Οι αρχαίοι εγνώριζαν πώς να αντιστρέφουν το άνυσμα της βαρύτητας

  Του συγγραφέα Γιώργου Κασιμάτη

Μία τεράστια δομή, πρόβαλε στις οθόνες του ηχορραντάρ, πάνω στο πλοίο. Συναγερμος στην ερευνητική ομάδα, που έψαχνε για θησαυρούς και ναυάγια στην βόρεια Βαλτική θάλασσα. Ένας εντελώς απρόσμενος όγκος έκειτο στον βυθό! Και το σχήμα του; Κυκλικό, με διάμετρο 60 μ.!

Την ανακαλυψη έκανε η ομάδα Ocean-X. τον Αύγουστο του 2011. Οι άνθρωποι επαγγέλλονται «κυνηγοί θυσαυρών και αντικειμένων αξίας, απο ναυάγια».

Το 2012, έναν χρόνο μετά, επέστρεψαν με σόναρ πλευρικής σάρωσης, και τρισδιάστατης απεικόνισης, μαγνητόμετρα, δύτες, drone βυθού, και γενικά πολυ προηγμένο εξοπλισμό. Εντοπίζουν ξανά τον κυκλικό σχηματισμό, και επιβεβαιώνεται το ευθύγραμο ίχνος σύρσης του στον βυθό. Ναι, το αντικέιμενο έχει συρθεί με ταχύτητα στον βυθό, ώσπου σταματησε. Τώρα όμως ειδαν και την προέκταση του ίχνους αυτού, να ευθυγραμμίζεται με το φαράγγι ενός λόφου, 50 μ. πίσω απο το αντικείμενο.

Δηλαδή το αντικείμενο, φαίνεται να έπεσε, να συρθηκε στον βυθό, έσκισε έναν λόφο στην μέση, συνέχισε, ώσπου σταματησε 50 μ. πιό κατω. Όλα αυτά έγιναν σε ευθεία γραμμή, πράγμα που υποδηλώνει «αναγκαστική προσγείωση». “Crash site” αναφέρει το πλήρωμα τής Ocean-X, και συμφωνώ μαζί τους. Αλλά το αντικείμενο, ήταν πολύ σκληρό για να πεθάνει. Έτσι με την φόρα / ορμή που είχε απο την πτήση του, έσκισε τον λόφο στα δύο, βγήκε απέναντι και προχώρησε άλλα 50 μ., και σταματησε λόγω τριβής στο έδαφος.

Εξετάστηκαν δείγματα απο την επιφάνειά του, και βρεθηκε να είναι απο σκληρό βασαλτη και άλλα πετρώματα.

Προσωπικως, τότε είχα την γνώμη ότι, αφου δεν ήταν απο μεταλλο, δύσκολο να ήταν ιπτάμενο οχημα.

Πήγαινα περισσότερο με την επίσημη πανεπιστημιακή άποψη, περί παγετώνων. Αφου ήταν απο πέτρα, μάλλον οι άνθρωποι είχαν λαξεύσει έναν βραχο που μετεφερε ένας ολισθένων παγετώνας.

Βλέπετε, εκείνην την εποχή, πριν 12.000 – 10.000 χρόνια, ο βυθός εκείνος ηταν στεριά. Ακόμα και πρίν απο 11.500 χρόνια, που άρχισαν να σχηματιζονται παγετώνες η στάθμη της θαλασσας ήταν πολύ χαμηλότερα.

Οι λαξευτές, του έκαναν ανοίγματα, κλιμακοστάσια, αυλακια παραλληλα και κάθετα, κυκλικό σχήμα, τόσο που να μοιαζει με ναό.

Βεβαια δεν μου πήγαινε καλά, η ευθύγραμμη αυλακιά ολίσθησης τού αντικειμένου στον βυθό… Μα, αεροσκάφος απο πέτρα; Ναός θα ήταν! Απο τότε, 10.000 π.Χ., η θαλασσα έχει ανεβει κατα 150 μ., και τα έχει σκεπάσει όλα, οπότε το βρήκαν σήμερα βυθισμένο.

Εκεί σε σημειώσεις που κρατησε ο Αθ. Σταγειρίτης (Βιέννη 1800) απο την βιβλιοθήκη τού Βατικανού, κατ’ εντολήν του Ναπολεοντα Βοναπάρτη, και με έρευνα και στην βαση δεδομένων ελληνικών κειμένων “ΠΕΡΣΕΥΣ” του πανεπιστημίου Tuft τών ΗΠΑ, μαθαίνουμε τα εξής:

Περί το 335 π.Χ. ο Πυθέας απο την Μασσαλία στην σημερινή Γαλλία, αποικία των αρχαίων Φωκαίων Ελλήνων, έπλευσε για εξευρεύνηση, προς τον Βορρά. Βγήκε πέρα απο το Γιβραλταρ / Ηράκλειες στήλες και μετα έπλευσε τόσο Βόρεια, που όπως λεει ο ίδιος στο έργο του «περι Ωκεανού», η θαλασσα ηταν πηγμενη, και ο ήλιος, κατα το θερινό ηλιοστασιο δεν εδυε ποτε. Δηλαδή καθε 21 Ιουνίου στο θερινό ημερολογιο, ο Ηλιος τα μασανυχτα χαμήλωνε καπως προς τον ορίζοντα, αλλά ουδέποτε κρυβόταν κατω απο αυτόν. Σήμερα είναι πασίγνωστο αυτό το φαινόμενο, ώς «Ήλιος του Μεσοσυκτίου» και οι νύχτες αυτές με τον Ήλιο στην Δύση χωρίς να δύει, να λέγονται «λευκές νύχτες». Ο Πυθέας περιέγραψε πιθανές θέσεις τής Θούλης, πριν και μετα τον κατακλυσμό, σε έξι ημερες πλεύσης βόρεια τής Βρετανίας, κοντά στήν «Πεπηγυΐα Θάλασσα». «Πεπηγυΐα» είναι μετοχή του ρήματος «πήγνυμι», που σήμερα λέγεται “πήζω”, που σημαίνει σταθεροποιώ και ακινητοποιώ. Στην περίπτωση τής θάλασσας, «πηγμένη θαλασσα» είναι ο πάγος, του Βόρειου Πόλου. Εκεί μέσα στον βόρειο Αρκτικό κύκλο, υπέδειξε ο Πυθέας, πιθανές θέσεις τής Θούλης. «Πεπηγυΐα», λοιπόν, πηγμένη / νερό που έχει γίνει πάγος, θαλασσα.

Σήμερα είναι κεκτημένη γνώση, αλλά στην εποχή του δεν ήταν. Ηταν η εποχή που ο Μεγας Αλέξανδρος, κινούσε την εκστρατεία του προς την Ασία (334 πΧ). Τοτε υποθέτουν, ότι έπλευσε βόρεια ο Πυθέας. Μιλούν για το έτος 335 π.Χ., με ένα εύρος δεκαετίας 330 – 320 π.Χ. Επρόκειτο για προτάκουστα πράγματα. Κατηγορήθηκε σαν μεγας ψεύτης, και το έργο του “Περι Ωκεανού” το εξαφάνισαν απο παντού.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι ο Πυθέας βρέθηκε πάνω απο γεωγραφικό πλάτος των 66,5ο, που βρίσκεται ο Αρκτικός Κύκλος. Ο νοητός κύκλος περνά από τις βόρειες ακτές τής Ισλανδίας, περιέχει λιγη Νορβηγία, λίγη Σουηδία, λίγη Φινλανδία, λεπτη φέτα απο Ρωσία / Σιβηρία, Καναδά, ΑΛΛΑ, περιέχει σχεδόν ολόκληρη την Γροιλαδία. Μόνον εκεί, μέσα στον νοητό Αρκτικό Κύκλο, συμβαίνει ο Ήλιος να μην δύει ποτέ κατά την εαρινή ισημερία. Αρα εκεί ασφαλώς έπλευσε ο Πυθέας.

• Τί αναζητούσε όμως ο Πυθέας στον Βόρειο Αρκτικό κύκλο;

Αναζητούσε την παναρχαια Θούλη, που στην εποχή του, θα υπήρχαν πολύ περισσότερες πληροφορίες απο ό,τι σήμερα. Θούλη σημαίνει Θολωτή, καλυμμενη με θόλο. Θα πρέπει να ήταν μια καταπληκτική πόλη, προστατευμενη με διαφανή θόλο, ώστε να προστατεύονται οι κάτοικοι, απο τον χειμώνα και τις πλημμύρες. Πολύ πιθανόν, κατα την γνώμη μου, να βρισκόταν στην Βόρεια άκρη τής Γροιλανδίας.

• Οι πληροφορίες που μας αποκαλύπτονται στο “ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ”, είναι συναρπαστικές, στό άρθρο τών Στ. Β. Μητροπούλου και Γ. Λεκάκη: «Οι θεοί, μετά την ήττα τους στην Τιτανομαχία, ρίχθηκαν στα Τάρταρα και ακολούθησε η καύση των πέντε Τιτάνων, από τους κεραυνούς του Ζήνα Δία. Η καύση των Τιτάνων προκάλεσε την γήρανση όλων των “αεί νέων” θεών, που μετά την καύση των Τιτάνων γερνούσαν όλοι… Η γήρανση ανάγκασε τους θεούς (για να επιβραδύνουν την γήρανση τους), να αποσύρονται τον χειμώνα σε χειμερία νάρκη στο καταφύγιο της Θούλης, στην Νάρκη θεών της Ελπίδος. Η Τριάδα των Ζηνών (Ζευς-Ποσειδών-Άδης) τότε για την διοίκηση της πόλεως ηρώων και ηρωικών ανθρώπων της Θούλης, έπλασαν πρωτόπλαστη γυναίκα, που οι ολύμπιοι θεοί της χάρισαν πολλά δώρα, την πανέμορφη Πανδώρα, που την όρισαν ως Βασίλισσα του Χιονιού της Θούλης. Την Πανδώρα νυμφεύθηκε ο θεός Επιμηθέας και απόκτησε κόρη, την Πύρρα. Στην Θούλη λέγανε ότι τα προκατακλυσμιαία χρόνια έρχονταν για «μόρφωση» (σ.σ.: και σκληραγωγία) επίλεκτοι ήρωες από όλες τις μυθικές (χωρίς ίχνη) πόλεις όπως Φθία, Δικταία, Αθήνα, Ποσειδωνία, Άδη, καθώς και θυγατρικές αυτών επίλεκτων ηρώων πόλεις. Έτσι, όταν ο γιος του Προμηθέα, Δευκαλίων, στάλθηκε από τον Προμηθέα για την «μόρφωσή» του στην Θούλη, εγνώρισε και νυμφεύτηκε την Πύρρα, κόρη της Πανδώρας με τον θεό Επιμηθέα. Ο Δευκαλίων με προτροπή του πατέρα του Προμηθέα, που πρόβλεπε την καταστροφή του Κόσμου, μαζί με την Πύρρα με “λάρνακα” με άυλα και υλικά αγαθά από την Θούλη, ταξίδεψε για την Φθία στην Επικράτεια του Ολύμπου. Ο Δευκαλίων σε αυτό το ταξείδι Θούλη – Φθία, δέχτηκε μεγάλη επίθεση από Άτλαντες με βίαιη αλλαγή καιρού και πρόκλησης κατακλυσμού[1] (του λεγομένου «Κατακλυσμού του Δευκαλίωνος») αιτία καθυστέρησης του για 9 ημέρες και 9 νύχτες μέχρι να κατορθώσει να «προσεδαφιστεί» στην κορυφή του Παρνασσού. Στον Παρνασσό τον υποδέχτηκαν, ειδοποιημένοι από τον Προμηθέα, ιερείς του Απόλλωνα των Δελφών. Αξίζει να σημειωθεί ότι, σε παλαιό χάρτη, ο Βόρειος Ατλαντικός Ωκεανός λέγεται και Deucalidonius / Δευκαλιδώνιος[2]»

Εδώ, λοιπόν, είναι που οι συγγραφείς αναφέρουν την “λάρνακα” σαν μεταφορικό μέσον. Αυτό που ξέρουμε, όμως, σήμερα και είναι ευρύτερα αποδεκτό, είναι οτι η λάρνακα είναι ένα πετρινο αντικείμενο, στο μεγεθος και αναλογίες ένος ανθρωπίνου σώματος, που χρησημοποιείτο στην αρχαιότητα, ώς φέρετρο, για τον ενταφιασμό τών νεκρών. Μια ετυμολογία της πόλης Λαρνακα Κύπρου, είναι ότι υπήρχαν πάρα πολλές λάρνακες ή «άρκλες» διάσπαρτες στην περιοχή. Δηλαδή: λάρνακα / άρκλα = πέτρινο φέρετρο.

Στο άρθρο, όμως, έχουμε περιγραφή οχήματος προστασίας και μεταφοράς άυλης γνώσης πολύτιμων αντικείμενων και βιολογικών δειγματων / ειδών. Συμβολικως, συμβαίνει το ίδιο και με ένα πετρινο φέρετρο. Η αρχική, όμως, έννοια εδώ, περιγραφεται ώς πέτρινο(;) ιπτάμενο όχημα. Ιπτάμενο διότι «προσεδαφίστηκε» στην κορυφή τού όρους Παρνασσός.

Στην σύγχρονη αεροναυπηγική, χρησιμοποιούμε ελαφρά μεταλλα, όπως αλουμίνιο, τιτάνιο και άλλα τέτοια, για ευκολότερη και οικονομικότερη πτήση. Βασαλτική πέτρα για κατασκευή αεροσκάφους, ουτε κατα διανοιαn να χρησημοποιηθεί!

Στον μυθικό πολιτισμό των ηρώων και θεών, όμως, γνώριζαν πώς να αντιστρέφουν το άνυσμα της βαρύτητας. Αυτό ήταν πλεονέκτημα. Θυμηθείτε…

• πώς κτίστηκαν οι Θήβες Βοιωτιας… με ηχους που έκαναν τους λαξευτούς ογκόλιθους να αιωρούνται. Πώς λαξεύτηκαν; Ίσως μα τεχνητές βαρυτικές δυνάμεις.
• … το Τριλιθον στην Ηλιούπολη (νυν Μπάαλμπεκ) τού Λιβάνου,
• …το Σαξαχουαμαν το Ματσου – Πιτσου στο Περου, στην νότια Αμερική,
• … τους γεωμετρικούς ογκόλιθούς στην βάση του βράχου τής Ακρόπολις των Αθηνών,
• … όλα τα Κυκλωπεια Τειχη – και δη των Μυκηνών.
• … oι πυραμίδες σε όλον τον κόσμο – το εσωτερικο τής πυραμίδας τής Βοσνίας.

Περισσότερη μάζα σε ένα αντικείμενο, μεγαλύτερη δύναμη ανύψωσης, σύμφωνα με την “μυθική” αρχή πτήσης που χρησημοποιούσαν, εκεινοι, τότε.

Αν υπήρξε μία ιπτάμενη λάρνακα, τότε θα υπήρξαν και άλλες την εποχή εκείνη.

Κάποια, έπαθε βλάβη και έκανε αναγκαστική προσγείωση στο ελευθερο τότε έδαφος που υπηρχε εκεί. Τα 150 μ. ανύψωσης των θαλασσινών νερών απο το λιώσιμο των παγετώνων, δημιούργησε τον Βοθνιακό κόλπο τής Βαλτικής Θάλασσας, που σκέπασαν αυτήν τήν πεσμενη λάρνακα, τύπου Δευκαλίωνα. Να θυμόμαστε ότι η θάλασσα πάνω απο τα Βρετανικά νησιά ονομαζόταν Δευκαλιδώνιος Ωκεανός (παρακάτω παλαιός χάρτης)…

Αλλά υπάρχουν άραγε, άλλες αναφορές, που να λεγεται λάρνακα, σαν (πετρινο;) όχημα διάσωσης στοιχειων πολιτισμού άυλων και υλικών;

Ναι, υπάρχουν, τόσο στην ελληνική μυθολογία και στην θρησκευτική μυθολογία:

1.Ο Μύθος του Δευκαλίωνα (Θούλη και Λάρνακα)

Σύμφωνα με ερευνητές της ελληνικής μυθολογίας, ο Δευκαλίων συνδέεται με την μυθική πόλη Θούλη πριν από τον κατακλυσμό.

• Η Λάρνακα: Το μέσο με το οποίο σώθηκε ο Δευκαλίων και η σύζυγός του Πύρρα αναφέρεται ρητά ως «λάρναξ».
• Η Σύνδεση: Υπάρχουν αναφορές που υποστηρίζουν ότι ο Δευκαλίων, με προτροπή του Προμήθεα, κατασκεύασε την λάρνακα και ξεκίνησε το ταξείδι του από την Θούλη (που θεωρείται προκατακλυσμιαία κοιτίδα ή ιερή πόλη στον Βορρά) προς την Φθία.

2.Αποσπάσματα Κειμένων

Ακολουθούν τα κείμενα που περιγράφουν το πλοίο (κιβωτό) ως «λάρνακα»:

Α. Για τον Δευκαλίωνα (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη): «Προμηθέως δε υποθεμένου Δευκαλίων τεκτηνάμενος λάρνακα, και τα επιτήδεια ενθέμενος, εις ταύτην μετά Πύρρας εισέβη». – Απόδοση: Όταν ο Προμηθέας τον συμβούλευσε, ο Δευκαλίων κατασκεύασε μια λάρνακα, έβαλε μέσα τα απαραίτητα και μπήκε σε αυτήν μαζί με την Πύρρα.

Β. Για τον Νώε (Μετάφραση των Εβδομήκοντα – Γένεσις): Στο κείμενο της Γενέσεως χρησιμοποιείται συνήθως η λέξη κιβωτός, όμως σε μεταγενέστερες αναλύσεις ή απόκρυφα κείμενα που προσπαθούν να ερμηνεύσουν το σχήμα της, χρησιμοποιείται ο όρος λάρναξ για να περιγραφεί η ορθογώνια θήκη που επιπλέει.

• Στον Φίλωνα τον Αλεξανδρέα, η κιβωτός του Νώε περιγράφεται συχνά με τα χαρακτηριστικά μιας λάρνακας, δηλαδή ενός σκεύους που φυλάσσει την ζωή (σπέρμα) του νέου κόσμου.

Ετυμολογικές και Εννοιολογικές Ρίζες

• Θούλη: Η ρίζα συνδέεται συχνά με τη λέξη «θόλος» ή «θολωτή», υποδηλώνοντας την ομιχλώδη ή κλειστή φύση του απώτατου Βορρά.
• Λάρνακα: Η ρίζα λάρ- (όπως είδαμε) αφορά την φύλαξη και την περίκλειση.

Σύνοψη

Η «Θούλη» αντιπροσωπεύει το σημείο εκκίνησης ή τον τόπο της αρχαίας γνώσης, ενώ η «Λάρνακα» είναι το μέσον διάσωσης και μεταφοράς αυτής της γνώσης στον νέο κόσμο μετά την καταστροφή.

Η Σύνδεση Θούλης και Λάρνακας στην Εσωτερική Παράδοση

Σε απόκρυφα κείμενα που μελετήθηκαν από μεταγενέστερους ερευνητές (όπως ο R. Guenon στο έργο του για τον «Βασιλιά του Κόσμου»), η Θούλη θεωρείται το αρχέγονο «Κέντρο» (η έδρα της παράδοσης), ενώ η Λάρνακα (το σκεύος / πλοίο) είναι η «θήκη» που μεταφέρει το ιερό σπέρμα της ανθρωπότητας από τον Βορρά προς τον Νότο (Μεσόγειο).

Γεωγραφική Σύνδεση (Κύπρος – Θούλη)

Αν και δεν υπάρχει κείμενο που να λέει ότι ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης ξεκίνησε από την Λάρνακα της Κύπρου, υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αναφορά στον Στράβωνα (Γεωγραφικά) και τον Πλίνιο, οι οποίοι σχολιάζουν τις αποστάσεις από το Κίτιον (Λάρνακα) μέχρι την Θούλη, χρησιμοποιώντας τις δύο πόλεις ως τα ακραία σημεία του τότε γνωστού κόσμου (Νότος – Βορράς).

Ετυμολογική Ρίζα και Μυστικισμός

Σε ορισμένα κείμενα της «ιερής γεωγραφίας», η λέξη λάρνακα ερμηνεύεται ως η «κρύπτη».

• Θούλη: Η «Πύλη» του Βορρά.
• Λάρνακα: Η «Κρύπτη» (Λάρναξ) του Νότου.

Στα απόκρυφα κείμενα, η Λάρνακα δεν είναι απλώς ένα πλοίο, αλλά το ιερό δοχείο, που διέσωσε την γνώση της Θούλης όταν ο κόσμος καταποντίστηκε.

Σιβυλλικοί Χρησμοί (Oracula Sibyllina)

Στο 1ο Βιβλίο των Σιβυλλικών Χρησμών, που αποτελεί μια απόκρυφη εξιστόρηση της Γένεσης, η κιβωτός του Νώε περιγράφεται ρητως ως «λάρναξ». Στο ίδιο κείμενο, η Θούλη (ή οι «εσχατιές του Βορρά») αναφέρεται ως ο τόπος όπου ο ήλιος «παύει να δύει», υποδηλώνοντας το σημείο από όπου ξεκίνησε η θεϊκή οργή.

Απόσπασμα (1.199-200): «…τότε δὴ λάρναξ ἐπὶ κύμασι ποντοπόρος τεύχηται…»
(τότε λοιπόν η λάρνακα κατασκευάστηκε για να πλέει πάνω στα κύματα…)

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι διαμορφώνεται και η άποψη, ότι προσέγγισε και την Κύπρο, στην θέση που αργότερα ονομάστηκε Λάρνακα, απο αυτό το γεγονός. Δεν αναφερεται ευθέως, αλλά συσχετίζουν την Θούλη με την Λαρνακα. Θούλη η εκπόρευση τού πολιτισμού, Λάρνακα η αποδοχή μετα τον κατακλυσμό των υδάτων του Δευκαλίωνος. Βλέπετε το αρχαιότερο όνομα της κυπριακής πόλεως Λάρνακος, ήταν “Κίτιον”, τεράστιο εμπορικο κέντρο τής αρχαιότητας. “Κίτιον” τώρα, μπορεί να είναι το κυτίον / κουτί, το ορθογωνιο κιβώτιο δηλαδή. Αφού η λάρνακα ήταν πλοίο, ή εναέριο πλοίο, να πώς έγινε «Κιβωτός» στην θρησκευτική μυθολογία. Κιτίον – Κιβώτιο – Κιβωτός. Διότι φαίνεται ότι και εκεί, στο «Κίτιον» η Κυτίον, οπως θα το λέγαμε στην καθαρεύουσα, άραξε η Λάρνακα, με την Γνώση του πολιτισμου, και τα βιολογικά είδη.

Τέτοια οχήματα, λοιπόν, θα υπήρξαν και άλλα. Ίσως έκαναν πολλά δρομολόγια για την διάσωση τού πολιτισμου απο την επερχόμενη καταστροφή.

Ένα τέτοιο, ίσως, έπεσε με ελεγχόμενο τρόπο, στην Βαλτική θάλασσα. Έκανε αναγκαστική προσγείωση, στον Βοθνιακό κόλπο της Βαλτικής θαλασσας, ίσως τότε, που ήταν στεριά απαλλαγμένη απο παγετώνες. Ίσως και όταν ήταν ηδη σκεπασμενη απο την θάλασσα. Όλα χρειάζονται διερεύνηση.

Και σήμερα το βρήκε η Ocean-X. Μην ξεχνούμε ότι υπήρξαν έντονες ανεξήγητες παρεμβολές προς τα προηγμενα ηλεκτρονικά μηχανήματα τής Οcean-X, κάθε φορά που πλησίαζαν το αντικείμενο. Το ίδιο το πληρωμα έχει καταγραψει τις παρεμβολές που θυμίζουν παρεμβολές απο συγχρονα UAP. Δεν είναι Γεωλογικός σχηματισμός, δεν είναι απλός βράχος.

Είναι ένα συγκλονιστικό εύρημα, που κανείς δεν λαλεί πλέον για αυτό.

ΠΗΓΗ: ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Διαβάστε Περισσότερα...

Ειδώλιο 7.800 χρόνων βρέθηκε στην Γη των Σικελών, στην αρχαία Θράκη, νυν Ρουμανία

 

Του Γιώργου Λεκάκη

Το χωριό Τόξο – ρουμ. Arcuş / ουγγρικά Árkos) είναι μια κοινότητα στα ανατολικά της λεκάνης στην Τρανσυλβανία στους νότιους πρόποδες των βουνών Μπαραόλτερ, στον 45ο παράλληλο [45°54′N 25°46′E]. Σήμερα ανήκει στην κομητεία Covasna, της κεντρικής Ρουμανίας 

Αποτελούσε μέρος της Σεκλερλάνδης[1] της ιστορικής επαρχίας της Τρανσυλβανίας, στην συμβολή του ποταμού Βάλεα Ράποασα και του ποταμού Άρκους – ενός δεξιού παραποτάμου του Όλτ (Αλτ). Απέχει 7 χλμ. βόρεια της πρωτεύουσας της κομητείας, τον Άγιο Γεώργιο[2].

• 

Σε αυτό το χωριό που στα αρχαία χρόνια ανήκε στην έκταση της Θράκης, βρέθηκε ένα νεολιθικό ειδώλιο 6,35 εκατ., που απεικονίζει μια γυναίκα (δύο μικρές προεξοχές υποδηλώνουν στήθος) με εκτεταμένα χέρια, σαν να προσεύχεται, ανάμεσα σε ίχνη κατοικιών, κεραμικής και κάρβουνου, που χρονολογούνται μεταξύ 5800 και 5500 π.Χ.

• 

Οι αρχαιολόγοι του Εθνικού Μουσείου των Ανατολικών Καρπαθίων ερευνούσαν σε σωστικές ανασκαφές (παραπάνω φωτ.) την τοποθεσία Arcuș – Fair Plateau (Vásártető), όταν ανακάλυψαν τον οικισμό, ο οποίος είχε κτιστεί από τους πρώτους αγρότες του λεγομένου «Πολιτισμού Starčevo-Criş». Το ειδώλιο ήταν κατασκευασμένο από πηλό που είχε σκληρυνθεί με άχυρο και άμμο, ψημένο σε υψηλές θερμοκρασίες, για να δώσει ένα κόκκινο χρώμα (τούβλου), αλλά οι πιο σκούρες περιοχές του υποδηλώνουν ότι η θερμότητα ήταν ανομοιόμορφη. Το κεφάλι του ειδωλίου διαθέτει μάτια σκαλισμένα σε σχήμα V, μια μικρή οβάλ μύτη και λεπτές τομές, που ομοιάζουν με μακριά μαλλιά δεμένα σε κότσο – μια από τις αρχαιότερες αναπαραστάσεις γυναικείων χτενισμάτων, που είναι γνωστές στην περιοχή του Βόρειου Δούναβη. Το σώμα του ειδωλίου είναι λεπτό, με προεξοχές στον κορμό. Τα μέλη της ομάδας πιστεύουν ότι το ειδώλιο μπορεί να χρησιμοποιήθηκε ως οικιακό φυλακτό, τελετουργικό αντικείμενο ή συμβολική προσφορά.

Τέτοια ειδώλια είναι σπάνια στον “πολιτισμό Starčevo-Criș”, γεγονός που καθιστά την ανακάλυψη από το Arcuș ακόμη πιο πολύτιμη. Τα περισσότερα από τα γνωστά “είδωλα” της ίδιας περιόδου προέρχονται από το Βανάτο / Banat ή την περιοχή Κρις, και πολλά από αυτά έχουν τονισμένα σχήματα, όπως η “Αφροδίτη” – αγαλματίδια με έντονα ισχία, σύμβολα γονιμότητας. Αυτό από το Άρκους, ωστόσο, είναι διαφορετικό: δεν έχει υπερβολικά χαρακτηριστικά, καθώς είναι μάλλον μια λεπτή, απλή σιλουέτα, αλλά γεμάτη εκφραστικότητα!

Αυτό το μικρό πήλινο ειδώλιο, ηλικίας άνω των 7.500 χρόνων, μας προσφέρει ένα “παράθυρο” στον κόσμο εκείνης της εποχής! Έναν κόσμο στον οποίο συμβατικώς οι άνθρωποι πρωτάρχιζαν να κτίζουν τα χωριά τους, να καλλιεργούν την γη και να αναζητούν πνευματικά νοήματα σε χειρονομίες και σύμβολα…

Τέλος, στα τουριστικά αξιοθέατα της πόλης είναι:

• η οχυρωμένη εκκλησία των Ουνιταριανών (του 16ου αιώνα – κτίστηκε το 1568, ανακαινίστηκε το 1831). Έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό μνημειο. Και
• το κάστρο και το κτήμα της ουγγρικής ευγενούς οικογένειας Syentkereszthy. Κτισμένο το 1860. και η ρωμαιοκαθολική εκκλησία του, επίσης κτισμένη τον 19ο αιώνα. Επίσης ιστορικα μνημεια. Ο τελευταίος ιδιοκτήτης του κτήματος, ο Ούγγρος βαρώνος Béla Szentkereszty, Υψηλός Κόμης της Κομητείας Háromszék, έκανε τις τελευταίες μετατροπές στο κάστρο, στις αρχές της δεκαετίας του 1890. Στο σφυρήλατο σιδερένιο κιγκλίδωμα, υπάρχουν διακοσμημένα αγγεία που απεικονίζουν μυθολογικές και βιβλικές σκηνές. Περιβάλλεται από ένα πάρκο με πολλά σπάνια είδη δένδρων και μια λίμνη κατάλληλη για βαρκάδα. Μετά το 1945, το κτήριο κρατικοποιήθηκε και χρησίμευσε ως ορφανοτροφείο, Σχολή Γεωργικών Μηχανικών και η έδρα του Αγροτικού Συνεταιρισμού. Μετά το 1982, το ακίνητο περιήλθε στην ιδιοκτησία του Κομμουνιστικού Κόμματος και χρησιμοποιήθηκε ως προεδρική κατοικία. Μετά την αλλαγή καθεστώτος του 1989, το κτήριο αναλήφθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και, μέχρι πρόσφατα, στέγαζε το Πολιτιστικό Κέντρο Arcuş.

ΠΗΓΗ: δρ. D.-L. Buzea, αρχαιολόγος στο MNCR – Εθνικό Μουσείο Ανατολικών Καρπαθίων
Ερευνητική ομάδα στο MNCR – Εθνικό Μουσείο Ανατολικών Καρπαθίων: δρ. D.-Călin Ștefan (υπεύθυνος έργου), δρ. D.-L. Buzea και δρ. J. Puskás. Ανεξάρτητοι αρχαιολογικοί συνεργάτες: δρ N. P. Mazăre, δρ. Fl. Mărcuți και σρ. M. M. Ciută. MNCR – Muzeul Naţional al Carpaţilor Răsăriteni, ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 8.2.2026. Γ. Λεκακης “Συγχρονης Ελλαδος περιηγησις”.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

• Κατάλογος ιστορικών μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς  Ρουμανίας (Ministerul Culturii și Patrimoniului Național).
• Heltmann H. και G. Servatius (επιμ.) «Travel Guide to Transylvania», εκδ. Kraft, Würzburg, 1993.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] λατινικά ελέγετο Terra Siculorum, δηλ. Γη των Σικελών, από την εγκατάσταση κατοίκων εκ Σικελίας Μεγάλης Ελλάδος / Κάτω Ιταλίας, κατά την ρωμαϊκή κατοχή > Székely Land / Szeklerland / ουγγρικά Székelyföld, ρουμανικά Ținutul Secuiesc ή Secuime.

[2] Sfântu Gheorghe, Sankt Georgen / Σφάντου Γκεόργκε, Σανκτ Γκέοργκεν.

arxeion-politismou.gr

Διαβάστε Περισσότερα...

Εντυπωσιακά άθικτο ανθρώπινο κρανίο, 1.770.000 χρόνων ανακαλύφθηκε στην Κίνα, με ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά!

 

Του Γιώργου Λεκάκη

Τα απολιθώματα από την Γιουνξιάν της επαρχίας Χουμπέι είναι γνωστά από το 1989, όταν τοπικοί αρχαιολόγοι ανακάλυψαν το πρώτο από τα δύο σχεδόν πλήρη κρανία του είδους Homo erectus κατά την διάρκεια έρευνας. Ένα τρίτο βρέθηκε το 2022. Αντιπροσωπεύουν μερικά από τα πιο άθικτα πρώιμα ανθρωπινα λείψανα που έχουν ανακαλυφθεί ποτέ στην ανατολική Ασία. Το πρόβλημα ήταν ότι κανείς δεν μπορούσε να πει το πότε έζησαν πραγματικά αυτά τα άτομα:

• Παλαιομαγνητική εργασία είπε ότι τα απολιθώματα προηγούνται της γεωμαγνητικής αντιστροφής Brunhes-Matuyama, άρα έχουν ηλικία περίπου 870.000 – 830.000 χρόνια πριν από σήμερα.
• Η χρονολόγηση με ηλεκτρονικό σπιν συντονισμού των δοντιών έδωσε έναν μέσο όρο περίπου 600.000 χρονων.
• Μεταγενέστερη εργασία έδωσε ένα εύρος 800.000 – 1,1 εκατομμυρίων ετών – υπο-Jaramillo 990.000 – 1.070,000)! Αλλά
• Μια νέα επιστημονική ομάδα εφάρμοσε ταφική χρονολόγηση sochron ²⁶Al/¹⁰Be[1] σε quartz gravels (χαλίκια χαλαζία), που εξήχθησαν απ’ ευθείας από το στρώμα ιζημάτων που περιέχει τα απολιθώματα. Το αποτέλεσμά τους: 1,77 ± 0,08 εκατομμύρια χρόνια πριν. Με το σφάλμα να εκτείνεται σε ±0,11 Ma. Ένα δεύτερο, βαθύτερο στρώμα ιζημάτων χρονολογήθηκε ανεξάρτητα στα 1,76 ± 0,22 εκατ. χρόνια. Άρα στο Πρώιμο Πλειστόκαινο. Αυτή δεν είναι μια μικρή αναθεώρηση. Μετατοπίζει τον Homo erectus του Γιουνξιάν κατά τουλάχιστον 670,000 χρόνια πίσω, σε σχέση με τις προηγούμενες εκτιμήσεις! Καθιστά αυτά τα κρανία τα αρχαιότερα με ασφαλή χρονολόγηση απολιθώματα H. erectus που έχουν βρεθεί στο αρχικό τους πλαίσιο οπουδήποτε στην ανατολική Ασία! Οι νέες χρονολογήσεις υποδηλώνουν ότι η ζώνη αντιστοιχεί στην πραγματικότητα στο υπο-Olduvai (1,78 – 1,95 εκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα και Homo erectus στο Ντμανισι Γεωργιας 1,78 – 1,85 εκατομμυρίων ετών πριν). Αυτή δεν είναι μια μικρή ανακατανομή! Απαιτεί επαναβαθμονόμηση ολόκληρης της παλαιομαγνητικής ερμηνείας του χώρου του ποταμού Han. – ΠΗΓΗ: Tu H., κ.ά. “The oldest in situ Homo erectus crania in eastern Asia: The Yunxian site dates to ~1.77 Ma”, Science Advances, 12(8), eady2270. https://doi.org/10.1126/sciadv.ady2270, 2026.

Το αρχαίο ανθρώπινο κρανίο, στην κεντρική Κίνα, είναι σημαντικότατο εύρημα. Καθώς η ανασκαφή του εντυπωσιακά άθικτου απολιθώματος συνεχίζεται, αρχαιολόγοι και παλαιοανθρωπολόγοι αναμένουν ότι το κρανίο θα μπορούσε να δώσει μια πληρέστερη εικόνα του ποικίλου γενεαλογικού δένδρου των αρχανθρώπων που ζούσαν σε όλην την Ευρασία κατά την «προϊστορία».

Το κρανίο ανακαλύφθηκε στις 18 Μαΐου 2022, σε μια τοποθεσία 20 χλμ. δυτικά του Yunyang – παλαιότερα γνωστή ως Yunxian – στην επαρχία Hubei της κεντρικής Κίνας. Βρίσκεται σε απόσταση 35 μ. από το σημείο όπου ανακαλύφθηκαν δύο κρανία – που ονομάστηκαν Yunxian Man skulls (Yunxian-1 και 2) – το 1989 και το 1991 και πιθανότατα ανήκει στο ίδιο είδος αρχαίων ανθρώπων, λένε οι ερευνητές.

 «Είναι μια θαυμάσια ανακάλυψη», λέει η παλαιοανθρωπολόγος Am. Vialet (Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, Παρίσι), η οποία έχει εργαστεί στα δύο πρώτα κρανία. Σε αντίθεση με εκείνες τις προηγούμενες ανακαλύψεις, όπου τα κρανία συντρίφθηκαν και παραμορφώθηκαν, μετά χιλιετίες υπόγειας κρύπτης τους, το τρίτο κρανίο, το Yunxian-3, φαίνεται να είναι σε καλή κατάσταση.

Το 2010, η Vialet και οι συνεργάτες της δημιούργησαν ψηφιακές ανακατασκευές του κρανίου Yunxian 2 και επιβεβαίωσαν ότι πιθανώς ήταν μέλος του αρχαανθρώπινου είδους Homo erectus. Η χρονολόγηση ιζημάτων και απολιθωμάτων ζώων από την τοποθεσία υποδηλώνει ότι οι άνθρωποι της Γιουνξίας έζησαν μεταξύ 1.100.000 – 800.000 χρόνια πριν είπαν αρχικώς.

Ο Homo erectus περιγράφηκε για πρώτη φορά από απολιθώματα που βρέθηκαν στο νησί της Ιάβας της Ινδονησίας στα τέλη του 19ου αιώνα. Τα απολιθώματα της Ιάβας που χρονολογούνται πριν από 1.500.000 χρόνια. Ο Homo erectus ήταν τόσο διαδεδομένος όσο και μακρόβιος. Υπολείμματα έχουν βρεθεί στην Ελλάδα, την ανατολική Αφρική, την ανατολική Ασία και πιθανώς αλλαχού στην Ευρώπη, και καλύπτουν μια περίοδο από 1.900.000 – 250.000 χρόνια πριν από σήμερα. [ΣΧΟΛΙΟ Γ. Λεκάκη: Στην Ελλάδα είναι πολύ αρχαιότεροι].

Το κρανίο Yunxian-3 ήταν μισοθαμμένο σε όρθια θέση. Οι ερευνητές αποκάλυψαν το μέτωπο, συμπεριλαμβανομένης της κορυφογραμμής των φρυδιών και των κογχών των ματιών, καθώς και το πάνω, το πίσω μέρος και το αριστερό ζυγωματικό του κρανίου. Δεν είναι ακόμη γνωστό εάν τα δόντια ή ένα οστό της κάτω γνάθου συνδέονται με το κρανίο, λέει ο κ. Gao Xing (Ινστιτούτο Παλαιοντολογίας και Παλαιοανθρωπολογίας Σπονδυλωτών, Πεκίνο), ο οποίος ηγείται της ανασκαφής.

Η κ. Vialet λέει ότι τα κρανία Yunxian-1 και 2 μοιράζονται ορισμένα χαρακτηριστικά με αρχαιότερα απολιθώματα της Ιάβας και άλλα με νεώτερα απολιθώματα Homo erectus από την ηπειρωτική Ασία. Όπως και τα απολιθώματα της Ιάβας, είναι μεγάλα κρανία με μεγάλο εγκέφαλο. Αλλά λέει ότι είναι λιγότερο «βαρειά κτισμένα», ένα χαρακτηριστικό που συνήθως υποδηλώνει ένα πιο σύγχρονο άτομο.

Οι ερευνητές βρήκαν υπολείμματα Homo erectus σε περισσότερες από 12 τοποθεσίες σε όλην την Κίνα. Η κ. Vialet λέει ότι οι αρχαίοι άνθρωποι στο Yunxian θα μπορούσαν να είναι οι πρόγονοι ορισμένων από αυτούς τους πληθυσμούς, αλλά τα κρανία τους φέρουν ξεχωριστά χαρακτηριστικά.

Για παράδειγμα, απολιθώματα 700.000 χρόνων που ανακαλύφθηκαν στο σπηλαιοσύστημα Zhoukoudian, στα προάστια του Πεκίνου – γνωστό ως το Peking Man Site – έχουν ένα προεξέχον τοξοειδές σκαρί, μια κορυφή που εκτείνεται κατά μήκος της μέσης γραμμής του κρανίου για την σύνδεση ισχυρής γνάθου με μύες. Όλα τα κρανία Yunxian φαίνεται να στερούνται αυτό το χαρακτηριστικό, λέει ο Vialet.

Ο κ. Yameng Zhang (παλαιοανθρωπολόγος, Πανεπιστήμιο Shandong), λέει ότι τα απολιθώματα Homo erectus που βρέθηκαν στην Κίνα είναι εξαιρετικά διαφορετικά και οι ερευνητές δεν γνωρίζουν γιατί.

Η κ. Vialet λέει ότι το κρανίο Yunxian-3 πρέπει να συγκριθεί με απολιθώματα κινεζικών καθώς και ευρωπαϊκών ανθρώπων, όπως το κρανίο ηλικίας 1.400.000 χρόνων από το σπήλαιο Sima del Elefante στην Atapuerca της Ισπανίας, που ανακαλύφθηκε τον Ιούλιο. Αυτήν την στιγμή συγκρίνει το Yunxian-2 με τα ευρωπαϊκά απολιθώματα ανθρώπων και λέει ότι ο λαός της Yunxian θα μπορούσε να ομοιάζει περισσότερο με τους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς από την μέση εποχή του Πλειστόκαινου, παρά με μεταγενέστερα δείγματα από την Κίνα!

Εάν το κρανίο Yunxian-3 έχει δόντια, ειδικά γομφίους, θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα για την διάκριση των εξελικτικών σχέσεων με άλλους πρώιμους ανθρώπους, λέει ο κ. Clément Zanolli (Πανεπιστήμιο του Μπορντώ, Γαλλία).

Ο κ. Wei Wang (γεωχρονολόγος, Πανεπιστήμιο Shandong), λέει ότι τα απολιθώματα ανθρώπων στην Κίνα είναι συχνά πιο δύσκολο να χρονολογηθούν, από εκείνα στην Αφρική, επειδή η Κίνα δεν διαθέτει ηφαιστειακά ιζήματα, που μπορούν να χρονολογηθούν αξιόπιστα, με την μέτρηση των ποσοτήτων ραδιενεργών ισοτόπων στα βράχια.

ΠΗΓΗ: D. Lewis «Ancient skull uncovered in China could be million-year-old Homo erectus», doi: https://doi.org/10.1038/d41586-022-04142-0, Nature, 29.11.2022. ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 30.11.2022.

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ:

[1] Η κοσμογονική χρονολόγηση αυτή λειτουργεί επειδή οι ίδιες κοσμικές ακτίνες που βομβαρδίζουν συνεχώς την επιφάνεια της Γης παράγουν συγκεκριμένα ραδιενεργά ισότοπα μέσα στα ορυκτά χαλαζία. Δύο συγκεκριμένα, το αλουμίνιο-26 και το βηρύλλιο-10, συσσωρεύονται στον χαλαζία με γνωστούς ρυθμούς, ενώ τα πετρώματα και τα ιζήματα βρίσκονται κοντά στην επιφάνεια. Όταν αυτό το υλικό θάβεται βαθειά κάτω από το έδαφος, η ροή κοσμικών ακτινων μειώνεται δραματικά. Η παραγωγή σταματά. Η ραδιενεργός αποσύνθεση συνεχίζεται. Και επειδή τα ²⁶Al και ¹⁰Be αποσυντίθενται με διαφορετικούς ρυθμούς, η αναλογία τους μεταβάλλεται με προβλέψιμο τρόπο με την πάροδο του χρόνου. Έτσι μπορούμε να τα χρονολογήσουμε.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

• Tianyuan L. και Etler D. Nature 357, σελ. 404–407, 1992.
• Vialet A., κ.ά. Comptes Rendus Palevol, 9, σελ. 331–339, 2010.
• Bahain J.-J., κ.ά. Anthropologie, 121, σελ. 215–233, 2017.
• Feng X., κ.ά. “The phylogenetic position of the Yunxian cranium elucidates the origin of Homo longi and the Denisovans”, Science, 389, 2025.
• Zhu Z., κ.ά. “Hominin occupation of the Chinese Loess Plateau since about 2.1 million years ago“, Nature, 559, 2018.
• Shen G. J., κ.ά. “Isochron ²⁶Al/¹⁰Be burial dating of Xihoudu: Evidence for the earliest human settlement in northern China”, Anthropologie, 124, 102790, 2020.
• Luo L., κ.ά. “The first radiometric age by isochron ²⁶Al/¹⁰Be burial dating for the Early Pleistocene Yuanmou hominin site, southern China”, Quaternary Geochronology, 55, 101022, 2020.
• Tu H., κ.ά. “Isochron ²⁶Al/¹⁰Be burial dating of the Lantian hominin site at Gongwangling in Northwestern China”, Quaternary Geochronology, 41, 2017.
• Gabunia L., κ.ά. “Earliest Pleistocene hominid cranial remains from Dmanisi, Republic of Georgia: Taxonomy, geological setting, and age”, Science, 288, 2000.
• Antón S. C., κ.ά “Evolution of early Homo: An integrated biological perspective”, Science, 345, 1236828, 2014.

arxeion-politismou.gr

Διαβάστε Περισσότερα...

Στα ελληνικά, υπάρχει ειδική λέξη για την φωνή κάθε ζώου!

  Του Γιώργου Λεκάκη

Στα ελληνικά, γλώσσα στην οποία δεν υπάρχουν συνώνυμα, υπάρχει ειδική λέξη για την φωνή κάθε ζώου!

Η λέξις φωνή είναι ομόρριζος με το ρήμα φάω και το φάος / φως. Πόση επιστημονική αλήθεια, αφού και τα δυο είναι συχνότητες! Φωνή είναι κυρίως ὁ ἦχος ὁ διὰ τοῦ λάρυγγος παραγόμενος, φωνὴ εἴτε τῶν ἀνθρώπων, εἴτε ἄλλου τινὸς ζῴου ἔχοντος πνεύμονας καὶ λάρυγγα “ἡ φωνὴ ψόφος τίς ἐστιν ἐμψύχου“, Ἀριστ. περὶ Ψυχ. 2.8,14, πρβλ. 18, περὶ τὰ Ζῷα Ἱστ. 4.9,1, περὶ Ζῴων Μορ. 3.3,5). > λατ. vox, αγγλ. voice, ισπ. vocales, voz, κλπ.

Έτσι, λ.χ.:

• Αίγα: Των αιγών η φωνή λέγεται μήκη: Μηκάδας, ἤτοι μηκωμένας ἀπὸ τῆς φωνῆς· μήκη γὰρ λέγεται ἡ τῶν αἰγῶν φωνή· ἢ ἀπὸ τοῦ ἐπὶ τὰ μήκη κίειν, ὁ ἔστι πορεύεσθαι – επειδή η αίγα κινείται πολύ, πάει πολύ μακριά και ακούγεται η φωνή της από τα μήκη… – Ετυμ. Γουδ.
• Βους: Των βοών η φωνή λέγεται μυκηθμός: Μυκηθμὸς, ἡ τῶν βοῶν φωνή.
• Ίππος: Του ίππου η φωνή λέγεται μιμιχμός και χραιματισμός: μιμιχμός· τοῦ ἵππου φωνή. Και χραιματίσαι· κρᾶξαι ὡς ἵππος, χραιματισμός· ἡ τῶν ἵππων φωνή. Και νυν χλιμίντρισμα < χραιματισμός.
• Κύνες: Των κυνών η φωνή λέγεται κνύζα και υλακή και ωρυγή: κνύζα· [κνυζηθμός S, ἀπὸ τοῦ κνυζᾶσθαι· ἐπὶ τῶν κυνῶν. καὶ] ἡ κόνυζα κατὰ συγκοπήν κνύζεσθαι· μοχθεῖν. κλαίειν. ἀφανίζεσθαι > κνυζηθμός· ἰδίωμα ἤχου φωνῆς (π 163), καὶ κλαυθμός > κνυζόν· ἀέρα ἐπινέφελον καὶ πνευματώδη (r) rp > κνυζοί· οἱ τὰ ὄμματα πονοῦντες (r) > κνυζούμενον· στένοντα. [ἢ φωνὴ κυνῶν [ἢ] κνυζηθμὸς γοερὸν φθεγγομένων] – Ησύχ. Και κνυζηθμός: Κλαυθμὸς, ἄσημος φωνὴ ἐπὶ τῶν κυνῶν. ᾿Απὸ τοῦ κνυζῶ κνυζήσω. Τὸ δὲ κνυζῶ, ἔστι πρώτης καὶ δευτέρας συζυγίας· ἔστι καὶ τρίτης, ὡς τὸ «Κνυζώσω δέ τοι ὄσσε». – Μ. Ετυμ. Και ῾Υλακὴ, κυρίως ἡ φωνὴ τῶν κυνῶν. Και ὠρυγή· φωνή. θόρυβος. κυρίως δὲ ἡ τῶν κυνῶν φωνή > ὠρύεσθαι· κλαίειν. τάττεται δὲ ἐπὶ τῶν κυνῶν > ὠρύεται· ὑλακτεῖ > ὤρυξαν· ἔσκαψαν > ὠρυόμενος· βρυχόμενος, ὑλακτῶν ὠρυομένων· κραζόντων. κυρίως δὲ ἐπὶ λιμῷ κλαιόντων λύκων, ἢ λεόντων, ἢ κυνῶν. Νυν γαύγισμα, γαύλισμα, αλύχτημα.
• Λέων, βριμάζων: τῇ τοῦ λέοντος χρώμενος φωνῇ.
• Όνος: Των όνων η φωνή λέγεται όγκασμα: Βρωμᾶσθαι: τὸ ὀγκᾶσθαι πεινῶντα ὄνον. καὶ Βρῶμα, ἡ φωνή. καὶ Βρωματίζω· αἰτιατικῇ.
• Όρνεα, όρνιθες, γερανοί: Των ορνέων η φωνή λέγεται κλαγγή: κλαγγή· φωνή, ἠχή (Α 49), βοή. ἢ κλαγγὴ ὀρνέων (Γ 3) ASvg > κλαγγηδόν· μετὰ κραυγῆς (Β 463) Ab > κλαγγεῖν· κλάγξαι, φθέγξασθαι > κλάγξαντος (> κλάξον)· κράξαντος (Κ 276) A (b) – Ησύχ. Και Κλαγγῇ τ’ ἐνοπῇ τ’ ἴσαν ὄρνιθες ὣς, ἐπιρρήματα εἰσὶ ποιότητος. Γίνεται δὲ τὸ κλαγγῇ ἐκ τοῦ κλάζω· πεποίηται δὲ ἡ φωνὴ ἐπὶ τῆς προσκρούσεως τῶν βελῶν. Κλαγγὴ δὲ ἡ βοὴ τῶν γεράνων. Ομ.᾿Ιλιάδος γ′, «᾿Ηΰτέ περ κλαγγὴ γεράνων πέλει».
• Πρόβατο: Του προβάτου η φωνή λέγεται βληχή / γλιχή: βηνῶσα· ἡ φωνὴ τῶν προβάτων. Και βληχή· φωνὴ προβάτων (μ 266) vgPp > βληχᾶται· φωνεῖ > βλήχημα· μωρός. προβατώδης > βληχήματα· βοαὶ προβατώδεις AS > βληχήσασθαι· ὡς πρόβατα βοῆσαι – Ησύχ. Και βληχῶ, ὅ ἐστι ποιὰ φωνὴ τῶν προβάτων· καὶ τὸ ἠχῶ, ἐξ οὗ ἤχησαν· ἐν δὲ τοῖς βαρυτόνοις τὸ γλίχω. – Μ. Ετυμ. Και Βλήχω· τὸ βοῶ. βληχῶ δὲ ποιὰ[1] φωνὴ τῶν προβάτων, ἐξ οὗ καὶ βληχώμενος καὶ βλήχων καὶ βληχώνη. – Ετυμ. Γουδ. Νυν βέλασμα, η χαρακτηριστική φωνή των προβάτων και των γιδιών.
• Ταύρος: Του ταύρου η φωνή λέγεται ταυρείη / ταυρεία: Ταυρείη φωνή: τοῦ ταύρου. μυκώμαι, βρυχώμαι.
• Χελιδόνι: Του χελιδονιού η φωνή λέγεται χελιδόνιον μέλος: Χελιδόνιον μέλος: τῆς χελιδόνος. ἔστι δὲ αὐτῆς ἡ φωνὴ οὐ θρῆνος, ἀλλ’ ᾆσμα ἐνδοτικὸν καὶ κελευστικὸν πρὸς ἔργα.
• Χοίρος: Του χοίρου η φωνή λέγεται γρύλλη και ερπυσμός: γρυλίων· ὁ χοῖρος > γρυλίζοντα· γρύζοντα > γρυλίζειν· γογγύζειν > γρύλλη· ὑῶν φωνή > γρύλλος· χοῖρος AS. Και ἑρπυσμός· ἡ φωνὴ τῶν χοίρων n.

ΠΗΓΗ: Γ. Λεκάκης “Λεξικο παραδοσεων”. ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 4.4.1999.

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ:

[1] Ποιά, λέγεται η πεποιημένη φωνή.

arxeion-politismou.gr

Διαβάστε Περισσότερα...