έχει ασκηθεί μήνυση γιατί αυτό το φάρμακο δεν χορηγήθηκε σε όλους και δόθηκε μόνο στον κ. Τζωρτζίδη. Αυτό που πρέπει να τονίσουμε είναι ότι αυτό συνέβη στην αρχή της πανδημίας όπου υπήρχαν πολλά πειραματικά φάρμακα τα οποία δεν στόχευαν στον ιό αλλά να στο να μειώσουν τη φλεγμονή που αυτός άφηνε.

Ο θάνατος έρχεται λόγω της υπερφλεγμονώδους αντίδρασης του σώματος. Αυτό ήταν ένα φάρμακο που φάνηκε μετά και στην πορεία ότι είχε κάποια αξία. Τότε ήταν πειραματικό φάρμακο, σε κλινική μελέτη και δεν θα μπορούσε να δοθεί σε ευρεία κλίμακα, παρότι αυτές οι κλινικές μελέτες γίνονται με συγκεκριμένες διαδικασίες και το φάρμακο δίνεται πάντα με συναίνεση του ασθενούς. Θα πρέπει να υπάρξουν κι άλλες ενδείξεις για τη χορήγησή του, δεν μπορεί να το πάρει ο καθένας. Επίσης τα φάρμακα αυτά, τα αντι-ιικά,  έχουν ένα συγκεκριμένο ποσοστό επιτυχίας που φτάνει το 30%, δεν είναι πανάκεια και δεν φτάνουν αυτό το ποσοστό επιτυχίας του εμβολιασμού που φτάνει το 80%.

Δεν μπορεί κάποιος να αποδείξει ότι το φάρμακο σώζει ζωές και πρέπει να δοθεί σε όλους και το εμβόλιο βλάπτει. Είναι αντιεπιστημονική άποψη που δεν μπορεί να σταθεί φυσικά ούτε σε ένα δικαστήριο».

Η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Πατρών στο πλευρό καθηγητών της Ιατρικής

"Η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Πατρών, στην υπ’ αριθ. 203/19.5.2022 συνεδρίασή της,  αποφάσισε ομόφωνα να εκφράσει την συμπαράστασή της στα μέλη της Συνέλευσης του Τμήματος Ιατρικής της Σχολής Επιστημών Υγείας εναντίον των οποίων ασκήθηκε αγωγή και μηνυτήρια αναφορά από μέλος ΔΕΠ του Τμήματος Φαρμακευτικής της ιδίας Σχολής" αναφέρει με ψήφισμά της και συνεχίζει:

"Η Συνέλευση του Τμήματος Ιατρικής, στην υπ΄αριθ. 818/26.01.22 έκτακτη συνεδρίαση, αποφάσισε ΟΜΟΦΩΝΑ να εκδώσει ψήφισμα με το οποίο καταδίκαζε την εμπλοκή  καταξιωμένων Καθηγητών Ιατρών του Τμήματος σε ανακριτικές διαδικασίες μετά από καταγγελίες στις οποίες συμμετείχε το εν λόγω μέλος ΔΕΠ.

Η έκδοση αυτού του ψηφίσματος ήταν επιβεβλημένη από την αυτονόητη υποχρέωση της Συνέλευσης να στηρίξει και να υπερασπιστεί μέλη του Τμήματος στην προσπάθεια να πληγεί και να αμφισβητηθεί το επιστημονικό τους κύρος, ιδιαίτερα αφού αναφερόταν σε επιστήμονες οι οποίοι από την αρχή της πανδημίας Covid-19 έδιναν καθημερινή μάχη δίπλα σε ασθενείς.

Η Συνέλευση είχε επίσης την υποχρέωση να προασπίσει και να διαφυλάξει το κύρος του Τμήματος το οποίο σε όλη την περίοδο της πανδημίας με την ερευνητική και κλινική του παρουσία συμπορεύτηκε με την απόλυτα ασφαλή για τους ασθενείς πρακτική και με την τεκμηριωμένη επιστημονική άποψη.

Τέλος, η Συνέλευση του Τμήματος Ιατρικής είχε  την υποχρέωση να ενημερώσει μέσω του ψηφίσματος τους πολίτες και να ζητήσει να αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη αντιεπιστημονικές και επικίνδυνες - κατά την κρίση του Ιατρικού Τμήματος – απόψεις για την δημόσια υγεία

Ο Πρύτανης και η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Πατρών θα συμπαρασταθούν ενεργώς σε κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης της επιστημονικής και κλινικής προσφοράς του Τμήματος Ιατρικής".

Τι αναφέρει ο ΠΟΥ και ο ΕΜΑ για το φάρμακο τοσιλιζουμάμπη

Στις 6 Ιουνίου 2021 ο ΠΟΥ επειγόντως ενέκρινε το φάρμακο Actemra σε συνδυασμό με κορτικοστεροειδή για θεραπεία Covid-19.

Επέκταση ένδειξης, ώστε να χορηγείται και σε ασθενείς με σοβαρή και σε προχωρημένο στάδιο λοίμωξη Covid-19, έδωσε στις 7 Δεκεμβρίου 2021, η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Φαρμάκων (EMA) στη δραστική ουσία τοσιλιζουμάμπη. 

Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, το φάρμακο μπορεί να χορηγείται σε ενήλικους ασθενείς με λοίμωξη Covid-19, οι οποίοι λαμβάνουν συστηματική θεραπεία με κορτικοστεροειδή και χρειάζονται συμπληρωματικό οξυγόνο ή μηχανικό αερισμό (διασωλήνωση). 

Συμπέρασμα

Άρα με καθυστέρηση δύο ετών ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αλλά και η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Φαρμάκων (EMA) αναγνώρισαν τη θεραπευτική συμβολή του φαρμάκου και στον κοροναϊό. Προφανώς για την λήψη αυτής της απόφασης υπήρξαν κλινικές μελέτες όπου χορηγήθηκε το φάρμακο σε ασθενείς και ανταποκρίθηκαν καλά στην θεραπεία. Γιατί καθυστέρησαν να χορηγήσουν αυτήν την έγκριση αυτοί οι οργανισμοί είναι ίσως κάτι που μπορεί να πει κανείς. Όμως από τη στιγμή που δεν υπήρχαν αυτές οι εγκρίσεις οποιαδήποτε χορήγηση του φαρμάκου σε ασθενείς δεν μπορούσε να γίνει χωρίς ευθύνες. 

Αυτό σημαίνει ότι θα είχε ευθύνη οποιοσδήποτε χορηγούσε το φάρμακο σε ασθενή με Covid-19 και αυτός αντί να θεραπευτεί, κατέληγε. 


Πηγή: medlabnews.gr iatrikanea 

Διαβάστε Περισσότερα...

Σάββατο 21 Μαΐου 2022

Η Οδύσσεια μέσα από μια εκπληκτική τρισδιάστατη απεικόνιση που πρέπει να δείτε



  H Οδύσσεια είναι το δεύτερο μεγάλο ηρωικό έπος της αρχαίας ελληνικής γραμματείας μετά την Ιλιάδα. Αν και τα δύο έπη αποδίδονται από την παράδοση στον Όμηρο, η φιλολογία αναγνωρίζει σημαντικές διαφορές ανάμεσά τους και η επικρατέστερη άποψη είναι ότι η Οδύσσεια συντέθηκε από διαφορετικό ποιητή, πιθανότερα μαθητή του Ομήρου, με κάποια χρονική απόσταση από την Ιλιάδα

Η Οδύσσεια που αποτελείται από 12.110 στίχους, έναντι των 15.693 στίχων της Ιλιάδας, πραγματεύεται γενικά τον μεταπολεμικό νόστο αναδεικνύοντας τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι παλινοστούντες και ειδικότερα τον περιπετειώδη επαναπατρισμό του ήρωα του Τρωικού Πολέμου και βασιλιά της Ιθάκης Οδυσσέα καθώς και το φόνο των μνηστήρων, οι οποίοι έχοντας εγκατασταθεί στο παλάτι του διεκδικούσαν μέσω της γυναίκας του Πηνελόπης τη βασιλεία.

Έτσι στην Οδύσσεια ο ηρωισμός δεν είναι εκείνος των πεδίων των μαχών αλλά ο καρτερικός αγώνας επιβίωσης και της επιτυχίας των μετά τον πόλεμο ειρηνικών σκοπών όπως της ανάπτυξης του εμπορίου, της ναυτιλίας και των νέων αποικισμών.

Αξιοσημείωτο είναι ότι αν και τα εξιστορούμενα γεγονότα του έπους καλύπτουν βάθος χρόνου μια δεκαετία ο ποιητής του έργου τα έχει εντάξει σε μόλις 41 ημέρες.

Δείτε την εκπληκτική τρισδιάστατη απεικόνιση στο βίντεο που ακολουθεί:

Η Οδύσσεια 3D Animation (Ελληνικοί Υπότιτλοι)

 apocalypsejohn.com

Διαβάστε Περισσότερα...

Τρυπανισμός: Η χειρουργική επέμβαση κρανίων πριν από χιλιάδες χρόνια

 


Στο αρχαίο Περού, ο τρυπανισμός - η αφαίρεση ενός τμήματος του κρανίου ενός ατόμου χρησιμοποιώντας ένα τρυπάνι χειρός ή ένα εργαλείο απόξεσης - ήταν πολύ πιο συνηθισμένο από ότι σήμερα. Αλλά ήταν πολύ πιο επικίνδυνο επίσης. Η επικίνδυνη διαδικασία εφαρμόστηκε για τη θεραπεία διαφόρων παθήσεων, από τραυματισμούς στο κεφάλι έως καρδιακές παθήσεις.

Περίπου 2.000 χρόνια πριν, ένας «γιατρός» στο αρχαίο Περού χρησιμοποίησε κάποια απλή συσκευή για να ανοίξει μια τρύπα στο κρανίο ενός ζωντανού ανθρώπου. Προφανώς, μεγάλο μέρος του σπασμένου άνω κρανίου του ασθενούς αφαιρέθηκε χωρίς εφαρμογή σύγχρονης αναισθησίας ή στείρων τεχνικών. Ωστόσο, ο ασθενής επέζησε.

Κοιτάξτε αυτό το περουβιανό επιμήκες κρανίο 2000 ετών. Το μεταλλικό κομμάτι εμφυτεύθηκε χειρουργικά σε αυτό, πιθανότατα μετά την επιστροφή του ατόμου από τη μάχη. Το σπασμένο οστό που περιβάλλει την επισκευή είναι σφιχτά συγχωνευμένο, δείχνει ότι ήταν πράγματι μια επιτυχημένη χειρουργική επέμβαση. Τέλεια δουλειά.

Το μεταλλικό κομμάτι εμφυτεύθηκε χειρουργικά σε ένα επιμηκυμένο κρανίο. Η επιμήκυνση επιτυγχάνεται με τη στρέβλωση της φυσιολογικής ανάπτυξης του κρανίου ενός παιδιού εφαρμόζοντας δύναμη. Τρομακτικό, έτσι δεν είναι;

Παρόλο που μπορεί να ακούγεται περίεργα σήμερα, η παραμόρφωση του κρανίου προηγείται της γραπτής ιστορίας. Η πρακτική ήταν διαδεδομένη σε πολλούς πολιτισμούς σε διαφορετικές γεωγραφικές τοποθεσίες και εποχές, και εξακολουθεί να συμβαίνει μέχρι και σήμερα σε μερικές περιοχές, συμπεριλαμβανομένου του Vanatu. Τα πιο σημαντικά παραδείγματα περιλαμβάνουν μερικά εξαιρετικά επιμήκη κρανία που ανακαλύφθηκαν στο Περού στη δεκαετία του 1920 από τον Περουβιανό αρχαιολόγο, Julio Tello. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η σκόπιμη παραμόρφωση έγινε από αρχαίους Περουβιανούς για πνευματικούς ή θρησκευτικούς λόγους, σε μια προσπάθεια να μοιάσουν περισσότερο με τις θεότητες τους.

Τα κρανία του Paracas που εκτίθενται στο Εθνικό Μουσείο Αρχαιολογίας, Ανθρωπολογίας και Ιστορίας στη Λίμα του Περού.


Ο αρχαίος πολιτισμός του Περού μας άφησε στοιχεία για την πρακτική αυτή 1000 χρόνια αργότερα, επίσης (τα κρανία εκείνης της εποχής δεν ήταν επιμηκυμένα). Ανασκάπτοντας ταφικά σπήλαια στη νοτιοκεντρική επαρχία Ανταουαγίλας στο Περού, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν τα λείψανα 32 ατόμων που χρονολογούνται από την Περίοδο (περ. 1000-1250 μ.Χ.). Μεταξύ αυτών, 45 ξεχωριστές διαδικασίες τρυπανισμού ήταν η απόδειξη.

Η έρευνα αποδεικνύει ότι διάφορες πρακτικές και τεχνικές χειρουργικής κρανίου χρησιμοποιούνταν ταυτόχρονα στο Περού. Εφάρμοζαν είτε ξύσιμο είτε κοπή, είτε χρησιμοποιούσαν ένα τρυπάνι χειρός. "Φαίνεται ότι δοκίμαζαν διαφορετικές τεχνικές, με τον ίδιο τρόπο που θα δοκιμάζαμε σήμερα νέες ιατρικές διαδικασίες", "Πειραματίζονταν με διαφορετικούς τρόπους κοπής στο κρανίο."

Οι αρχαίοι ασκούμενοι χρησιμοποίησαν διάφορα εργαλεία για να δημιουργήσουν τρύπες διαφορετικών μεγεθών και σχημάτων. Φωτογραφία: Danielle Kurin


Μερικές φορές οι χειρουργικές παρεμβάσεις ήταν επιτυχημένες, με τον ασθενή να αναρρώνει πλήρως. Άλλες φορές, τα πράγματα δεν πήγαιναν τόσο καλά. Μπορούμε να πούμε ότι ένα τρεπάνισμα θεραπεύεται επειδή βλέπουμε αυτές τις οστικές προεξοχές των οστών που μεγαλώνουν. Έχουμε αρκετές περιπτώσεις όπου κάποιος υπέστη κάταγμα στο κεφάλι και νοσηλεύτηκε με το χειρουργείο σε πολλές περιπτώσεις, τόσο η αρχική πληγή όσο και ο τρεμπανισμός επουλώθηκαν. Θα μπορούσε να χρειαστούν αρκετά χρόνια για να αναγεννηθεί το οστό, και σε ένα υποσύνολο από αυτά, μια τρύπα στο κεφάλι του ασθενούς μπορεί να παραμείνει για το υπόλοιπο της ζωής του, αποδίδοντας του έτσι μια νέα ταυτότητα.

Αρκετές τρύπες που ανοίχτηκαν σε μια περιοχή με στίγματα, φλεγμονή οστού. Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να έχει γίνει για να ανακουφίσει τον πόνο που προκαλείται από την σοβαρή λοίμωξη. Φωτογραφία: Danielle Kurin


Οι ερευνητές εικάζουν ότι κάθε φορά που ένας ασθενής πέθαινε, το κρανίο δωριζόταν στην επιστήμη - και χρησιμοποιούνταν για εκπαιδευτικούς σκοπούς. «Η ιδέα με αυτήν τη χειρουργική επέμβαση είναι να περάσουμε μέχρι το κόκκαλο, αλλά να μην αγγίξουμε τον εγκέφαλο, αυτό όμως απαιτεί απίστευτη ικανότητα και εξάσκηση.

Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι πειραματίζονταν σε νεκρά πτώματα, επειδή μπορούσαν να μετρήσουν τη θέση και το βάθος των οπών που ανοίγουν. Για παράδειγμα, κάθε τρύπα που άνοιγαν ήταν λίγο πιο βαθιά από την προηγούμενη. Έτσι, μπορείτε να φανταστείτε έναν άντρα στην προϊστορική ιατρική σχολή του Περού να εξασκείται με το τρυπάνι του χεριού του για να ξέρει ακριβώς πόσες φορές χρειάζεται να το γυρίσει για να διεισδύσει εύστοχα και με ακρίβεια στο πάχος ενός κρανίου.

Νέα ανάπτυξη οστού στο σημείο του τρεμπανισμού στο πλάι του κεφαλιού υποδηλώνει μια επιτυχημένη διαδικασία. Ωστόσο, οι τρύπες που έγιναν στην κορυφή του κρανίου ήταν καθώς το άτομο πέθαινε ή λίγο μετά το θάνατό του. Φωτογραφία: Danielle Kurin


Τα περισσότερα από τα κρανιακά κρανία που βρέθηκαν έχουν ήδη μελετηθεί και βρίσκονται σε μουσεία όπως το Smithsonian. Τα λείψανα που ανασκάφηκαν από τις σπηλιές Andahuaylas αποτελούν σήμερα τη μεγαλύτερη συλλογή κρανίων με τρυπανισμό στον κόσμο.

«Αυτοί οι αρχαίοι άνθρωποι δεν μπορούν να μας μιλήσουν απευθείας, αλλά μας δίνουν πληροφορίες που μας επιτρέπουν να ανασυνθέσουμε κάποια πτυχή της ζωής τους και του θανάτου τους, ακόμη και του τι συνέβη μετά τον θάνατό τους», «Το σημαντικό είναι ότι δεν πρέπει να βλέπουμε μια κατάσταση κατάρρευσης ως αρχή μιας «σκοτεινής εποχής», αλλά να την βλέπουμε ως μια εποχή που γεννά την ανθεκτικότητα και προάγει την εκπληκτική καινοτομία στον πληθυσμό».

Χρησιμοποιώντας χρονολόγηση ραδιοανθράκων για να καθορίσουν πόσο καιρό είχαν μείνει τα σώματα πριν σκελετωθούν ή μουμιοποιηθούν, οι αρχαιολόγοι είναι σε θέση να μας πουν ακριβώς πού, πότε και πώς θάφτηκαν τα λείψανα. Χρησιμοποιώντας πολλαπλές ισοτοπικές δοκιμές, είναι ακόμη σε θέση να ανασυνθέσουν τι έφαγαν και πού γεννήθηκαν. «Αυτό μας δίνει πολλές περισσότερες πληροφορίες», είπαν.

arxaia-ellinika

Διαβάστε Περισσότερα...

Κάρυστος: Μεσαιωνικά κάστρα, Δρακόσπιτα, ταβέρνες και ουζάδικα - Ένας προορισμός για όλες τις εποχές



  Σε 2 ωρίτσες απόσταση από την Αθήνα, η Κάρυστος, η νοτιότερη πόλη της Εύβοιας, έχει αύρα νησιού σχεδόν ολόκληρο το χρόνο. Τη ζώνει η θάλασσα, ζαφειρένια και αστραφτερή, έτσι που θυμίζει Κυκλάδες. Μια περαντζάδα στο λιμάνι με τα καΐκια, που δεν την χορταίνεις. Αξημέρωτα και αργά το βράδυ, φθάνουν τα καϊκια και τα ψάρια φορτώνονται για τις ιχθυόσκαλες της Χαλκίδας και της Αθήνας.

Πού θα πάτε

Στην άκρη του λιμανιού βρίσκεται το Μπούρτζι. Φτιαγμένο από τους Ενετούς το 1350 μ.Χ. είναι στιβαρό και ακέραιο και επιβάλλεται στο χώρο με τις τις πολλές του πολεμίστρες και τις 24 μπουκαπόρτες του.

Απέναντι από το Μπούρτζι βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο (2224029218) και λίγο πιο κει, το πολύ ενδιαφέρον Λαογραφικό Μουσείο (2224022452, 6973 688707) που στεγάζεται στο παλιό αρχοντικό της οικογένειας Μοσχονά και φιλοξενεί τη συλλογή του Χαρίλη Δεληγιώργη. Το πιο εντυπωσιακό έκθεμα είναι σίγουρα είναι η αναπαράσταση ενός ολόκληρου καρυστινού σπιτιού.


Στην Κεντρική πλατεία, στο πάνω μέρος της πόλης δεσπόζει το υπέροχο νεοκλασικό κτίριο του 19ου αιώνα που στεγάζει το Δημαρχείο, φτιαγμένο από μάρμαρο Καρύστου και την περίφημη πλάκα Καρύστου. Παρέα του, κάποια ακόμα νεοκλασικά κτίρια που επιβιώνουν στα γύρω στενά. Πιο κάτω, στην πλατεία Αμαλίας, οι φουντωτές μουριές και η θαλασσινή της θέα, σου φτιάχνουν η διάθεση πιο παιχνιδιάρικη και ρέμπελη.

Στην πλάτη της Καρύστου στέκεται το όρος Όχη που επιβλέπει ατάραχα τη δράση από το ύψος των 1.400 μ. της κορυφής της. Η θέα προς το Αιγαίο είναι συνταρακτική κι αν τύχει να βρεθείτε εδώ με σωστό καιρό, θα διακρίνετε τις κορυφές των ορέων της Πελοποννήσου, και ακόμα της Χίου και της Σάμου.

Ανάμεσα στο λιμάνι και στους πρόποδες της Όχης, η Κάρυστος απλώνεται με τέλεια χαραγμένους φαρδείς δρόμους που διευκολύνουν την πλοήγησή της. Βεβαίως, η γερμανική πολεοδομική αντίληψη του Βαυαρού αρχιτέκτονα Μπίρμπαχ που έφτιαξε τα σχέδιά της με εντολή του βασιλιά Όθωνα, δεν προέβλεψε τις άσχημες πολυκατοικίες, το τσιμεντάρισμα και γενικά τα νεοελληνικά αρχιτεκτονικά σαρδάμ. Που ξεχνιούνται σχεδόν ακαριαία μπροστά στα κάλλη και τα αξιοθέατα που ζώνουν την Κάρυστο.


Photo: Shutterstock

Πώς θα πάτε

Στην Κάρυστο θα πάτε είτε οδικώς από την Αθήνα (200 χλμ) μέσω Χαλκίδας που τώρα το χειμώνα δεν το προτείνουμε διότι ο δρόμος έχει τα προβλήματά του, είτε δια θαλάσσης: με το φέρι μπόουτ από τη Ραφήνα στο Μαρμάρι ή από την Αγία Μαρίνα στα Νέα Στύρα και από εκεί με αυτοκίνητο στην Κάρυστο.

Tι θα δείτε

Μόλις 4 χλμ. έξω από την πόλη, κοντά στο χωριό Γραμπιά, το Καστέλο Ρόσο ή Κοκκινόκαστρο, χτισμένο πάνω σε ύψωμα, βλέπει όλη την πεδιάδα και μέχρι τη θάλασσα. Το όνομά του, το παίρνει από τους κοκκινωπούς σχιστόλιθους της περιοχής που έχουν χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή του.

Το πρώτο φρούριο χτίστηκε από τους Βυζαντινούς το 1030, κατά το 1200 έφθασαν οι Λομβαρδοί που του έδωσαν σε μεγάλο βαθμό τη σημερινή του μορφή και μετά πέρασε από τα χέρια των Βυζαντινών, των Φράγκων και των Ενετών όπου έμεινε μέχρι που η Εύβοια παραδόθηκε στους Τούρκους. Έχει ατμόσφαιρα πάλλουσα, ο αέρας βγάζει πολεμικές ιαχές περνώντας ανάμεσα στους χοντρούς τοίχους του και οι αιώνες παρελαύνουν ακάθεκτοι. Να πάτε.

                             Όρος Όχη/ Photo: Shuttestock

             Το Δρακόσπιτο της Όχη/ Photo: Shutterstock

Σχεδόν στην κορυφή της Όχης, βρίσκεται το Δρακόσπιτο. Μυστήριο, πελώριο κτίσμα όπως και όλα τα υπόλοιπα δρακόσπιτα που βρίσκονται διάσπαρτα στη Νότια Εύβοια. Φτιαγμένο χιλιάδες χρόνια πριν, από τεράστιες πέτρες μαστορικά συνταιριασμένες μεταξύ τους χωρίς κάποιο συνδετικό υλικό να τις ενώνει, χωρίς θεμέλια. Γιατί φτιάχτηκαν; Από ποιούς; Κανείς δεν ξέρει με σιγουριά. Πάντως η αύρα του Δρακόσπιτου της Οχης, θα σας αφήσει άφωνους αν αποφασίσετε να ανηφορίσετε προς το μέρος του.

Η Κάρυστος έχει άρρηκτη σχέση με τα λατομεία. Η γη της δίνει σήμερα την πασίγνωστη σχιστολιθική πλάκα Καρύστου. Στην αρχαιότητα όμως, εξορυσσόταν εδώ το περίφημο πράσινο μάρμαρο, η λεγομένη “Καρυστία Λίθος”, που έκανε μεγάλη εξαγωγική καριέρα και έντυνε σημαντικά κτίρια στην Αθήνα και στη Ρώμη.

Για να φθάσετε μέχρι τα αρχαία ρωμαϊκά Λατομεία, θα ακολουθήσετε το μονοπάτι που ξεκινάει έξω από το χωριό. Μετά από μια ώρα περίπου, ανάμεσα στα χωριά Μεκουνίδα και Αετός, στη θέση Κύλινδροι Μύλων θα αντικρύσετε τους πέντε τεράστιους λαξευμένους μονολιθικούς κίονες μήκους 12 μέτρων -κύλινδρους τους αποκαλούν οι ντόπιοι-, πεσμένους στο χώμα, με φόντο την απίστευτη θέα σε όλη την Κάρυστο το νησάκι Πελαίτισσα κι αν ο καιρός είναι καλός, στην Τζια και στη Γυάρο.

Για πληροφορίες και οδηγίες ώστε να επισκεφθείτε τα παραπάνω ωραία, επικοινωνήστε με τον Δημήτρη Σέρελη (6944397665).

Τι θα κάνετε

Μπορεί να παρακολουθήσατε την εντυπωσιακή εμφάνιση του έφιππου ένστολου τμήματος -για πρώτη φορά μετά το 1940-, με επικεφαλής μια γυναίκα, στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου του τρέχοντος έτους.

Ήταν διοργάνωση του δραστήριου Ιππικού Συλλόγου ΦΙΛ-ΙΠΠΟΙ Καρυστίας που με επικεφαλής την κτηνίατρο Μαρία Τσαπέπα διοργανώνουν πορείες με άλογα, πηγαίνουν με τα άλογα σε σχολεία που τους καλούν, ασχολούνται με τη θεραπευτική ιππασία. και συμμετέχουν σε γιορτές, όπως η παρέλαση της 25ης Μαρτίου και σε τοπικά έθιμα. Δεν είναι πολύ εύκολο να τους εντοπίσετε, αλλά ρίξτε μια ματιά στη σελίδα τους στο facebook: «ΙΠΠΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΡΥΣΤΟΥ “ΦΙΛ-ΙΠΠΟΙ”.

Στην Παλαιά Χώρα της Καρύστου, βρίσκεται το ωραιότατο επισκέψιμο οινοποιείο «Κτήμα Μοντοφώλι» της οικογένειας Καρακώστα (έχει ανακηρυχθεί ως αρχαιολογικός χώρος). Εδώ, καλλιεργούνται οι ποικιλίες Ασύρτικο, Αθήρι, Αηδάνι και Λιάτικο και παράγεται με παραδοσιακό τρόπο το λιαστό γλυκό κρασί «Κτήμα Μοντοφώλι», ενώ από τα εσπεριδοειδή που βρίσκονται μέσα στο κτήμα παρασκευάζονται μαρμελάδες. Περνώντας το κατώφλι κάνετε είσοδο σε άλλο κόσμο.

Το εκπληκτικό κεντρικό κτίριο χρονολογείται από το 1500, το νεοκλασικό Κόκκινο Σπίτι είναι του 19ου αιώνα, το κελάρι και ο χώρος γευσιγνωσίας στεγάζεται σε κτίσμα που υπήρξε βυζαντινός ναός. Ξενάγηση, οινογνωσία, διαμονή (σε βίλες μέσα στο κτήμα) κατόπιν συνεννόησης: 22240 23951, 6973 7282347, www.montofoliwineestate.com

                              Πλατανιστός/ Photo: Shutterstock

Σίγουρα ο Πλατανιστός με τον υπέροχο καταρράκτη, τη βάθρα και τα πλατάνια, είναι από τα μέρη που θα θυμόσαστε για πολύ καιρό. Για να φθάσετε, θα οδηγήσετε για 30 -40 λεπτά σε δρομο με στροφιλίκια και κλειστές στροφές, ίσως και κάποιες νεροφαγωσιές, αλλά όχι τίποτα πολύ άγριο. Το τοπίο είναι φανταστικό, ακόμα κι οταν τα πλατάνια έχουν ρίξει τα φύλλα τους.

Κι αφού φθάσατε μέχρι εδώ, προχωρήστε και 2 χλμ. πιο πάνω, στο Επανωχώρι (Πανωχώρι), όπου βρίσκονται οι πηγές του ποταμού Πλατανιστού που σχηματίζει τον καταρράκτη του Πλατανιστού και εκβάλει στην παραλία Ποτάμι. Νερόμυλοι, γεφύρια πέτρινα και εδώ μπορείτε να κάνετε μπάνιο το καλοκαίρι όπως και στον Πλατανιστό, και γενικά είναι μια μαγεία.

Πού θα μείνετε

Για τη διαμονή σας μέσα στην Κάρυστο, σημειώστε το τετράστερο ξενοδοχείο “Αναστασία” (2224027.222), αλλά και το Πολιτεία (2224025425). Λίγο έξω από την πόλη, στην Γκραμπιά, το εξαιρετικό “Λίθος” (22240-26.782), και, εκτός συναγωνισμού, το ιστορικό “Κτήμα Μοντοφώλι” (2224023951)

Πού θα φάτε

Για φαγητό μέσα στην πόλη, θα πάτε στην «Αγκωνή» (2224051558) που σερβίρει κρεατικά, θαλασσινά και φροντισμένους μεζέδες. Επίσης στο ουζάδικο «Φίλιππος» (2224024470). με ολόφρεσκα θαλασσινά και ψάρια από ντόπια καϊκια. Κλασικό και το μαγέρικο «Κάβο Ντόρο» σε ένα γραφικό καλντερίμι (Πάροδος Σαχτούρι, Κριεζώτου (2224022326) με μαγειρευτά, κρεατικά και ψαρικά. Σε δημιουργικό ύφος το εστιατόριο του ξενοδοχείου “Καρύστιον” (2224022191)

Έξω από την Κάρυστο το εστιατόριο νέας ελληνικής κουζίνας «Γευσίπλους» (2224025697) σε επιμέλεια του σεφ Γιάννη Μπαξεβάνη (από το Μάρτιο) και η διάσημη για τα κρεατικά της ψησταριά «Ζούρας» (2224025474).

Για πάρετε μια γερή ιδέα της ντόπιας κουζίνας, διαλέξτε την ταβέρνα «Ξυπόλητος» (6974892742), στο ημιορεινό χωριό Πόθι (μισή ώρα από την πόλη): κουρκουμπίνες, όπως λένε στην Εύβοια τα ζυμαρικά γκόγκλες, αρνάκι βουλωτό που ψήνεται σε σφραγισμένη κατσαρολα για ώρες, τυροπιτάρι, κλπ.

Άλλη μια επιλογή για παραδοσιακή κουζίνα η ταβέρνα «Χωνί» στο Κατσαρώνι στο Μαρμάρι (2224024152) με κουρκουμπίνες και εδώ, και μαγειρευτά και της ώρας. Κρεατοφαγία περιωπής ταβέρνα «Μουριές» (2224031760) στο ορεινό Παραδείσι, με δικά τους κρεατικά.

travel.gr

Διαβάστε Περισσότερα...

Παραδοσιακός Γαύρος Μαρινάτος



  Υλικά

1 κιλό γαύρο

160γρ χοντρό αλάτι

700γρ λευκό ξίδι ή ξύδι μηλίτη

2 σκελίδες σκόρδο

κόκκινη πιπεριά κομματάκια

λίγη πράσινη καυτερή πιπεριά

πιπέρι σε κόκκους

λίγη ρίγανη

ελαιόλαδο και ηλιέλαιο μισό μισό

Μαιντανό ψιλοκομμένο

φέτες λεμόνι

Εκτέλεση

Πλένουμε 1 κιλό γαύρο βγάζουμε το κεφάλι και τα έντερα τα βάζουμε σε σουρωτήρι. Τα πλένουμε και τα αφήνουμε να στραγγίσουν. Τα σκουπίζουμε και βάζουμε μια στρώση σε ένα μπολ γυάλινο, ρίχνουμε από πάνω χοντρό αλάτικάνουμε άλλη σειρά ρίχνουμε αλάτι μέχρι να τελειώσει ο γάβρος και το αλάτι.

Καλύπτουμε καλά τα ψάρια με το ξύδι και τα αφήνουμε σκεπασμένα σε δροσερό μέρος για 12 ώρες .

Τα ξεκοκαλίζουμε μετά, τραβάμε την ραχοκοκαλιά που βγαίνει εύκολα. Ο γαύρος πρέπει να είναι φρέσκος και λίγο μεγάλος και όταν τελειώσουμε το αλάτισμα μετά το ξεκοκάλισμα η σάρκα του πρέπει να είναι λευκή.

Τα βάζουμε σε γυάλινο μπολ και ρίχνουμε από πάνω το σκόρδο, τις πιπεριές, το λάδι,μαιντανό και τις φέτες λεμόνι. Κλείνουμε με το καπάκι του μπολ και βάζουμε στο ψυγείο. Διατηρούνται για 2 μήνες στο ψυγείο.

xrysoskoufaki.gr

Διαβάστε Περισσότερα...