Αλεξάνδρεια: Ανακαλύφθηκε αρχαίο σκάφος αναψυχής που επιβεβαιώνει τον ιστορικό Στράβωνα

 

[Credit: Franck Goddio, Ηilti Foundation]

Ενα αρχαίο αιγυπτιακό πλοίο αναψυχής, που συνάδει με μία περιγραφή του Ελληνα ιστορικού και γεωγράφου Στράβωνα, ανακαλύφθηκε στα ανοιχτά των ακτών της Αλεξάνδρειας, προκαλώντας ευφορία στην αρχαιολογική κοινότητα.

Το πλοιάριο αναψυχής, που χρονολογείται από το πρώτο μισό του 1ου αιώνα, είχε μήκος 35 μέτρα και ήταν κατασκευασμένο έτσι ώστε να φιλοξενεί ένα κεντρικό περίπτερο με μια καμπίνα με πολυτελή διάκοσμο. Έφερε επίσης μια επιγραφή στα ελληνικά, η οποία δεν έχει ακόμα αποκρυπτογραφηθεί. Ανακαλύφθηκε κοντά στο βυθισμένο νησί Αντίρροδος που αποτελούσε μέρος του Μεγάλου Λιμανιού της Αλεξάνδρειας.

Ο Στράβων, που επισκέφτηκε την αιγυπτιακή πόλη γύρω στο 29-25 π.Χ., έγραψε για αυτά τα πλοία: «Αυτά τα σκάφη είναι πολυτελώς εξοπλισμένα και χρησιμοποιούνται από τη βασιλική αυλή για εκδρομές, καθώς και από το πλήθος γλεντοκόπων που κατεβαίνουν από την Αλεξάνδρεια μέσω του καναλιού για να παρευρεθούν στις δημόσιες εκδηλώσεις. Κάθε ημέρα και νύχτα τα πλοία είναι γεμάτα με κόσμο που παίζει φλάουτο και χορεύει χωρίς περιορισμούς και με ακραία ακολασία».

Ελληνικά γκράφιτι που βρέθηκαν στην κεντρική καρίνα χρονολογούνται από το πρώτο μισό του 1ου αιώνα μ.Χ.
[Credit: Christoph Gerigk © Franck Goddio / Hilti Foundation]

Οι ανασκαφές διεξήχθησαν από το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Υποβρύχιας Αρχαιολογίας (IEASM), υπό τη διεύθυνση του Φρανκ Γκοντιό, καθηγητή θαλάσσιας αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

«Είναι εξαιρετικά συναρπαστικό, γιατί είναι η πρώτη φορά που ένα τέτοιο σκάφος ανακαλύπτεται στην Αίγυπτο. Αυτά τα σκάφη αναφέρονται από διάφορους αρχαίους συγγραφείς, όπως ο Στράβων, και απεικονίζονται επίσης σε βιβλιογραφία και αντικείμενα – για παράδειγμα στο μωσαϊκό της Παλεστρίνα, όπου αποτυπώνεται ένα τέτοιο σκάφος, πολύ μικρότερου μεγέθους, με ευγενείς να κυνηγούν ιπποπόταμους. Ωστόσο, μέχρι σήμερα δεν είχε ανακαλυφθεί ένα τέτοιο σκάφος», ανέφερε ο ίδιος στον Guardian.

Τα πιο φιλόδοξα έργα του Γκοντιό έχουν πραγματοποιηθεί στα ανοικτά των ακτών της Αιγύπτου, στο ανατολικό λιμάνι της Αλεξάνδρειας και στον κόλπο του Αμπού Κιρ. Σε συνεργασία με το υπουργείο Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου, εξερευνά –και αποκαλύπτει– μια τεράστια περιοχή από το 1992.

Το μωσαϊκό της Παλεστρίνα, που καταγράφει τη ζωή στον αρχαίο Νείλο, αποτυπώνει και ένα σκάφος αναψυχής, μικρότερο από αυτό που βρέθηκε στα ανοιχτά της Αλεξάνδρειας. [Credit: Wikimedia]

Ενώ το μωσαϊκό του Νείλου που φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Παλεστρίνα απεικονίζει ένα σκάφος μήκους περίπου 15 μέτρων, αυτό που ανακαλύφθηκε είναι πολύ μεγαλύτερο, αν κρίνει κανείς από τα καλά διατηρημένα ξύλα του. Πιθανόν να χρειαζόταν πάνω από 20 κωπηλάτες.

Βρισκόταν σε βάθος μόλις 7 μέτρων κάτω από το νερό και 1,5 μέτρων κάτω από τον ιζηματογενή πυθμένα. 

Η αρχική υπόθεση του Γκοντιό ήταν ότι επρόκειτο για δύο πλοιάρια, το ένα πάνω στο άλλο, «επειδή ο τύπος κατασκευής ήταν πολύ περίεργος. Η πλώρη είναι επίπεδη… και η πρύμνη στρογγυλή… για να μπορεί να πλέει σε πολύ ρηχά νερά».

Τρισδιάστατη απεικόνιση της αρχαίας θαλαμηγού, η οποία καταγράφηκε με φωτογραμμετρία κατά τη διάρκεια ανασκαφών του IEASM στο Portus Magnus, Αλεξάνδρεια, Αίγυπτος, στα τέλη Οκτωβρίου 2025. Ο δύτης καταγράφηκε τρισδιάστατα στη θέση του στο ναυάγιο. [Credit: Τρισδιάστατη φωτογραμμετρία από τον Christoph Gerigk © Franck Goddio / Hilti Foundation]

Μια εναλλακτική εξήγηση είναι ότι το πλοίο δεν χρησίμευε για αναψυχή αλλά ανήκε στον ναό.

Όπως είπε ο Γκόντιο, «μπορεί να ήταν […] μέρος της ναυτικής τελετής του Navigium Isidis, όταν μια πομπή που τιμούσε τη θεά Ίσιδα συναντούσε ένα πλούσια διακοσμημένο πλοίο– το Navigium – το οποίο ενσάρκωνε την ηλιακή βάρκα της Ίσιδας, κυρίας της θάλασσας».

Το ναυάγιο, επισήμανε ο αρχαιολόγος, δεν πρόκειται να ανασυρθεί. «Ακολουθούμε τους κανόνες της UNESCO, η οποία θεωρεί ότι είναι προτιμότερο να παραμείνουν τα ευρήματα κάτω από το νερό».

Το ναυάγιο βρίσκεται σε απόσταση μικρότερη των 50 μέτρων από τα ερείπια του Ναού της Ίσιδας. [Credit: Christoph Gerigk ©Franck Goddio/Hilti Foundation]

Το 2000, σε μία από τις σπουδαιότερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις των τελευταίων χρόνων, ανακαλύφθηκαν στον κόλπο του Αμπού Κιρ η αρχαία πόλη Θώνις-Ηράκλειον και τμήματα της πόλης Κάνωπος. Μεταξύ των εντυπωσιακών θησαυρών που ανασύρθηκαν από το σημείο, ήταν δύο κολοσσιαία αγάλματα μιας βασίλισσας και ενός βασιλιά της Πτολεμαϊκής δυναστείας.

Με τα ανάκτορά της, τους ναούς και τον περίφημο Φάρο των 130 μέτρων –ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου–, η Αλεξάνδρεια αποτελούσε μία από τις πιο μεγαλοπρεπείς πόλεις της αρχαιότητας.

Ενα από τα ευρήματα της θαλάσσιας ανασκαφής στην αρχαία πόλη Θώνις-Ηράκλειον. [Credit: Christoph Gerigk © Franck Goddio / Hilti Foundation]

Μετά μια σειρά σεισμών και παλιρροϊκών κυμάτων, το «Portus Magnus» και τμήματα της αρχαίας ακτογραμμής βυθίστηκαν κάτω από την επιφάνεια της Μεσογείου, και μαζί χάθηκαν παλάτια και άλλα κτίρια.

Η ανασκαφή πάντως συνεχίζεται.

Πηγή: Καθημερινή, in.gr, Archaeology News, anaskafi.blogspot.com

-

Διαβάστε Περισσότερα...

Κρυμμένη στο υπέδαφος για 4.000 χρόνια: Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μια οχυρωμένη πόλη -Σπίτια, πλατείες και στενά δρομάκια όπως τα σημερινά χωριά

 

H αρχαία οχυρωμένη πόλη στην έρημο της Σαουδικής Αραβίας

Μια εκπληκτική αρχαιολογική ανακάλυψη φέρνει στο φως άγνωστες πτυχές της ζωής στην αρχαία Αραβία. Στην καρδιά της ερήμου, στην όαση Khaybar, ήρθε στο φως μια οχυρωμένη πόλη της Εποχής του Χαλκού που παρέμενε κρυμμένη για περίπου 4.000 χρόνια.

Πρόκειται για έναν αρχαιολογικό θησαυρό που δεν προσφέρει μόνο ευρήματα, αλλά ανοίγει παράθυρο σε μια εποχή που οι τοπικοί πληθυσμοί έκαναν το κρίσιμο πέρασμα από νομαδική ζωή σε μόνιμη εγκατάσταση και, τελικά, σε οργανωμένες αστικές κοινότητες.

Η πόλη Al-Natah: Ένα αρχαίο αριστούργημα οργάνωσης

Το αρχαίο οχυρωμένο σύνολο ονομάζεται Al-Natah και χρονολογείται μεταξύ 2400 - 2000 π.Χ. Η πόλη παρέμεινε κατοικημένη έως περίπου το 1500 - 1300 π.Χ., προτού εγκαταλειφθεί μυστηριωδώς.

Σύμφωνα με τις αναλύσεις:

Οι οχυρώσεις φτάνουν τα 14,5 χλμ. και συνδέονται με κατοικημένες περιοχές.

Η πόλη είχε διακριτές ζώνες: κατοικίες, πιθανή διοικητική περιοχή και νεκροταφείο.

Οι κατοικίες ήταν ομαδοποιημένες, ακολουθώντας συγκεκριμένο πολεοδομικό σχέδιο και συνδεόμενες με στενά δρομάκια, μια αρχαία «μητροπολιτική» οργάνωση.

Το εύρημα αποκαλύπτει τη στρατηγική σκέψη και οργάνωση των κατοίκων, προσφέροντας εικόνα για την καθημερινή ζωή και την κοινωνική δομή μιας εποχής που μέχρι τώρα ήταν σχεδόν άγνωστη.

Η μελέτη αυτή δημοσιεύθηκε στα τέλη Οκτωβρίου στο επιστημονικό περιοδικό Plos One, υπό τον τίτλο «Μια πόλη της Εποχής του Χαλκού στην οχυρωμένη όαση Khaybar: Συζητώντας την πρώιμη αστικοποίηση στη βορειοδυτική Αραβία». Επικεφαλής είναι ο Γάλλος αρχαιολόγος Guillaume Charloux, ο οποίος συντονίζει το Khaybar Longue Durée Archaeological Project, μια διεθνή συνεργασία με στόχο τη μελέτη αυτής της πλούσιας και πολύπλοκης όασης.

Κάθε νέα ανακάλυψη στην Al-Natah υπόσχεται να φέρει στο φως ακόμα περισσότερα στοιχεία για τη ζωή εκείνων που πριν από 4.000 χρόνια αποκαλούσαν αυτή την πόλη σπίτι τους.

Διαβάστε Περισσότερα...

Το αρχαίο Θέατρο του Διονύσου, το πρώτο θέατρο του κόσμου, στην Ακρόπολη Αθηνών.

Το Θέατρο του Διονύσου ή Θέατρο Διονύσου Ελευθερέως είναι ο σημαντικότερος γνωστός υπαίθριος θεατρικός χώρος στην αρχαία Αθήνα και θεωρείται το πρώτο θέατρο του κόσμου. Βρισκόταν 3 περίπου μέτρα πάνω από το ναό και αποτελούσε μέρος του ιερού του Ελευθερέως Διονύσου που βρισκόταν στις νοτιοανατολικές παρυφές της Ακρόπολης και υπήρξε ο βασικός τόπος παράστασης του αττικού δράματος, αφού φιλοξενούσε τα Μεγάλα Διονύσια, τη μεγαλύτερη θεατρική γιορτή της πόλης των Αθηνών. Οι σωζόμενες τραγωδίες και κωμωδίες του 5ου και του 4ου πκχ αι. γράφτηκαν - τουλάχιστον οι περισσότερες - για να εκτελεστούν σε αυτόν τον χώρο.

Το θέατρο θεμελιώθηκε πιθανώς τον 6ο πκχ αι., στην περίοδο της δυναστείας των Πεισιστρατιδών, που με τα τότε δεδομένα θεωρείται γιγάντιο τεχνικό έργο. Έκτοτε επανοικοδομήθηκε και επεκτάθηκε πολλές φορές και έτσι είναι δύσκολο να καθορισθεί ποια ήταν η αρχική του μορφή.

Αρχικά μόνο ένα μέρος του περιβόλου ή τεμένους του Διονύσου. Αποτελούνταν από έναν επίπεδο χώρο για την ορχήστρα και ελάχιστες σειρές ξύλινων ή μαρμάρινων κερκίδων στο λόφο. Η παλαιότερη ορχήστρα στον περίβολο του θεάτρου πιστεύεται πως ήταν κυκλική και είχε διάμετρο περίπου 27 μέτρων, αν και υπάρχουν διαφωνίες προς το θέμα αυτό. Μια ξύλινη σκηνή κατασκευάστηκε στο πίσω μέρος της ορχήστρας, για την τοποθέτηση τεχνητών σκηνικών και πιθανώς για τη βελτίωση της ακουστικής. Ο περίβολος περιείχε τον αρχαιότερο ναό του Διονύσου και έναν θυσιαστικό βωμό. Αργότερα προστέθηκε μια αίθουσα ή στοά εξαλείφοντας τον παλαιότερο ναό και χτίστηκε ένας δεύτερος ναός επεκτείνοντας νότια τα όρια του περιβόλου. Η ακουστική του χώρου θεωρούνταν εξαιρετική και διέθετε τρία ωδεία. Το πρώτο βρισκόταν κοντά στην Εννεάκρουνο, το δεύτερο ήταν του Περικλή και το τρίτο κτίστηκε από τον Ηρώδη τον Αττικό.

Την παρούσα μορφή του την οφείλει ως επί το πλείστον στον Λυκούργο (περ. 390-324/4 πκχ), ο οποίος ως επιβλέπων του οικονομικού και οικοδομικού προγράμματος, αναμόρφωσε το θέατρο σε μαρμάρινο και του έδωσε μνημειακή μορφή. Το θέατρο του 4ου αιώνα πκχ είχε μόνιμη σκηνή η οποία εκτεινόταν μπροστά από την ορχήστρα και χώρο κερκίδων τριών διαζωμάτων (θέατρον) το οποίο εκτεινόταν στη πλαγιά του λόφου. Το κτίσμα της σκηνής διέθετε δύο πτέρυγες προβολής σε κάθε πλευρά (παρασκήνια), στα οποία ενδεχομένως τοποθετούνταν σκάλες ή κινητά σκηνικά.

Μεταβολές υλοποιήθηκαν στο θέατρο κατά την ύστερη Ελληνιστική περίοδο, όταν και προστέθηκαν 67 μαρμάρινοι θρόνοι γύρω από την περιφέρεια της ορχήστρας. Οι θρόνοι ήταν ενυπόγραφοι με τα όνοματα των αξιωματούχων οι οποίοι τους κατείχαν. Οι μαρμάρινοι θρόνοι που σώζωνται μέχρι σήμερα, έχουν τη μορφή καθισμάτων κλισμού, και φαίνεται πως ήταν Ρωμαϊκά αντίγραφα προγενέστερων περιόδων. Στο ενδιάμεσο αυτής της σειράς καθισμάτων βρισκόταν ένας μεγάλος μαρμάρινος θρόνος που ανήκε στον ιερέα του Διονύσου.

Το θέατρο εκσυγχρονίστηκε κατά τη Ρωμαιοκρατία, αν και διατηρήθηκαν τα στοιχεία, η ακεραιότητα και η γενική μορφή του αρχαιοελληνικού θεάτρου. Μια εξ ολοκλήρου νέα σκηνή κατασκευάστηκε κατά τον 1ο αιώνα κχ αφιερωμένη στον Διόνυσο και τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Νέρωνα. Μέχρι την περίοδο αυτή, στο δάπεδο της ορχήστρας τοποθετήθηκε μάρμαρο, ενώ νέες τιμητικές θέσεις χτίστηκαν στην άκρη της ορχήστρας. Κάποιες ακόμη αλλαγές έγιναν κατά τη διάρκεια του 3ου αιώνα κχ από τον άρχοντα Φαίδρο, συμπεριλαμβανομένης και της επανάχρησης των πρωιμότερων ανάγλυφων του Αδριανού, τα οποία είχαν χτιστεί μπροστά από το κτίσμα της σκηνής. Τα απομεινάρια της ανακαινισμένης και επανασχεδιασμένης Ρωμαϊκής έκδοσης του θεάτρου υπάρχουν ακόμη στο χώρο.

Η χωρητικότητα του θεάτρου υπολογίζεται σε 17.000 περίπου θεατές που κατανέμονταν σε κερκίδες. Η απόσταση της πρώτης σειράς (προεδρία) από την τελευταία εκτιμάται γύρω στα 80 μέτρα, ενώ από τους ηθοποιούς γύρω στα 12 μέτρα. Η ψηλότερη σειρά θέσεων του θεάτρου υψωνόταν περίπου 35 μέτρα επάνω από το χαμηλότερο μέρος του περιβόλου και, πριν από την κατασκευή της στοάς και της σκηνής, οι θεατές μπορούσαν να δουν τον ναό και τον θυσιαστικό βωμό από το θέατρο. Το πιο σημαντικό για τους Αθηναίους, βέβαια, ήταν το γεγονός ότι ο ίδιος ο Διόνυσος (αντιπροσωπευόμενος από το λατρευτικό του άγαλμα στην μπροστινή σειρά) μπορούσε να βλέπει όχι μόνον τις παραστάσεις που δίνονταν προς τιμήν του, αλλά και τις θυσίες που προσφέρονταν στον βωμό του.

Ορισμένες φορές το Θέατρο του Διονύσου χρησιμοποιούνταν για τη φιλοξενία συνεδριάσεων της Εκκλησίας του Δήμου, ιδίως μετά τον χαρακτηρισμό της Πνύκας ως ακατάλληλου. Κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο, «ακάθαρτες Ρωμαϊκές εκδηλώσεις» που συνήθως περιορίζονταν στο αμφιθέατρο, αντικατέστησαν τις ιερές παραστάσεις που τελέστηκαν μια φορά στο χώρο. Κατά τη Βυζαντινή περίοδο, ολόκληρος ο χώρος καταστράφηκε.

Ήδη από το 2002 ξεκίνησαν οι εργασίες αναστήλωσης του θεάτρου. Για την αναστήλωση χρησιμοποιείται αντί του πειραϊκού ακτίτη, που ήταν το αρχαίο υλικό κατασκευής, παρόμοιος λίθος από την Κορινθία, καθώς και το υλικό των αρχαίων εδωλίων που έχει εντοπιστεί και βρίσκεται διάσπαρτο στον χώρο.

Wikipedia

Γεώργιος Λουδοβίκος φον Μάουρερ (1835). Das griechische Volk, in offentlicher, kirchlicher und privatrechtlicher Beziehung, vor und nach dem Freiheitskampfe bis zum 31 Juli, 1834, Τόμος Γ΄. Χαιδελβέργη: Mohr. σελίδες 104–105. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2011.

Bieber, Margarete. The History of the Greek and Roman Theatre. Princeton, NJ: Princeton University Press, 1961.

Dinsmoor, William Bell. The Architecture of Ancient Greece. London and Sydney: B. T. Batsford, 1950.

Richter, G. M. A. The Furniture of the Greeks, Etruscans, and Romans. London: Phaidon Press, 1966.

Travlos, John. Pictorial Dictionary of Ancient Athens. London: Thames and Hudson, 1971.

Από Helena Koumpenaki 

Ancient Greek Civilization - Αρχαία Ελλάς

Διαβάστε Περισσότερα...

ΟΛΑ ΤΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΥΠΩΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΜΦΙΠΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ 4 ΑΙΩΝΑ ΠΧ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΡΩΜΑΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ - ΕΙΚΟΝΕΣ

Στις παρακάτω φωτογραφίες νομισμάτων διακρίνετε η μοναδικότητα της τέχνης του νομισματοκοπείου της Αμφίπολης, μπορεί για τον λόγο αυτό να διατηρήθηκε εν λειτουργία και στα
χρόνια της Ρωμαϊκής κατοχής.
Το σίγουρο είναι πως η Αμφίπολη δεν ήταν απλά μια πόλη της Μακεδονίας,ήταν κέντρο πολιτισμού και τεράστιου πλούτου.
Η φωτογραφίες νομισμάτων που θα δείτε παρα κάτω βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές,στην Αγγλία Γαλλία,Δανία,Ελβετία,Γερμανία.
Είναι βέβαιο πως πουλήθηκαν στους "Ευρωπαίο πιθήκους" συλλέκτες  από ντόπιους παραδόπιστους χαμηλού πατριωτισμού, επι Νέας Ρώμης και Τουρκοκρατίας, ως και στις μέρες μας οι λαθροθήρες δρουν ανεξέλεγκτοι στο κράτος χωράφι .

Στις παρακάτω φωτογραφίες νομισμάτων θα δείτε

Τους Φίλιππους, τον Αλέξανδρο, Αντίπατρο, Αντίγονο Μονόφθαλμο, Ευμένη, Κρατερός, Λυσίμαχο, Περδίκκα, ΠτολεμαίοΑ, Σέλευκο ,Δημήτριο τον Πολιορκητή, Κάσσανδρο, ΠτολεμαίοΚεραυνό, Αντίγονο Γονατά,και της Ολυμπίας,επίσης και Θεότητες του Ελληνικού πανθέου

 .

 

Επίσης το νομισματοκοπείο ήταν ενεργό και στα χρόνια της Ρωμαικής κατοχής, νομίσματα απο πάμπολλους καίσαρες βρέθηκαν σε ανασκαφές η λαθρανασκαφές.

Επί Καίσαρος Αυγούστου τυπώθηκαν στην Αμφίπολη αρκετές σειρές νομισμάτων

 

 Επί δυναστεία των Ιουλίων -Κλαυδίων :Τιβέριος- Καλιγούλας- Κλαύδιος- Νέρων

 

 Η δυναστεία των Φλαβίων  : - Βεσπασιανός -    Τίτος- Δομιτιανός

Η δυναστεία των Αντωνίνων : Νέρβας- Τραϊανός  - Αδριανός-Αντωνίνος-Μάρκος Αυρήλιος-Κόμμοδος

 

Επι Δυναστεία των Σεβήρων -Σεβήρος-Ιουλία Δόμνα-Λούσιος Σεπτίμιο Βασσιάνος (Καρακάλλας)  Πούμπλιος Σεπτίμιος Αντονίνος

Είναι δέον πλέον οι Μακεδονοπίθηκοι των Σκοπίων να αλλάξουν ράφτη -Αkeleusisdiagoridon.blogspot.com

Διαβάστε Περισσότερα...