Βασιλικός τάφος 1.000 ετών γεμάτος χρυσάφι ανακαλύφθηκε στον Παναμά

 

Τάφος 3 στον αρχαιολογικό χώρο El Caño που ανασκάφηκε. [Credit: Υπουργείο Πολιτισμού Παναμά]

Μια αξιοσημείωτη αρχαιολογική ανακάλυψη στον Παναμά ρίχνει νέο φως στη δύναμη, την τελετουργική ζωή και την κοινωνική οργάνωση των προ-ισπανικών κοινωνιών στην Κεντρική Αμερική. Το Υπουργείο Πολιτισμού του Παναμά επιβεβαίωσε την ανασκαφή του «Τάφου 3», ενός τάφου υψηλού κύρους ηλικίας άνω των 1.000 ετών στον αρχαιολογικό χώρο El Caño στην επαρχία Coclé.

Συγκεκριμένα, στον αρχαιολογικό χώρο του El Caño ανακαλύφθηκε ένας νέος τάφος, πλούσια διακοσμημένος με κεραμικά και χρυσά αντικείμενα. Ο τάφος χρονολογείται μεταξύ 800 και 1000 μ.Χ. και, λόγω της πλούσιας συλλογής κτερισμάτων, σύμφωνα με το Υπουργείο Πολιτισμού του Παναμά, η ανακάλυψη αυτή είναι «μεγάλης σημασίας για την αρχαιολογία του Παναμά και τη μελέτη των προ-ισπανικών κοινωνιών του ισθμού της Κεντρικής Αμερικής».

Η ύπαρξη του Τάφου 3 εντοπίστηκε για πρώτη φορά το 2009, όταν μια έρευνα εντόπισε μεγάλο αριθμό κεραμικών και μεταλλικών θραυσμάτων. Ωστόσο, δεν ανασκάφηκε μέχρι φέτος και τώρα αποκαλύπτει την πλήρη δομή και τον πλούσιο εξοπλισμό του. Περιέχει πολυάριθμα ταφικά κτερίσματα από εκλεκτά κεραμικά και διακοσμημένα χρυσά κοσμήματα, όπως σκουλαρίκια, βραχιόλια και μεγάλα θωρακικά τμήματα διακοσμημένα με νυχτερίδες και κροκόδειλους, που ήταν τυπικά μοτίβα στην τέχνη και την εικονογραφία του El Caño.

Εργασίες συντήρησης στο θωρακικό τμήμα με διακόσμηση νυχτερίδας.
 [Credit: Υπουργείο Πολιτισμού Παναμά]

Πρόκειται για μια ομαδική ταφή με μια κεντρική μορφή που συνοδεύεται από πολλά άλλα άτομα. Ο τάφος είναι ένας χώρος που προορίζεται για την ελίτ της κουλτούρας Coclé, και η κεντρική ταφή είναι κάποιος υψηλού κύρους από μια από τις οικογένειες ηγετών ή αρχηγών. Οι ηγέτες Coclé συγκέντρωναν αντικείμενα μεγάλου κύρους, αλλά ο χρυσός στους τάφους δεν είχε αξία ως νόμισμα ή χρήμα. Είχε θρησκευτικό συμβολισμό ως αιώνιο υλικό λόγω της ομορφιάς του που δεν υπόκειται σε διάβρωση ή αποσύνθεση.

«Το άτομο με το χρυσό ήταν αυτό με την υψηλότερη κοινωνική θέση στην ομάδα», εξήγησε η Julia Mayo, επικεφαλής αρχαιολόγος, υπογραμμίζοντας την σαφή ιεραρχική δομή που αντικατοπτρίζεται στην ταφή.-

Ο αρχαιολογικός χώρος του El Caño, 200 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πόλης του Παναμά, ήταν ένα τελετουργικό συγκρότημα του λαού Coclé. Προηγούμενες ανακαλύψεις πλούσιων ταφών έχουν οδηγήσει στην ονομασία της περιοχής ως «Κοιλάδα των Βασιλέων του Παναμά», ενώ η συντριπτική πλειοψηφία της νεκρόπολης δεν έχει ακόμη ανασκαφεί.

Κεραμικά αγγεία σε τάφο.
 [Credit: Υπουργείο Πολιτισμού Παναμά]

Τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν στον Τάφο 3 επιτρέπουν την αναθεώρηση των μοντέλων σχετικά με την εμφάνιση σύνθετων αρχηγικών καθεστώτων στον ισθμό, υποδηλώνοντας την ύπαρξη κεντρικών κοινωνιών που λειτουργούσαν μεταξύ του 8ου και του 11ου αιώνα μ.Χ. Αυτές οι κοινότητες είχαν την ικανότητα να οργανώνουν δίκτυα ανταλλαγών μεγάλων αποστάσεων και τελετές μεγάλης κλίμακας, καθιστώντας τον χώρο αυτό ένα από τα σημαντικότερα προ-ισπανικά νεκροταφεία της περιοχής.

Ιδιαίτερα σημαντικές είναι οι στυλιστικές και τεχνολογικές ομοιότητες μεταξύ των αντικειμένων που ανακαλύφθηκαν στο El Caño και εκείνων που βρέθηκαν στο Sitio Conte, έναν άλλο σημαντικό αρχαιολογικό χώρο στην επαρχία Coclé. Αυτές οι ομοιότητες ενισχύουν την υπόθεση ότι οι κοινότητες της περιοχής μοιράζονταν μια κοινή πολιτιστική παράδοση και διατηρούσαν στενούς πολιτικούς και οικονομικούς δεσμούς.

Τα μεταλλικά αντικείμενα που βρέθηκαν στον Τάφο 3 —ιδιαίτερα τα περίτεχνα χρυσά κοσμήματα— αποδεικνύουν την προηγμένη μεταλλουργική γνώση και την πρόσβαση σε πολύτιμους πόρους. Τα αντικείμενα αυτά δεν ήταν απλώς διακοσμητικά, αλλά χρησίμευαν ως ισχυρά σύμβολα εξουσίας, ενισχύοντας την ελίτ θέση εντός της κοινότητας τόσο στη ζωή όσο και στο θάνατο.

Χρυσός in situ στον Τάφο 3.
 [Credit: Υπουργείο Πολιτισμού Παναμά]

Η ανασκαφή του Τάφου 3 επιβεβαιώνει τη σημασία της συνεχιζόμενης επένδυσης στην αρχαιολογική έρευνα στον Παναμά. Κάθε νέα ανακάλυψη στο El Caño προσφέρει όχι μόνο εντυπωσιακά αρχαιολογικά ευρήματα, αλλά και αξιόπιστες επιστημονικές γνώσεις για τις κοινωνίες που κατοικούσαν κάποτε στην περιοχή.

Καθώς οι έρευνες συνεχίζονται, ο Τάφος 3 αποτελεί ένα ακόμη κεφάλαιο σε μια ιστορία που ξεδιπλώνεται, μια ιστορία που αποκαλύπτει την πολυπλοκότητα, τη δύναμη και τη διαχρονική κληρονομιά των προ-ισπανικών πολιτισμών του Παναμά.

Πηγή: The History, ArkeoNews, anaskafi.blogspot.com

Διαβάστε Περισσότερα...

«Η αποστολή του αιώνα» ανακάλυψε άγνωστο γιγάντιο σαρκοφάγο δεινόσαυρο στη Σαχάρα

  Πρόκειται για ένα Σπινόσαυρο με μέγεθος παρόμοιο με αυτό ενός Τυραννόσαυρου.

 Σε ένα ταξίδι που θα μπορούσε να αποτελεί την πλοκή ενός μυθιστορήματος περιπέτειας παλαιοντολόγοι ανακάλυψαν τα απολιθώματα ενός νέου είδους τεράστιου σαρκοφάγου δεινοσαύρου στην απέραντη έρημο της Σαχάρας.

 «Ήταν η αποστολή του αιώνα χωρίς υπερβολή», δήλωσε ο Πολ Σεράνο, καθηγητής οργανισμικής βιολογίας και ανατομίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, ο οποίος ηγήθηκε της αποστολής. «Ήταν μια περιπέτεια και κάτι παραπάνω, που μάλλον δεν θα επαναληφθεί ποτέ». Ανάμεσα στους 55 τόνους δειγμάτων που συλλέχθηκαν κατά την αποστολή στον Νίγηρα της Δυτικής Αφρικής το 2022 περιλαμβάνονταν απολιθώματα ενός νέου είδους Σπινοσαύρου, που ονομάστηκε Spinosaurus mirabilis. Η λέξη mirabilis στα λατινικά σημαίνει «θαυμαστός».

 Τα ευρήματα που ανακοινώθηκαν την Πέμπτη δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση «Science». Ο Σερένο εξερευνητής του National Geographic ανέφερε ότι ο νεοανακαλυφθείς δεινόσαυρος είχε περίπου το μέγεθος ενός T.rex έζησε πριν από περίπου 95 εκατομμύρια χρόνια και πιθανότατα έφερε ένα μεγάλο έντονα χρωματισμένο λοφίο σε σχήμα καμπυλωτής λεπίδας καλυμμένο με κερατίνη. Το σαρκοφάγο ζώο διέθετε επίσης σειρές αλληλοσυμπλεκόμενων δοντιών σχεδιασμένων για να πιάνουν γλιστερά ψάρια.

«Φαντάζομαι αυτόν τον δεινόσαυρο σαν έναν “κολασμένο ερωδιό” που δεν είχε κανένα πρόβλημα να μπαίνει με τα γερά του πόδια σε νερό βάθους δύο μέτρων αλλά πιθανότατα περνούσε τον περισσότερο χρόνο του παραμονεύοντας σε ρηχότερα νερά για τα πολλά μεγάλα ψάρια της εποχής» λέει ο Σερένο.

Το απρόσμενο ίχνος

Η αναζήτηση αυτού του νέου δεινοσαύρου ξεκίνησε από μία μόνο γραμμή σε μια μονογραφία της δεκαετίας του 1960. Σε αυτήν ένας Γάλλος γεωλόγος ανέφερε ότι είχε βρει ένα δόντι δεινοσαύρου σε μια μικρή τοποθεσία στον Νίγηρα χωρίς όμως φωτογραφίες ή άλλα αποδεικτικά στοιχεία.

«Κανείς δεν είχε επιστρέψει σε εκείνη την τοποθεσία για πάνω από 70 χρόνια» αναφέρει ο Σερένο που ομολόγησε ότι η έρευνα σε αυτή την περιοχή είχε αποκτήσει σχεδόν εμμονικά χαρακτηριστικά για εκείνον. Το 2018 ο Sereno και οι συνεργάτες του έφτασαν σε απόσταση περίπου 80 χιλιομέτρων από την επίμαχη τοποθεσία αλλά αναγκάστηκαν να επιστρέψουν λόγω των δύσκολων συνθηκών της ερήμου.

«Αυτό το τμήμα της ερήμου είναι τρομακτικό αφού  ανάμεσα σε εμάς και την συγκεκριμένη τοποθεσία υπήρχε μια θάλασσα άμμου» λέει ο Σερένο. Οι επιστήμονες επέστρεψαν το 2019 και εντόπισαν την αρχική τοποθεσία χρησιμοποιώντας drones και GPS. Αν και βρήκαν κάποια ευρήματα δεν εντόπισαν τα μεγαλύτερα απολιθώματα που ήλπιζαν. Τότε όμως ένας ντόπιος Τουαρέγκ εμφανίστηκε στο στρατόπεδό τους και είπε ότι γνώριζε πού υπήρχαν μεγάλα οστά.

«Προμηθευτήκαμε καύσιμα αρκετά για δύο ημέρες. Χρειάστηκε μιάμιση μέρα για να φτάσουμε. Ήμασταν έτοιμοι να πανικοβληθούμε ότι δεν θα είχαμε αρκετά καύσιμα για να επιστρέψουμε. Μας οδήγησε κατευθείαν στο μεγαλύτερο οστό που έχω δει ποτέ στη ζωή μου» λέει ο Σερένο. Η ομάδα βρήκε ένα δόντι Σπινοσαύρου και πιθανόν ένα τμήμα γνάθου αλλά έπρεπε να επιστρέψει γρήγορα στη βάση της. Όταν γύρισαν στο εργαστήριο του Σερένο στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο επιβεβαίωσαν ότι επρόκειτο πράγματι για γνάθο Σπινοσαύρου και για κάτι ακόμη που δεν αναγνώριζαν.

«Σήκωσα ένα κομμάτι από τη βάση του λοφίου και ήταν τόσο παράξενο που ούτε εγώ ούτε άλλα μέλη της ομάδας μπορούσαμε να το τοποθετήσουμε κάπου στον σκελετό» εξηγεί ο Σερένο που μαζί με τους συνεργάτες του αντιλήφθηκαν ότι έπρεπε να επιστρέψουν στο «πιο απομακρυσμένο τμήμα της Σαχάρας» για να μάθουν περισσότερα.

Η πανδημία και η ανάγκη για χρηματοδότηση καθυστέρησαν την επιστροφή. Με τη βοήθεια ανώνυμου δωρητή ο Σερένο επέστρεψε τελικά το 2022 στον Νίγηρα με διεθνή ομάδα 20 ερευνητών και 64 ένοπλους φρουρούς για λόγους ασφαλείας. Σε αυτό το ταξίδι συνειδητοποίησαν τη σημασία της αρχικής ανακάλυψης.

«Βρήκαμε την πρώτη κιόλας μέρα ένα ακόμη λοφίο με λίγο περισσότερο τμήμα κρανίου. Καταλάβαμε αμέσως ότι όχι μόνο ήταν Σπινοσαύρος, αλλά και νέο είδος. Οι άνθρωποι κυριολεκτικά έκλαιγαν. Το κρανίο του Σπινοσαύρου ήταν εκεί, και βρήκαμε και άλλα ζώα. Αν δεν υπήρχε το λοφίο, θα ήταν αμφισβητήσιμο αν πρόκειται για νέο είδος ή απλώς για παραλλαγή. Αλλά το λοφίο δεν άφηνε καμία αμφιβολία ότι είχαμε κάτι εντελώς νέο» λένε οι ερευνητές.

Παρότι ο Σπινοσαύρος έχει συνδεθεί με παράκτια περιβάλλοντα ο Σερένο υποστηρίζει ότι δεν ήταν υδρόβιο ζώο. Το γεγονός ότι τα νέα απολιθώματα βρέθηκαν εκατοντάδες χιλιόμετρα από τον ωκεανό ενισχύει αυτή την άποψη.

«Δεν είναι υδρόβιο ζώο. Δεν είναι δύτης ούτε επιδέξιος ταξιδιώτης των ωκεανών. Είχαν σκελετό σαν των πουλιών, με πολύ αέρα στο εσωτερικό, σχετικά άκαμπτο σώμα και ουρά που δεν ήταν κατάλληλη για κίνηση πάνω κάτω αλλά μόνο πλευρικά» λέει ο Σερένο που θεωρεί ότι η ιστορία του Σπινοσαύρου έχει και συνέχεια ιδιαίτερα όσον αφορά την προέλευσή του.

«Τους γνωρίζουμε από τη Βόρεια Αφρική και γνωρίζαμε την παρουσία τους στη Βραζιλία. Αλλά τι συνέβη ανάμεσα σε αυτές τις περιοχές, δεδομένης της μεγάλης απόστασης. Αυτή η ανακάλυψη βοηθά να καταλάβουμε ότι η εξάπλωσή τους ίσως ήταν συνεχής και μας λέει πολλά για το πώς μετανάστευσαν από τη μία περιοχή στην άλλη» λένε οι ερευνητές. «Αυτό είναι το επόμενο κεφάλαιο», πρόσθεσε ο Σερένο.

Naftemporiki.gr

Διαβάστε Περισσότερα...

Περίεργα αρχαία πρότυπα ομορφιάς: Έβαφαν μαύρα τα δόντια τους!

  Του Γιώργου Λεκάκη

Αν και πολλοί άνθρωποι σε όλον τον κόσμο σήμερα προσπαθούν να διατηρήσουν λευκά δόντια, αυτό δεν ίσχυε πάντα παντού…

Για αιώνες, σε διάφορα μέρη της Ασίας[1], της Αφρικής, της Ωκεανίας και της Αμερικής, ωρισμένοι πολιτισμοί θεωρούσαν τα μαυρισμένα δόντια ως ένδειξη – πρότυπο ομορφιάς!

Αυτό ίσχυε ιδιαιτερως στο Βιετνάμ, όπου το αρχαίο μαύρισμα των δοντιών έχει τεκμηριωθεί επαρκώς, αλλά οι αρχαιολόγοι αναρωτιούνται εδώ και καιρό πότε ξεκίνησε η πρακτική…

Μια νέα μελέτη υποδηλώνει ότι χρονολογείται τουλάχιστον 2.000 χρόνια πριν…

Μια ερευνητική επιστημονική ομάδα εξέτασε πρόσφατα παραδείγματα αποχρωματισμένων δοντιών, που βρέθηκαν σε άτομα, τα οποία είχαν ταφεί στην τοποθεσία Ντονγκ Ξα της ύστερης περιόδου του διάσημου χάλκινου “Πολιτισμού Ντονγκ Σον”, για να διαπιστώσει εάν η χρώση ήταν σκόπιμη, ή το ακούσιο αποτέλεσμα διατροφικών συνηθειών, όπως το μάσημα σπόρων μπετέλ[2].

Η χημική ανάλυση του σμάλτου των δοντιών ανίχνευσε ίχνη σιδήρου και θείου – τις χημικές υπογραφές του άλατος σιδήρου, το οποίο είναι ένα γνωστό συστατικό σε πολλές βαθειές μαύρες χρωστικές ουσίες. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα άλατα σιδήρου πιθανότατα θερμάνθηκαν με εκχυλίσματα από φυτά, πλούσια σε τανίνες, τα οποία θα αντιδρούσαν χημικά, για να δημιουργήσουν μια μαύρη πάστα, που εφαρμοζόταν αισθητικά στο δόντι, επανειλημμένα για αρκετές εβδομάδες.

Τα πρώτα στοιχεία αυτής της διαδικασίας χρονολογούνται στην Εποχή Σιδήρου του Βιετνάμ, πριν από δύο χιλιετίες, όταν οι αρχαίες κοινότητες είχαν αυξημένη πρόσβαση σε σιδερένια εργαλεία και όπλα.

Το σκόπιμο μαυρισμα των δοντιών / blackening, λοιπόν, υπογράμμιζε μια πολιτισμικά ενσωματωμένη έκφραση ταυτότητας, μέσα σε ευρύτερα δίκτυα διαπεριφερειακής αλληλεπίδρασης και ανταλλαγής.

• Εντάσσεται κι αυτό στην ευρ6ύτερη πεποίθηση του μαύρου, ως πρότυπο ομορφιάς, όπως το μαύρισμα του δέρματος που επιδιώκουν οι λευκοί κάθε καλοκαίρι, η λαμπερή μαύρη εμφάνιση, η μαύρη γοητεία, το μαύρο φόρεμα ως επίσημο, κλπ.

ΠΗΓΗ: Yue Zhang, κ.ά. «A kingdom with blackened teeth 2,000 years ago: tracing the practice of tooth blackening in ancient Vietnam», vol. 18, αρ. 29, (2026), Archaeological and Anthropological Sciences, ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 22.1.2026.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

• Γ. Λεκάκης “Περίεργα και παράξενα”, σειρά, εκδ. “Ερωδιός”.
• Γ. Λεκακης “Λεξικο παραδοσεων”.
• Λέβιν Ντ. «Despite Risks, an Addictive Treat Fuels a Chinese City», The New York Times, 19.8.2010.
• Μόρτον Τζ. Φ. “Widespread tannin intake via stimulants and masticatories, especially guarana, kola nut, betel vine, and accessories”, Springer USA, 1992.

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ:

[1] Ιδίως στην Ιαπωνία ήταν πρότυπο ομορφιάς μέχρι τα σύγχρονα χρόνια!

[2] Το βετέλ ανήκει στην οικογένεια των Πιπερίδων είναι είδος πιπεριάς. Το φύλλο βετέλ καταναλώνεται κυρίως στην Ασία. Στην Ινδία και την Σρι Λάνκα, ένα δεμάτι φύλλων βετέλ προσφέρεται παραδοσιακως ως ένδειξη σεβασμού και ευοίωνου ξεκινήματος (καλη αρχη), στον χαιρετισμό των πρεσβυτέρων σε γαμους, τον εορτασμό της Πρωτοχρονιάς και ως πληρωμή ιατρών της Αγιουρβέδα και και αστρολόγων (τους προσφέρονται χρήματα ή/και καρύδια αρίκα, επί φύλλων βετέλ για χάρη στις ευλογίες). Η κύρια χρήση του φύλλου βετέλ είναι ως περιτύλιγμα για το μάσημα των καρυδιών αρίκα και του καπνού, όπου χρησιμοποιείται κυρίως για την προσθήκη γεύσης. Χρησιμοποιείται στην μαγειρική, συνήθως ωμό, για την πιπεράτη γεύση του. Η χρήση του βετέλ στην Κίνα (εδώ και περισσότερα από 300 χρόνια) είναι και για φαρμακευτική χρήση. Το φύλλο βετέλ από μόνο του έχει δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία, και λόγω των τανινών του (για λόγους που επί του παρόντος δεν είναι πλήρως κατανοητοί) ίσως και λόγω της βλαβερής επίδρασης του χρωμοσώματος του φύλλου του. Στην Νέα Γουινέα φτιάχνουν και σάκκους από βετέλ έως και τον 19ο αιώνα – βλ. Μουσείο Τουλούζης.

arxeion-politismou.gr

Διαβάστε Περισσότερα...

Οι αρχαίοι εγνώριζαν πώς να αντιστρέφουν το άνυσμα της βαρύτητας

  Του συγγραφέα Γιώργου Κασιμάτη

Μία τεράστια δομή, πρόβαλε στις οθόνες του ηχορραντάρ, πάνω στο πλοίο. Συναγερμος στην ερευνητική ομάδα, που έψαχνε για θησαυρούς και ναυάγια στην βόρεια Βαλτική θάλασσα. Ένας εντελώς απρόσμενος όγκος έκειτο στον βυθό! Και το σχήμα του; Κυκλικό, με διάμετρο 60 μ.!

Την ανακαλυψη έκανε η ομάδα Ocean-X. τον Αύγουστο του 2011. Οι άνθρωποι επαγγέλλονται «κυνηγοί θυσαυρών και αντικειμένων αξίας, απο ναυάγια».

Το 2012, έναν χρόνο μετά, επέστρεψαν με σόναρ πλευρικής σάρωσης, και τρισδιάστατης απεικόνισης, μαγνητόμετρα, δύτες, drone βυθού, και γενικά πολυ προηγμένο εξοπλισμό. Εντοπίζουν ξανά τον κυκλικό σχηματισμό, και επιβεβαιώνεται το ευθύγραμο ίχνος σύρσης του στον βυθό. Ναι, το αντικέιμενο έχει συρθεί με ταχύτητα στον βυθό, ώσπου σταματησε. Τώρα όμως ειδαν και την προέκταση του ίχνους αυτού, να ευθυγραμμίζεται με το φαράγγι ενός λόφου, 50 μ. πίσω απο το αντικείμενο.

Δηλαδή το αντικείμενο, φαίνεται να έπεσε, να συρθηκε στον βυθό, έσκισε έναν λόφο στην μέση, συνέχισε, ώσπου σταματησε 50 μ. πιό κατω. Όλα αυτά έγιναν σε ευθεία γραμμή, πράγμα που υποδηλώνει «αναγκαστική προσγείωση». “Crash site” αναφέρει το πλήρωμα τής Ocean-X, και συμφωνώ μαζί τους. Αλλά το αντικείμενο, ήταν πολύ σκληρό για να πεθάνει. Έτσι με την φόρα / ορμή που είχε απο την πτήση του, έσκισε τον λόφο στα δύο, βγήκε απέναντι και προχώρησε άλλα 50 μ., και σταματησε λόγω τριβής στο έδαφος.

Εξετάστηκαν δείγματα απο την επιφάνειά του, και βρεθηκε να είναι απο σκληρό βασαλτη και άλλα πετρώματα.

Προσωπικως, τότε είχα την γνώμη ότι, αφου δεν ήταν απο μεταλλο, δύσκολο να ήταν ιπτάμενο οχημα.

Πήγαινα περισσότερο με την επίσημη πανεπιστημιακή άποψη, περί παγετώνων. Αφου ήταν απο πέτρα, μάλλον οι άνθρωποι είχαν λαξεύσει έναν βραχο που μετεφερε ένας ολισθένων παγετώνας.

Βλέπετε, εκείνην την εποχή, πριν 12.000 – 10.000 χρόνια, ο βυθός εκείνος ηταν στεριά. Ακόμα και πρίν απο 11.500 χρόνια, που άρχισαν να σχηματιζονται παγετώνες η στάθμη της θαλασσας ήταν πολύ χαμηλότερα.

Οι λαξευτές, του έκαναν ανοίγματα, κλιμακοστάσια, αυλακια παραλληλα και κάθετα, κυκλικό σχήμα, τόσο που να μοιαζει με ναό.

Βεβαια δεν μου πήγαινε καλά, η ευθύγραμμη αυλακιά ολίσθησης τού αντικειμένου στον βυθό… Μα, αεροσκάφος απο πέτρα; Ναός θα ήταν! Απο τότε, 10.000 π.Χ., η θαλασσα έχει ανεβει κατα 150 μ., και τα έχει σκεπάσει όλα, οπότε το βρήκαν σήμερα βυθισμένο.

Εκεί σε σημειώσεις που κρατησε ο Αθ. Σταγειρίτης (Βιέννη 1800) απο την βιβλιοθήκη τού Βατικανού, κατ’ εντολήν του Ναπολεοντα Βοναπάρτη, και με έρευνα και στην βαση δεδομένων ελληνικών κειμένων “ΠΕΡΣΕΥΣ” του πανεπιστημίου Tuft τών ΗΠΑ, μαθαίνουμε τα εξής:

Περί το 335 π.Χ. ο Πυθέας απο την Μασσαλία στην σημερινή Γαλλία, αποικία των αρχαίων Φωκαίων Ελλήνων, έπλευσε για εξευρεύνηση, προς τον Βορρά. Βγήκε πέρα απο το Γιβραλταρ / Ηράκλειες στήλες και μετα έπλευσε τόσο Βόρεια, που όπως λεει ο ίδιος στο έργο του «περι Ωκεανού», η θαλασσα ηταν πηγμενη, και ο ήλιος, κατα το θερινό ηλιοστασιο δεν εδυε ποτε. Δηλαδή καθε 21 Ιουνίου στο θερινό ημερολογιο, ο Ηλιος τα μασανυχτα χαμήλωνε καπως προς τον ορίζοντα, αλλά ουδέποτε κρυβόταν κατω απο αυτόν. Σήμερα είναι πασίγνωστο αυτό το φαινόμενο, ώς «Ήλιος του Μεσοσυκτίου» και οι νύχτες αυτές με τον Ήλιο στην Δύση χωρίς να δύει, να λέγονται «λευκές νύχτες». Ο Πυθέας περιέγραψε πιθανές θέσεις τής Θούλης, πριν και μετα τον κατακλυσμό, σε έξι ημερες πλεύσης βόρεια τής Βρετανίας, κοντά στήν «Πεπηγυΐα Θάλασσα». «Πεπηγυΐα» είναι μετοχή του ρήματος «πήγνυμι», που σήμερα λέγεται “πήζω”, που σημαίνει σταθεροποιώ και ακινητοποιώ. Στην περίπτωση τής θάλασσας, «πηγμένη θαλασσα» είναι ο πάγος, του Βόρειου Πόλου. Εκεί μέσα στον βόρειο Αρκτικό κύκλο, υπέδειξε ο Πυθέας, πιθανές θέσεις τής Θούλης. «Πεπηγυΐα», λοιπόν, πηγμένη / νερό που έχει γίνει πάγος, θαλασσα.

Σήμερα είναι κεκτημένη γνώση, αλλά στην εποχή του δεν ήταν. Ηταν η εποχή που ο Μεγας Αλέξανδρος, κινούσε την εκστρατεία του προς την Ασία (334 πΧ). Τοτε υποθέτουν, ότι έπλευσε βόρεια ο Πυθέας. Μιλούν για το έτος 335 π.Χ., με ένα εύρος δεκαετίας 330 – 320 π.Χ. Επρόκειτο για προτάκουστα πράγματα. Κατηγορήθηκε σαν μεγας ψεύτης, και το έργο του “Περι Ωκεανού” το εξαφάνισαν απο παντού.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι ο Πυθέας βρέθηκε πάνω απο γεωγραφικό πλάτος των 66,5ο, που βρίσκεται ο Αρκτικός Κύκλος. Ο νοητός κύκλος περνά από τις βόρειες ακτές τής Ισλανδίας, περιέχει λιγη Νορβηγία, λίγη Σουηδία, λίγη Φινλανδία, λεπτη φέτα απο Ρωσία / Σιβηρία, Καναδά, ΑΛΛΑ, περιέχει σχεδόν ολόκληρη την Γροιλαδία. Μόνον εκεί, μέσα στον νοητό Αρκτικό Κύκλο, συμβαίνει ο Ήλιος να μην δύει ποτέ κατά την εαρινή ισημερία. Αρα εκεί ασφαλώς έπλευσε ο Πυθέας.

• Τί αναζητούσε όμως ο Πυθέας στον Βόρειο Αρκτικό κύκλο;

Αναζητούσε την παναρχαια Θούλη, που στην εποχή του, θα υπήρχαν πολύ περισσότερες πληροφορίες απο ό,τι σήμερα. Θούλη σημαίνει Θολωτή, καλυμμενη με θόλο. Θα πρέπει να ήταν μια καταπληκτική πόλη, προστατευμενη με διαφανή θόλο, ώστε να προστατεύονται οι κάτοικοι, απο τον χειμώνα και τις πλημμύρες. Πολύ πιθανόν, κατα την γνώμη μου, να βρισκόταν στην Βόρεια άκρη τής Γροιλανδίας.

• Οι πληροφορίες που μας αποκαλύπτονται στο “ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ”, είναι συναρπαστικές, στό άρθρο τών Στ. Β. Μητροπούλου και Γ. Λεκάκη: «Οι θεοί, μετά την ήττα τους στην Τιτανομαχία, ρίχθηκαν στα Τάρταρα και ακολούθησε η καύση των πέντε Τιτάνων, από τους κεραυνούς του Ζήνα Δία. Η καύση των Τιτάνων προκάλεσε την γήρανση όλων των “αεί νέων” θεών, που μετά την καύση των Τιτάνων γερνούσαν όλοι… Η γήρανση ανάγκασε τους θεούς (για να επιβραδύνουν την γήρανση τους), να αποσύρονται τον χειμώνα σε χειμερία νάρκη στο καταφύγιο της Θούλης, στην Νάρκη θεών της Ελπίδος. Η Τριάδα των Ζηνών (Ζευς-Ποσειδών-Άδης) τότε για την διοίκηση της πόλεως ηρώων και ηρωικών ανθρώπων της Θούλης, έπλασαν πρωτόπλαστη γυναίκα, που οι ολύμπιοι θεοί της χάρισαν πολλά δώρα, την πανέμορφη Πανδώρα, που την όρισαν ως Βασίλισσα του Χιονιού της Θούλης. Την Πανδώρα νυμφεύθηκε ο θεός Επιμηθέας και απόκτησε κόρη, την Πύρρα. Στην Θούλη λέγανε ότι τα προκατακλυσμιαία χρόνια έρχονταν για «μόρφωση» (σ.σ.: και σκληραγωγία) επίλεκτοι ήρωες από όλες τις μυθικές (χωρίς ίχνη) πόλεις όπως Φθία, Δικταία, Αθήνα, Ποσειδωνία, Άδη, καθώς και θυγατρικές αυτών επίλεκτων ηρώων πόλεις. Έτσι, όταν ο γιος του Προμηθέα, Δευκαλίων, στάλθηκε από τον Προμηθέα για την «μόρφωσή» του στην Θούλη, εγνώρισε και νυμφεύτηκε την Πύρρα, κόρη της Πανδώρας με τον θεό Επιμηθέα. Ο Δευκαλίων με προτροπή του πατέρα του Προμηθέα, που πρόβλεπε την καταστροφή του Κόσμου, μαζί με την Πύρρα με “λάρνακα” με άυλα και υλικά αγαθά από την Θούλη, ταξίδεψε για την Φθία στην Επικράτεια του Ολύμπου. Ο Δευκαλίων σε αυτό το ταξείδι Θούλη – Φθία, δέχτηκε μεγάλη επίθεση από Άτλαντες με βίαιη αλλαγή καιρού και πρόκλησης κατακλυσμού[1] (του λεγομένου «Κατακλυσμού του Δευκαλίωνος») αιτία καθυστέρησης του για 9 ημέρες και 9 νύχτες μέχρι να κατορθώσει να «προσεδαφιστεί» στην κορυφή του Παρνασσού. Στον Παρνασσό τον υποδέχτηκαν, ειδοποιημένοι από τον Προμηθέα, ιερείς του Απόλλωνα των Δελφών. Αξίζει να σημειωθεί ότι, σε παλαιό χάρτη, ο Βόρειος Ατλαντικός Ωκεανός λέγεται και Deucalidonius / Δευκαλιδώνιος[2]»

Εδώ, λοιπόν, είναι που οι συγγραφείς αναφέρουν την “λάρνακα” σαν μεταφορικό μέσον. Αυτό που ξέρουμε, όμως, σήμερα και είναι ευρύτερα αποδεκτό, είναι οτι η λάρνακα είναι ένα πετρινο αντικείμενο, στο μεγεθος και αναλογίες ένος ανθρωπίνου σώματος, που χρησημοποιείτο στην αρχαιότητα, ώς φέρετρο, για τον ενταφιασμό τών νεκρών. Μια ετυμολογία της πόλης Λαρνακα Κύπρου, είναι ότι υπήρχαν πάρα πολλές λάρνακες ή «άρκλες» διάσπαρτες στην περιοχή. Δηλαδή: λάρνακα / άρκλα = πέτρινο φέρετρο.

Στο άρθρο, όμως, έχουμε περιγραφή οχήματος προστασίας και μεταφοράς άυλης γνώσης πολύτιμων αντικείμενων και βιολογικών δειγματων / ειδών. Συμβολικως, συμβαίνει το ίδιο και με ένα πετρινο φέρετρο. Η αρχική, όμως, έννοια εδώ, περιγραφεται ώς πέτρινο(;) ιπτάμενο όχημα. Ιπτάμενο διότι «προσεδαφίστηκε» στην κορυφή τού όρους Παρνασσός.

Στην σύγχρονη αεροναυπηγική, χρησιμοποιούμε ελαφρά μεταλλα, όπως αλουμίνιο, τιτάνιο και άλλα τέτοια, για ευκολότερη και οικονομικότερη πτήση. Βασαλτική πέτρα για κατασκευή αεροσκάφους, ουτε κατα διανοιαn να χρησημοποιηθεί!

Στον μυθικό πολιτισμό των ηρώων και θεών, όμως, γνώριζαν πώς να αντιστρέφουν το άνυσμα της βαρύτητας. Αυτό ήταν πλεονέκτημα. Θυμηθείτε…

• πώς κτίστηκαν οι Θήβες Βοιωτιας… με ηχους που έκαναν τους λαξευτούς ογκόλιθους να αιωρούνται. Πώς λαξεύτηκαν; Ίσως μα τεχνητές βαρυτικές δυνάμεις.
• … το Τριλιθον στην Ηλιούπολη (νυν Μπάαλμπεκ) τού Λιβάνου,
• …το Σαξαχουαμαν το Ματσου – Πιτσου στο Περου, στην νότια Αμερική,
• … τους γεωμετρικούς ογκόλιθούς στην βάση του βράχου τής Ακρόπολις των Αθηνών,
• … όλα τα Κυκλωπεια Τειχη – και δη των Μυκηνών.
• … oι πυραμίδες σε όλον τον κόσμο – το εσωτερικο τής πυραμίδας τής Βοσνίας.

Περισσότερη μάζα σε ένα αντικείμενο, μεγαλύτερη δύναμη ανύψωσης, σύμφωνα με την “μυθική” αρχή πτήσης που χρησημοποιούσαν, εκεινοι, τότε.

Αν υπήρξε μία ιπτάμενη λάρνακα, τότε θα υπήρξαν και άλλες την εποχή εκείνη.

Κάποια, έπαθε βλάβη και έκανε αναγκαστική προσγείωση στο ελευθερο τότε έδαφος που υπηρχε εκεί. Τα 150 μ. ανύψωσης των θαλασσινών νερών απο το λιώσιμο των παγετώνων, δημιούργησε τον Βοθνιακό κόλπο τής Βαλτικής Θάλασσας, που σκέπασαν αυτήν τήν πεσμενη λάρνακα, τύπου Δευκαλίωνα. Να θυμόμαστε ότι η θάλασσα πάνω απο τα Βρετανικά νησιά ονομαζόταν Δευκαλιδώνιος Ωκεανός (παρακάτω παλαιός χάρτης)…

Αλλά υπάρχουν άραγε, άλλες αναφορές, που να λεγεται λάρνακα, σαν (πετρινο;) όχημα διάσωσης στοιχειων πολιτισμού άυλων και υλικών;

Ναι, υπάρχουν, τόσο στην ελληνική μυθολογία και στην θρησκευτική μυθολογία:

1.Ο Μύθος του Δευκαλίωνα (Θούλη και Λάρνακα)

Σύμφωνα με ερευνητές της ελληνικής μυθολογίας, ο Δευκαλίων συνδέεται με την μυθική πόλη Θούλη πριν από τον κατακλυσμό.

• Η Λάρνακα: Το μέσο με το οποίο σώθηκε ο Δευκαλίων και η σύζυγός του Πύρρα αναφέρεται ρητά ως «λάρναξ».
• Η Σύνδεση: Υπάρχουν αναφορές που υποστηρίζουν ότι ο Δευκαλίων, με προτροπή του Προμήθεα, κατασκεύασε την λάρνακα και ξεκίνησε το ταξείδι του από την Θούλη (που θεωρείται προκατακλυσμιαία κοιτίδα ή ιερή πόλη στον Βορρά) προς την Φθία.

2.Αποσπάσματα Κειμένων

Ακολουθούν τα κείμενα που περιγράφουν το πλοίο (κιβωτό) ως «λάρνακα»:

Α. Για τον Δευκαλίωνα (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη): «Προμηθέως δε υποθεμένου Δευκαλίων τεκτηνάμενος λάρνακα, και τα επιτήδεια ενθέμενος, εις ταύτην μετά Πύρρας εισέβη». – Απόδοση: Όταν ο Προμηθέας τον συμβούλευσε, ο Δευκαλίων κατασκεύασε μια λάρνακα, έβαλε μέσα τα απαραίτητα και μπήκε σε αυτήν μαζί με την Πύρρα.

Β. Για τον Νώε (Μετάφραση των Εβδομήκοντα – Γένεσις): Στο κείμενο της Γενέσεως χρησιμοποιείται συνήθως η λέξη κιβωτός, όμως σε μεταγενέστερες αναλύσεις ή απόκρυφα κείμενα που προσπαθούν να ερμηνεύσουν το σχήμα της, χρησιμοποιείται ο όρος λάρναξ για να περιγραφεί η ορθογώνια θήκη που επιπλέει.

• Στον Φίλωνα τον Αλεξανδρέα, η κιβωτός του Νώε περιγράφεται συχνά με τα χαρακτηριστικά μιας λάρνακας, δηλαδή ενός σκεύους που φυλάσσει την ζωή (σπέρμα) του νέου κόσμου.

Ετυμολογικές και Εννοιολογικές Ρίζες

• Θούλη: Η ρίζα συνδέεται συχνά με τη λέξη «θόλος» ή «θολωτή», υποδηλώνοντας την ομιχλώδη ή κλειστή φύση του απώτατου Βορρά.
• Λάρνακα: Η ρίζα λάρ- (όπως είδαμε) αφορά την φύλαξη και την περίκλειση.

Σύνοψη

Η «Θούλη» αντιπροσωπεύει το σημείο εκκίνησης ή τον τόπο της αρχαίας γνώσης, ενώ η «Λάρνακα» είναι το μέσον διάσωσης και μεταφοράς αυτής της γνώσης στον νέο κόσμο μετά την καταστροφή.

Η Σύνδεση Θούλης και Λάρνακας στην Εσωτερική Παράδοση

Σε απόκρυφα κείμενα που μελετήθηκαν από μεταγενέστερους ερευνητές (όπως ο R. Guenon στο έργο του για τον «Βασιλιά του Κόσμου»), η Θούλη θεωρείται το αρχέγονο «Κέντρο» (η έδρα της παράδοσης), ενώ η Λάρνακα (το σκεύος / πλοίο) είναι η «θήκη» που μεταφέρει το ιερό σπέρμα της ανθρωπότητας από τον Βορρά προς τον Νότο (Μεσόγειο).

Γεωγραφική Σύνδεση (Κύπρος – Θούλη)

Αν και δεν υπάρχει κείμενο που να λέει ότι ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης ξεκίνησε από την Λάρνακα της Κύπρου, υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αναφορά στον Στράβωνα (Γεωγραφικά) και τον Πλίνιο, οι οποίοι σχολιάζουν τις αποστάσεις από το Κίτιον (Λάρνακα) μέχρι την Θούλη, χρησιμοποιώντας τις δύο πόλεις ως τα ακραία σημεία του τότε γνωστού κόσμου (Νότος – Βορράς).

Ετυμολογική Ρίζα και Μυστικισμός

Σε ορισμένα κείμενα της «ιερής γεωγραφίας», η λέξη λάρνακα ερμηνεύεται ως η «κρύπτη».

• Θούλη: Η «Πύλη» του Βορρά.
• Λάρνακα: Η «Κρύπτη» (Λάρναξ) του Νότου.

Στα απόκρυφα κείμενα, η Λάρνακα δεν είναι απλώς ένα πλοίο, αλλά το ιερό δοχείο, που διέσωσε την γνώση της Θούλης όταν ο κόσμος καταποντίστηκε.

Σιβυλλικοί Χρησμοί (Oracula Sibyllina)

Στο 1ο Βιβλίο των Σιβυλλικών Χρησμών, που αποτελεί μια απόκρυφη εξιστόρηση της Γένεσης, η κιβωτός του Νώε περιγράφεται ρητως ως «λάρναξ». Στο ίδιο κείμενο, η Θούλη (ή οι «εσχατιές του Βορρά») αναφέρεται ως ο τόπος όπου ο ήλιος «παύει να δύει», υποδηλώνοντας το σημείο από όπου ξεκίνησε η θεϊκή οργή.

Απόσπασμα (1.199-200): «…τότε δὴ λάρναξ ἐπὶ κύμασι ποντοπόρος τεύχηται…»
(τότε λοιπόν η λάρνακα κατασκευάστηκε για να πλέει πάνω στα κύματα…)

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι διαμορφώνεται και η άποψη, ότι προσέγγισε και την Κύπρο, στην θέση που αργότερα ονομάστηκε Λάρνακα, απο αυτό το γεγονός. Δεν αναφερεται ευθέως, αλλά συσχετίζουν την Θούλη με την Λαρνακα. Θούλη η εκπόρευση τού πολιτισμού, Λάρνακα η αποδοχή μετα τον κατακλυσμό των υδάτων του Δευκαλίωνος. Βλέπετε το αρχαιότερο όνομα της κυπριακής πόλεως Λάρνακος, ήταν “Κίτιον”, τεράστιο εμπορικο κέντρο τής αρχαιότητας. “Κίτιον” τώρα, μπορεί να είναι το κυτίον / κουτί, το ορθογωνιο κιβώτιο δηλαδή. Αφού η λάρνακα ήταν πλοίο, ή εναέριο πλοίο, να πώς έγινε «Κιβωτός» στην θρησκευτική μυθολογία. Κιτίον – Κιβώτιο – Κιβωτός. Διότι φαίνεται ότι και εκεί, στο «Κίτιον» η Κυτίον, οπως θα το λέγαμε στην καθαρεύουσα, άραξε η Λάρνακα, με την Γνώση του πολιτισμου, και τα βιολογικά είδη.

Τέτοια οχήματα, λοιπόν, θα υπήρξαν και άλλα. Ίσως έκαναν πολλά δρομολόγια για την διάσωση τού πολιτισμου απο την επερχόμενη καταστροφή.

Ένα τέτοιο, ίσως, έπεσε με ελεγχόμενο τρόπο, στην Βαλτική θάλασσα. Έκανε αναγκαστική προσγείωση, στον Βοθνιακό κόλπο της Βαλτικής θαλασσας, ίσως τότε, που ήταν στεριά απαλλαγμένη απο παγετώνες. Ίσως και όταν ήταν ηδη σκεπασμενη απο την θάλασσα. Όλα χρειάζονται διερεύνηση.

Και σήμερα το βρήκε η Ocean-X. Μην ξεχνούμε ότι υπήρξαν έντονες ανεξήγητες παρεμβολές προς τα προηγμενα ηλεκτρονικά μηχανήματα τής Οcean-X, κάθε φορά που πλησίαζαν το αντικείμενο. Το ίδιο το πληρωμα έχει καταγραψει τις παρεμβολές που θυμίζουν παρεμβολές απο συγχρονα UAP. Δεν είναι Γεωλογικός σχηματισμός, δεν είναι απλός βράχος.

Είναι ένα συγκλονιστικό εύρημα, που κανείς δεν λαλεί πλέον για αυτό.

ΠΗΓΗ: ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Διαβάστε Περισσότερα...