Amfipoli News
















Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2023

Ακενατόν: Ο «αντάρτης» Φαραώ της Αιγύπτου, ένας αιρετικός μονοθεϊστής, οπαδός του Ήλιου



  Η Βασιλική πόλη ηλικίας 3.400 ετών που ανακάλυψαν οι αρχαιολόγοι πριν από λίγο καιρό και θεωρήθηκε η Πομπηία της Αιγύπτου χτίστηκε από τον Αμένωφι Γ’, εγκαταλείφθηκε από τον αιρετικό γιο του, Ακενατόν και περιέχει εκπληκτικά διατηρημένα ερείπια.

Πριν από τρεις χιλιάδες τετρακόσια χρόνια, ένας αμφιλεγόμενος αρχαίος βασιλιάς της Αιγύπτου εγκατέλειψε το όνομά του, τη θρησκεία του και την πρωτεύουσά του στη Θήβα (σύγχρονο Λούξορ). Οι αρχαιολόγοι ξέρουν τι συνέβη στη συνέχεια: Ο Φαραώ Ακενατόν έχτισε τη βραχύβια πόλη του Ακενατόν, όπου κυβέρνησε μαζί με τη σύζυγό του, Νεφερτίτη και λάτρευε τον θεό Ήλιο. Μετά το θάνατό του, ο νεαρός γιος του, Τουταγχαμών, έγινε βασιλιάς της Αιγύπτου – και γύρισε την πλάτη στην αμφιλεγόμενη κληρονομιά του πατέρα του.

Αυτή είναι εν ολίγοις η ιστορία μιας πόλης με ασύλητους τάφους και κτίσματα σε σχήμα ημικυκλικό, που τα ευρήματά της θα απασχολήσουν ιστορικούς και αρχαιολόγους για πολλά χρόνια. Γιατί όμως ο Ακενατόν εγκατέλειψε τη Θήβα, η οποία υπήρξε η πρωτεύουσα της αρχαίας Αιγύπτου για περισσότερα από 150 χρόνια; Οι απαντήσεις μπορεί να βρίσκονται στην ανακάλυψη αυτής της νέας πόλης που κληρονόμησε ο Ακενατόν από τον πατέρα του, Αμένωφι Γ’.

Επειδή η πόλη ανακαλύφθηκε μόλις τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, οι αρχαιολόγοι έχουν ανασκάψει μόνο την επιφάνεια του εκτεταμένου χώρου. Ωστόσο, τα ευρήματα που έχουν βρεθεί μέχρι στιγμής εντυπωσίασαν τους ερευνητές.

Η περιοχή χρονολογείται από την εποχή της 18ης δυναστείας του Φαραώ Αμένωφι III, ο οποίος κυβέρνησε μεταξύ 1386 και 1353 π.Χ. και ηγήθηκε μιας εποχής εξαιρετικού πλούτου, δύναμης και πολυτέλειας. Στα τελευταία χρόνια του, ο Αμένωφις III θεωρείται ότι βασίλεψε για λίγο μαζί με τον γιο του, τον Ακενατόν.

Ο Φαραώ Ακενατόν βασίλευσε στη χώρα για περίπου 17 χρόνια μεταξύ περίπου του 1353 π.Χ. και 1335 π.Χ. Όταν ανέβηκε στο θρόνο, το όνομά του ήταν Αμένωφις Δ’, αλλά το έκτο έτος της κυριαρχίας του το άλλαξε σε «Ακενατόν», ένα όνομα που μεταφράζεται χονδρικά ως «Φιλάνθρωπος του Ατόν».

Το άγαλμα που τον αναπαριστά δείχνει έναν άντρα με παράξενη μορφή, μακρύ πρόσωπο, λοξά μάτια και μακρύ σαγόνι, αλλά μπορεί να ήταν και η μόδα της εποχής στα αγάλματα. Τον είπαν αιρετικό και αντάρτη φαραώ και την περίοδο της βασιλείας του πατέρα του προοριζόταν να γίνει ιερέας. Είχε πάρει μάλιστα και τη σχετική μόρφωση στο ιερατείο του θεού Ρα και όχι στο ιερατείο του Άμμωνα, του παραδοσιακού προστάτη της 18ης δυναστείας, πράγμα που εξηγεί πολλά για την απόσχισή του από την παραδοσιακή λατρεία.

Η σειρά διαδοχής του Αμένωφι Γ’ άλλαξε όταν ο αδερφός του Ακενατόν πέθανε πρόωρα. Η Αίγυπτος ήταν σε μια από τις πιο λαμπρές σελίδες της με κύρος και χρήμα. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα μετά το θάνατο του Ακενατόν, η Αίγυπτος θα βρεθεί σε δεινή θέση. Η πείνα θα μαστίζει τη χώρα και οι ασιατικές κτήσεις θα έχουν χαθεί. Ο φαραώ θα θεωρηθεί καταραμένος, το όνομά του θα διαγραφεί από παντού για να λησμονηθεί από όλους.

Ακενατόν: Ο «αντάρτης» Φαραώ της Αιγύπτου, ένας αιρετικός μονοθεϊστής, οπαδός του Ήλιου
Ακενατόν και Νεφερτίτη. Φωτο: Brooklyn Museum


Ο χρόνος και η ιστορία παίζουν περίεργα παιχνίδια. Ο καταραμένος και αιρετικός βασιλιάς είναι από τους πιο πολυσυζητημένους της Αιγύπτου. Κυρίως επειδή προσπάθησε να επιβάλει τη μονοθεϊστική θρησκεία υψώνοντας στη θέση του θεού-δημιουργού τον Άτον, το θεό του ήλιου και του φωτός.

Οι θρησκευτικοί του αντίπαλοι δεν ήταν μόνο οι ιερείς και οι πιστοί του Άμμωνα αλλά και όλων των άλλων θεών, που ανάμεσά τους ήταν οι Ώρος, Ίσις, Όσιρις, Θωθ, Άπις, Άνουβις. Εννοείται ότι η επιβολή ενός θεού δεν έγινε αναίμακτα, οι ταραχές πνίγηκαν στο αίμα και η βία ήταν μεγάλη.

Έξι χρόνια αφότου ανέβηκε στο θρόνο, ο Αμένοφις Δ' μετέφερε την πρωτεύουσα από τις λαμπρές Θήβες σε μια νέα πόλη, αυτή που βρέθηκε τώρα και λεγόταν Αμάρνα. Πολλοί αρνήθηκαν να τον ακολουθήσουν, άλλοι αποστάτησαν, άλλοι αντικαταστάθηκαν. Ήταν η αρχή μια μεγάλης ρήξης με την άρχουσα τάξη, με τον Αμένωφι να αλλάζει και το όνομά του Ακενατόν. Τέλος για τον μυστικισμό, τις λατρείες τη νύχτα, όλα γίνονταν στο φως του ήλιου μιας ακατάληπτης μονοθεϊστικής θρησκείας. Με τον λαό και τους ευγενείς να εξακολουθούν να αντιδρούν, έκλεισε, περίπου δέκα χρόνια από την αρχή της βασιλείας του, τους ναούς των άλλων θεών.

Ο Ακενατόν ζήτησε από τους καλλιτέχνες να απεικονίζουν ρεαλιστικά τους βασιλείς και όχι με τα μέχρι τότε τέλεια χαρακτηριστικά. Ίσως γι' αυτό τον έχουν απεικονίσει σαν καρικατούρα. Πάντως η τέχνη της εποχής του άφησε έξοχα δείγματα και τα ευρήματα που έρχονται στο φως φανερώνουν γούστο και αίσθηση αρμονίας.

Ακενατόν: Ο «αντάρτης» Φαραώ της Αιγύπτου, ένας αιρετικός μονοθεϊστής, οπαδός του Ήλιου
Το άγαλμα που τον αναπαριστά δείχνει έναν άντρα με παράξενη μορφή, μακρύ πρόσωπο, λοξά μάτια και μακρύ σαγόνι.


Όταν ο Ακενατόν πέθανε, ό,τι έχτισε κυριολεκτικά καταστράφηκε σε μια μέρα. Η πόλη εγκαταλείφθηκε, ερειπώθηκε και οι επιγραφές με το όνομά του εξαφανίστηκαν. Ήταν σαν αυτά τα δεκαεπτά χρόνια να διαγράφηκαν από παντού. Όλα επανήλθαν σε μια προηγούμενη κατάσταση, η προσωπικότητα του φαραώ έμεινε ανεξιχνίαστη και οι καινοτομίες του μένει τώρα να αποκαλυφθούν.

Όπως και να το δούμε, σήμερα μοιάζει ένας μεταρρυθμιστής φαραώ, πριν από την εποχή του. Ήταν όμως εμμονικός ή μεταρρυθμιστής; Αυτήν τη στιγμή στον χρόνο και τους γρίφους του επιχειρούν να λύσουν οι αρχαιολόγοι.

Ο γιος του, ο πιο διάσημος βασιλιάς της Αιγύπτου, ο Φαραώ Τουταγχαμών, διέγραψε τη θρησκεία, την τέχνη του, ακόμα και το όνομά του.

Μόνο η ανακάλυψη της Αμάρνα τον 18ο αιώνα αναβίωσε την κληρονομιά του ηγέτη των αποστατών, ο οποίος πυροδότησε αρχαιολογικές εικασίες για εκατοντάδες χρόνια.

Ακενατόν: Ο «αντάρτης» Φαραώ της Αιγύπτου, ένας αιρετικός μονοθεϊστής, οπαδός του Ήλιου
Η πόλη του Ακενατόν χτίστηκε πριν από τουλάχιστον 3.400 χρόνια. Πηγή: Zahi Hawass, Αιγυπτιολόγος και πρώην υπουργός αρχαιοτήτων της Αιγύπτου


Η νεοανασκαφείσα πόλη θα μπορούσε να δώσει κάποιες ενδείξεις. Ο ανασκαφικός χώρος είναι παλιός και νέος σε μια περιοχή φημισμένη για τα αρχαιολογικά πλούτη της. Οι αρχαιολόγοι αρχικά πίστευαν ότι ήταν ένα νεκροταφείο αλλά βρήκαν κάτι πολύ διαφορετικό, τείχη από τούβλα σε ζιγκ-ζαγκ με ύψος έως και ένα μέτρο και σωρούς αρχαίων αντικειμένων από την εποχή του Αμένωφι Γ’.

Οι δομές είναι γεμάτες με καθημερινά αντικείμενα, πολλά από τα οποία σχετίζονται με την καλλιτεχνική και βιομηχανική παραγωγή που στήριξε την πρωτεύουσα του φαραώ. Υπάρχουν σπίτια όπου μπορεί να είχαν ζήσει οι εργαζόμενοι, ένα αρτοποιείο και κουζίνα, αντικείμενα που σχετίζονται με την παραγωγή μετάλλων και γυαλιού, κτίρια που φαίνεται να σχετίζονται με τη διοίκηση της περιοχής, ακόμη και ένα νεκροταφείο γεμάτο με λαξευτούς τάφους.

Δύο ασυνήθιστες ταφές μιας αγελάδας ή ταύρου βρέθηκαν μέσα σε ένα δωμάτιο στην πόλη. Διεξάγονται έρευνες για τον προσδιορισμό της φύσης των ταφών αυτών.

Ακενατόν: Ο «αντάρτης» Φαραώ της Αιγύπτου, ένας αιρετικός μονοθεϊστής, οπαδός του Ήλιου

Αν και το μέγεθος της πόλης δεν έχει ακόμη καθοριστεί, η ημερομηνία της είναι ξεκάθαρη χάρη στα ιερογλυφικά που βρέθηκαν σε μια ποικιλία αντικειμένων. Ένα αγγείο που περιείχε δύο γαλόνια βρασμένου κρέατος ήταν εγγεγραμμένο με το έτος της εποχής του Αμένωφι Γ’ και της βασιλείας του Ακενατόν. Τούβλα, αγγεία και άλλα ευρήματα φέρουν τη βασιλική σφραγίδα του Αμένωφι Γ’. Κάτω από τα ερείπια ο βασιλιάς Ατόν είναι ζωντανός. Οι αρχαιολόγοι έχουν βρει πληθώρα διακοσμητικών και τελετουργικών αντικειμένων, συμπεριλαμβανομένων των σκαραβαίων και των φυλακτών.

Η πόλη φαίνεται να έχει κατοικηθεί ξανά από τον Τουταγχαμών κατά τη διάρκεια της βασιλείας του παρόλο που είχε χτίσει μια νέα πρωτεύουσα στη Μέμφιδα.

Ο ετεροθαλής αδελφός του Τουταγχαμών, που αργότερα κληρονόμησε τον θρόνο όταν παντρεύτηκε τη χήρα του, φαίνεται να τη χρησιμοποίησε επίσης. Τέσσερα ξεχωριστά στρώματα οικισμού στον τόπο αυτό δείχνουν εποχές χρήσης μέχρι την κοπτική βυζαντινή εποχή του τρίτου έως του έβδομου αιώνα μ.Χ.

Αργ. Μποζώνη

Πηγή: LiFO

Διαβάστε Περισσότερα...

Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει την ζωή από τον βίο, την αγάπη από τον έρωτα..



  Η σοφία.

Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (τη λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα.

Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να είναι και έτσι. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι’ αυτόν τον λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.

Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πεί «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο.»

Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γη + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι.

Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).

Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποία εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη.

Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι, συρρικνώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος ως συναίσθημα, σιγά σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» -ελαττώνει σαν ανθρώπους– και μας φθίνει ως και την υγεία μας. Και φυσικά όταν θέλουμε να χαρακτηρίσουμε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει πώς το λέμε; Μα φυσικά «άφθονο».

Έχουμε την λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έρθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι ένα φρούτο ούτε άγουρο ούτε σαπισμένο, και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της.

Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή δεν μπορούμε να το απολαύσουμε. Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά. Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πας όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία…

Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά).

Άρα για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και ιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία. Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και τη λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο…

Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη λατινική λέξη για το άγαλμα (που άλλο από λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε σαν λέξη, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο.

Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.

Μια και αναφέραμε τα Λατινικά, ας κάνουμε άλλη μια σύγκριση. Ο «άνθρωπος στα Ελληνικά ετυμολογείται και ως το ον που κοιτάζει προς τα πάνω (άνω + θρώσκω). Πόσο σημαντική και συναρπαστική ετυμολογία που μπορεί να αποτελέσει βάση ατελείωτων φιλοσοφικών συζητήσεων. Αντίθετα στα Λατινικά ο άνθρωπος είναι «Homo» που ετυμολογείται από το χώμα. Το ον που κοιτάζει ψηλά στον ουρανό λοιπόν για τους Έλληνες, σκέτο χώμα για τους Λατίνους…

Υπάρχουν και άλλα παρόμοια παραδείγματα που θα μπορούσαν να αναφερθούν εδώ. Είναι λογικό ότι μια γλώσσα που βασίστηκε στην Ελληνική αντιγράφοντάς την, εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να έχει τα ίδια υψηλά νοήματα.

Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο Τζορτ Όργουελ στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει τη γλώσσα για να περιορίσει τη σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις. «Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση» έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων. [16]

Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μιλάς σωστά σημαίνει να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.

Η κυριολεξία

Στην Ελληνική γλώσσα ουσιαστικά δεν υπάρχουν συνώνυμα, καθώς όλες οι λέξεις έχουν λεπτές εννοιολογικές διαφορές μεταξύ τους.

Για παράδειγμα η λέξη «λωποδύτης» χρησιμοποιείται για αυτόν που βυθίζει το χέρι του στο ρούχο (=λωπή) μας και μας κλέβει, κρυφά δηλαδή, ενώ ο «ληστής» είναι αυτός που μας κλέβει φανερά, μπροστά στα μάτια μας. Επίσης το «άγειν» και το «φέρειν» έχουν την ίδια έννοια. Όμως το πρώτο χρησιμοποιείται για έμψυχα όντα, ενώ το δεύτερο για τα άψυχα.

Στα Ελληνικά έχουμε τις λέξεις «κεράννυμι», «μίγνυμι» και «φύρω» που όλες έχουν το νόημα του «ανακατεύω». Όταν ανακατεύουμε δύο στερεά ή δύο υγρά μεταξύ τους αλλά χωρίς να συνεπάγεται νέα ένωση (π.χ. λάδι με νερό), τότε χρησιμοποιούμε την λέξη «μειγνύω» ενώ όταν ανακατεύουμε υγρό με στερεό τότε λέμε «φύρω». Εξ’ού και η λέξη «αιμόφυρτος» που όλοι γνωρίζουμε αλλά δεν συνειδητοποιούμε τι σημαίνει.

Όταν οι Αρχαίοι Έλληνες πληγωνόντουσαν στην μάχη, έτρεχε τότε το αίμα και ανακατευόταν με την σκόνη και το χώμα. Το κεράννυμι σημαίνει ανακατεύω δύο υγρά και φτιάχνω ένα νέο, όπως για παράδειγμα ο οίνος και το νερό. Εξ’ού και ο «άκρατος» (δηλαδή καθαρός) οίνος που λέγαν οι Αρχαίοι όταν δεν ήταν ανακατεμένος (κεκραμμένος) με νερό.

Τέλος η λέξη «παντρεμένος» έχει διαφορετικό νόημα από την λέξη «νυμφευμένος», διαφορά που περιγράφουν οι ίδιες οι λέξεις για όποιον τους δώσει λίγη σημασία. Η λέξη παντρεμένος προέρχεται από το ρήμα υπανδρεύομαι και σημαίνει τίθεμαι υπό την εξουσία του ανδρός ενώ ο άνδρας νυμφεύεται, δηλαδή παίρνει νύφη.

[5] Γνωρίζοντας τέτοιου είδους λεπτές εννοιολογικές διαφορές, είναι πραγματικά πολύ αστεία μερικά από τα πράγματα που ακούμε στην καθημερινή – συχνά λαθεμένη – ομιλία (π.χ. «ο Χ παντρεύτηκε»).

Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο. Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει την ζωή από τον βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον.

Πηγές:

«Έλλην Λόγος– Πώς η Ελληνική γονιμοποίησε τον παγκόσμιο λόγο» της Α. Τζιροπούλου – Ευσταθίου

«Ο εν τη λέξει λόγος» της Α. Τζιροπούλου – Ευσταθίου

«Ελληνική Αγωγή – Μαθήματα αρχαίας Ελληνικής γλώσσας» της Α. Τζιροπούλου – Ευσταθίου

thessalonikiartsandculture

Διαβάστε Περισσότερα...

Γιατί ο… Δίας είναι ο Θεός των Ελλήνων!!!



  Το όνομα του Δία δηλαδή είναι σαν λόγος, τον οποίο αφού διαιρέσαμε σε δύο μέρη, χρησιμοποιούμε οι μέν το ένα μέρος του και οι δε το άλλο, άλλοι τον ονομάζουν «ΖΗΝΑ» και άλλοι «ΔΙΑ».

Αν αυτά συντεθούν σ” ένα όνομα, φανερώνουν την φύση του Θεού, και, όπως παραδεχόμαστε, ταιριάζει στο όνομα και το ολοκληρώνει. Γιατί και για μας και για όλα τα όντα αυτός είναι αίτιος για την ζωή η ο άρχων βασιλεύς του σύμπαντος.

Συμβαίνει λοιπόν να ονομάζεται σωστά ο Θεός τούτος, γιατί εξαιτίας του έχουν το «Ζήν» όλα τα ζωντανά όντα. Το όνομά του, λοιπόν, ενώ ήταν ενιαίο, διαιρέθηκε, όπως είπα, διττά, «ΔΙΑΣ» και «ΖΗΝΑΣ».

Αν κάποιος άκουγε ξαφνικά ότι αυτός είναι παιδί του Κρόνου, θα το θεωρούσε υποτιμητικό, γιατί λογικό θα ήταν να είναι απόγονος κάποιας μεγάλης διάνοιας ο Δίας, «Κόρος» όμως δεν σημαίνει παιδί αλλά το «καθαρό» και «ακήρατο» (αμόλυντο) στοιχείο του νου.

Τούτος, όπως λένε, είναι γιός του Ουρανού. Και σωστά, αυτό που βλέπουμε προς τα επάνω λέγεται «ουράνιον» γιατί «ορά τα άνω», απ” όπου λένε όσοι ασχολούνται με τα μετέωρα, ερμογένη, ότι προέρχεται ο «καθαρός νούς», ώστε και για τον ουρανό σωστό είναι το όνομα.»

ΠΛΑΤΩΝ «ΚΡΑΤΥΛΟΣ» (ΣΕΛ. 101).

ellaniapili.blogspot.com

Διαβάστε Περισσότερα...

Πώς ο Ερατοσθένης ο Κυρηναίος μέτρησε την περίμετρο της Γης τον 2ο αιώνα π.Χ.



Οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που είχαν εξακριβώσει ότι η Γη είναι σφαιρική. Τον 4ο αιώνα π.Χ. ο Αρίσταρχος ο Σάμιος είχε διατυπώσει και την άποψη του ηλιοκεντρικού συστήματος, αλλά η θεωρία του είχε προσκρούσει στις θρησκοληψίες των ειδωλολατρών.

Παρόλα αυτά η σφαιρικότητα της Γης ήταν κατοχυρωμένη γνώση για τους Αρχαίους Έλληνες.

O Ερατοσθένης ο Κυρηναίος, που έζησε στο διάστημα 276 – 194 π.Χ., είναι ο πρώτος άνθρωπος που υπολόγισε το μέγεθος της Γης και κατασκεύασε ένα σύστημα συντεταγμένων με παράλληλους και μεσημβρινούς.

Τοποθέτησε έναν κατακόρυφο στύλο στην Αλεξάνδρεια την ίδια ακριβώς ημέρα και ώρα στις 12 το μεσημέρι, μέτρησε τη γωνία που σχημάτιζε η σκιά του και την βρήκε ίση με το ένα πεντηκοστό της περιφέρειας κύκλου και λίγο περισσότερο ακόμη.

Η γωνία ήταν 7,20[περίπου 8 πρώτα λεπτά (γωνία φ στο σχήμα)]. Αφού η Αλεξάνδρεια και η Συήνη βρίσκονται πάνω στον ίδιο μεσημβρινό οι 7,20 αντιστοιχούν στο 1/50 του πλήρη κύκλου (360/7,2 = 50).

Λέγεται επίσης ότι ο Ερατοσθένης μέτρησε αυτήν την απόσταση, χρησιμοποιώντας ένα είδος οδομέτρου με γρανάζια και την βρήκε ίση με 5040 στάδια.

Με τον παρακάτω απλό τρόπο υπολόγισε το μήκος της περιμέτρου της Γης ίσο προς 252.000 στάδια.

Πολλαπλασίασε το 5040 επί 50 και υπολόγισε την περιφέρεια της γης σε 252.000 στάδια.

Το στάδιο της Ελληνιστικής Εποχής υπολογίζεται ίσο με 157,5 μέτρα. Τα 252.000 στάδια ισούνται με 39.690 χιλιόμετρα.

Εντυπωσιακό αποτέλεσμα, αφού με σημερινές δορυφορικές μετρήσεις προκύπτει, πως ο μέσος όρος της περιμέτρου της Γης είναι 40.048 χιλιόμετρα.

pronews

Διαβάστε Περισσότερα...

Η Άνοδος των Ολυμπίων Θεών στον Θεϊκό Θρόνο και η Φυλάκιση των Τιτάνων



Η άνοδος του Δία και των Ολυμπίων στο θεϊκό θρόνο του Ολύμπου, δεν έγινε αναίμακτα. Ο Δίας ελευθέρωσε τα αδέλφια του και εξόρισε τον πατέρα τους Κρόνο, γεγονός που προκάλεσε την δυσαρέσκεια των υπολοίπων Τιτάνων, οι οποίοι κήρυξαν τον πόλεμο στους Ολύμπιους θεούς.

Στο πλευρό του Δία στάθηκαν τα αδέλφια του (Πλούτωνας, Ποσειδώνας, Εστία, Δήμητρα, Ήρα) ενώ όλοι οι Τιτάνες αποτέλεσαν τους αντιπάλους τους, εκτός από την Ωκεανίδα Στύγα, η οποία μαζί με τα παιδιά της, το Κράτος, τη Βία, τον Ζήλο και τη Νίκη έσπευσαν στο πλευρό του Δία.

Ο πατέρας της, ο Ωκεανός, λένε επίσης ότι βοήθησε τον ανιψιό του. Από τις Τιτανίδες, η Θέμιδα και η Μνημοσύνη πήγαν με το μέρος των Ολύμπιων και αργότερα έγιναν γυναίκες του Δία. Επίσης, ο Προμηθέας, ο γιος του Τιτάνα Ιαπετού, στάθηκε στο πλευρό του Δία.

Ο πόλεμος κράτησε δέκα χρόνια. Οι θεοί πολεμούσαν από τον Όλυμπο (οἳ δ᾽ ἄρ᾽ ἀπ᾽ Οὐλύμποιο θεοί) ενώ οι Τιτάνες είχαν ως οχυρό το βουνό Όθρη (οἳ μὲν ἀφ᾽ ὑψηλῆς Ὄθρυος Τιτῆνες ἀγαυοί). Η μάχη ήταν αμφίρροπη.

Παντού ανάβανε φωτιές που έβγαιναν από την άβυσσο, η γη σειόταν, ο ουρανός μαύρος τρανταζόταν από τις αστραπές και ο αέρας σήκωνε το χώμα ως τον ουρανό. Σε μια καταστροφική στιγμή ο Δίας ζήτησε τη βοήθεια της Γαίας, της γιαγιάς του, η οποία τον συμβούλευσε να ελευθερώσει τους Κύκλωπες από τα Τάρταρα που τους έστειλε ο Κρόνος.

Μετά από εννέα μέρες ταξίδι κατάφερε να ελευθερώσει τον Βρόντη, τον Αστερόπη και τον Άργη και τους υποσχέθηκε πως με τη δική του βασιλεία θα απολάμβαναν τιμές θεϊκές. Οι Κύκλωπες συγκινημένοι και γεμάτοι ευγνωμοσύνη για τον Δία που τους ελευθέρωσε, δέχτηκαν να τον βοηθήσουν για να εκδικηθούν τους Τιτάνες που τους πέταξαν στα Τάρταρα και χάρισαν στο Δία τον κεραυνό, την βροντή και την αστραπή.

Στον Ποσειδώνα έδωσαν την τρίαινα, που έγινε το αιώνιο σύμβολό του και στον Πλούτωνα την «κυνέα», μια σκούφια δηλαδή από σκυλοτόμαρο που τον έκανε αόρατο και στη μάνα Γη αφιέρωσαν ένα βωμό.

Εκεί οι Ολύμπιοι και οι σύμμαχοί τους έδωσαν φοβερό όρκο. Οι Τιτάνες έχοντας χρόνο στη διάθεσή τους ανασυγκροτήθηκαν και έγιναν πιο άγριοι από ποτέ, όπως πολύ δραματικά περιγράφει ο Ησίοδος  :

“ΑΜΥΔΙΣ Δ᾽ ΑΡ᾽ ΑΠ᾽ ΟΥΡΑΝΟΥ ΗΔ᾽ ΑΠ᾽ ΟΛΥΜΠΟΥΑΣΤΡΑΠΤΩΝ ΕΣΤΕΙΧΕ ΣΥΝΩΧΑΔΟΝ· ΟΙ ΔΕ ΚΕΡΑΥΝΟΙ 690ΙΚΤΑΡ ΑΜΑ ΒΡΟΝΤΗΙ ΤΕ ΚΑΙ ΑΣΤΕΡΟΠΗΙ ΠΟΤΕΟΝΧΕΙΡΟΣ ΑΠΟ ΣΤΙΒΑΡΗΣ, ΙΕΡΗΝ ΦΛΟΓΑ ΕΙΛΥΦΟΩΝΤΕΣΤΑΡΦΕΕΣ· ΑΜΦΙ ΔΕ ΓΑΙΑ ΦΕΡΕΣΒΙΟΣ ΕΣΜΑΡΑΓΙΖΕ

ΚΑΙΟΜΕΝΗ, ΛΑΚΕ Δ᾽ ΑΜΦΙ ΠΥΡΙ ΜΕΓΑΛ᾽ ΑΣΠΕΤΟΣ ΥΛΗ.ΕΖΕΕ ΔΕ ΧΘΩΝ ΠΑΣΑ ΚΑΙ ΩΚΕΑΝΟΙΟ ΡΕΕΘΡΑ 695ΠΟΝΤΟΣ Τ᾽ ΑΤΡΥΓΕΤΟΣ· ΤΟΥΣ Δ᾽ ΑΜΦΕΠΕ ΘΕΡΜΟΣ ΑΥΤΜΗ

ΤΙΤΗΝΑΣ ΧΘΟΝΙΟΥΣ, ΦΛΟΞ Δ᾽ ΑΙΘΕΡΑ ΔΙΑΝ ΙΚΑΝΕΝΑΣΠΕΤΟΣ, ΟΣΣΕ Δ᾽ ΑΜΕΡΔΕ ΚΑΙ ΙΦΘΙΜΩΝ ΠΕΡ ΕΟΝΤΩΝΑΥΓΗ ΜΑΡΜΑΙΡΟΥΣΑ ΚΕΡΑΥΝΟΥ ΤΕ ΣΤΕΡΟΠΗΣ ΤΕ.ΚΑΥΜΑ ΔΕ ΘΕΣΠΕΣΙΟΝ ΚΑΤΕΧΕΝ ΧΑΟΣ”.

Μετά τη φοβερή αυτή μάχη ο Δίας αποφάσισε να ελευθερώσει και τους Εκατόγχειρες, τον Κόττο, τον Βριάρεο και τον Γύη, οι οποίοι του υποσχέθηκαν πίστη αιώνια. Και οι τρεις μαζί εκτόξευσαν προς τους Τιτάνες τριακόσιους βράχους και κατάφεραν να τους αφήσουν χωρίς δυνάμεις, ξέπνοους. Τους έδεσαν με άλυτα δεσμά και τους πήγαν στο παλάτι του Ταρτάρου που βρίσκεται από τη γη εννέα μέρες μακριά, όσο απείχε για τους αρχαίους και ο ουρανός.

Τους έφραξαν με χάλκινο οχυρό, τείχος αδιαπέραστο και ορίστηκαν φρουροί οι Εκατόγχειρες. Στους ίδιους τόπους κατοικεί και ο Πλούτωνας με την γυναίκα του Περσεφόνη, αλλά και η μισητή από τους θεούς Στύγα, πρωτότοκη κόρη του Ωκεανού, που στα νερά της ορκίζονται οι θεοί, με φοβερό όρκο.

Σύμφωνα με κάποιες παραδώσεις, οι Γαία θυμωμένη για την τόσο σκληρή τιμωρία των παιδιών της από το Δια γέννησε ένα ακόμα πιο φοβερό γιο τον Τυφώνα ή Τυφωέα, τον οποίο στη συνέχεια ο Δίας νίκησε και βασίλεψε στον Όλυμπο ειρηνικά με τα αθάνατα παιδιά του.

Ο Δίας παρουσιάζεται να καταπίνει τον Φάνη και να κρατάει στην κοιλιά του όλη τη δημιουργία που είχε προέλθει από αυτόν. Απορώντας τότε πώς μπορεί να έχει όλα αυτά τα πράγματα μέσα του σαν Ένα και ξεχωριστά, ζήτησε τη συμβουλή της Νύχτας, η οποία του υπέδειξε να περιβάλει όλα τα πράγματα με τον Αιθέρα και να βάλλει στο κέντρο του τον Ουρανό και στο κέντρο αυτού όλους τους αστερισμούς και στο κέντρο τους τη γη και στο κέντρο της γης τη θάλασσα. Έτσι ακριβώς έκανε ο Δίας, ταξινομώντας τον κόσμο σε πέντε ομόκεντρες σφαίρες (που εκφράζουν τα πέντε στοιχεία Αιθέρα, Αέρα, Φωτιά, Γη, Νερό) και μετά αναπαύθηκε.

omadaorfeas και olympospress

Διαβάστε Περισσότερα...

Η ΜΥΘΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ - ΜΗΔΕΙΑ

 


Εκεί απ΄ όπου ο ήλιος ξεκινά καθημερινά το λαμπερό ταξίδι του, στα ανατολικά παράλια του Εύξεινου Πόντου, ήταν χτισμένη η όμορφη Κολχίδα. Τη χώρα αυτή διάλεξε κάποτε ο Αιήτης, ο γιος του Ήλιου και της Αντιόπης,  για να γίνει βασιλιάς της. Ο  Αιήτης, από τον πατέρα του, είχε κληρονομήσει την Εφύρα (Κόρινθο). Επειδή όμως επιθυμούσε να έχει μια λαμπρότερη ζωή σε ένα μεγαλύτερο βασίλειο (ή επειδή έτσι τον συμβούλεψε το μαντείο των Δελφών) αποφάσισε να φύγει για την Κολχίδα αφού πρώτα παραχώρησε τον θρόνο της Εφύρας στον Βούνο, γιο του Ερμή και της νύμφης Αλκιδάμειας, με τη συμφωνία, αν ποτέ ξαναγύριζε στην πατρίδα του, ο Βούνος να του επιστρέψει την εξουσία της, Αν πάλι δεν συνέβαινε αυτό να επέστρεφε τον θρόνο σε κάποιον απόγονό του. 

Έτσι, ο Αιήτης, έγινε βασιλιάς της Κολχίδας και πήρε για γυναίκα του μια από τις Ωκεανίδες, την Ειδυία. Το ζευγάρι απέκτησε μια κόρη, τη Μήδεια που μεγαλώνοντας έγινε πεντάμορφη και σοφή. Ο Αιήτης με άλλη γυναίκα έκανε ακόμη μια κόρη, την Χαλκιόπη που έγινε γυναίκα του Φρίξου, και έναν γιο, τον Άψυρτο. 

Κάποια μέρα έφτασαν στην Κολχίδα οι Αργοναύτες με επικεφαλής τον Ιάσονα. Η αποστολή, ύστερα από εντολή του βασιλιά της Ιωλκού Πελία, είχε ως σκοπό να πάρει το Χρυσόμαλλο δέρας από το παλάτι του Αιήτη και να του το πάει. Όταν ο  Ιάσονας έφτασε στην Κολχίδα και είδε την Μήδεια, την ερωτεύθηκε αμέσως. Εκείνη ανταποκρίθηκε στον έρωτά του και τον βοήθησε να αποκτήσει το πολύτιμο αντικείμενο. Ο Ιάσονας έφυγε από την Κολχίδα αλλά όχι μόνο με τους συντρόφους του. Μαζί του πήρε και τη Μήδεια. Ο Αιήτης καταδίωξε τους Αργοναύτες όμως εκείνοι κατάφεραν να διαφύγουν. Ο βασιλιάς τότε, έστειλε τον γιο του, τον Άψυρτο, να βρει τη Μήδεια και να τη φέρει πίσω υπό την προϋπόθεση όμως να μην έχει παντρευτεί ακόμη τον Ιάσονα. Όταν το ζευγάρι έφτασε στον πρώτο του προορισμό, στο νησί των Φαιάκων, φιλοξενήθηκε στο ανάκτορο του Αλκίνοου και της Αρήτης. Αυτοί τους ένωσαν με τα δεσμά του γάμου δίνοντάς τους για  γαμήλιο δώρο δώδεκα θεραπαινίδες.  Έτσι όταν ο Άψυρτος βρήκε τη Μήδεια, ακολουθώντας την εντολή του πατέρα του, την άφησε στον άντρα της και επέστρεψε στην πατρίδα του χωρίς εκείνη. Τότε η Αρήτη, βασίλισσα αξιοσέβαστη με μεγάλη επιρροή,  μεσολάβησε για να εξομαλυνθούν οι σχέσεις μεταξύ των Αργοναυτών και του Αιήτη.

Όταν ο Ιάσονας και η Μήδεια έφυγαν από το νησί των Φαιάκων πήγαν στην Ιωλκό όπου παρέδωσαν στον Πελία το Χρυσόμαλλο δέρας. Ο Πελίας όμως δεν αντάμειψε με την εξουσία της Ιωλκού τον Ιάσονα, όπως του είχε υποσχεθεί, και σκότωσε τον πατέρα και τον αδερφό του για να μην τον βοηθήσουν να την αποκτήσει με τη βία. Τότε η Μήδεια, γυρεύοντας εκδίκηση για τον άντρα της, μεταμορφωμένη σε ιέρεια της Άρτεμης, έπεισε τις κόρες του Πελία να τον διαμελίσουν και να βράσουν τα μέλη του σε καζάνι γιατί έτσι, τάχα, θα γινόταν και πάλι νέος.  

Εν τω μεταξύ ο θρόνος της Εφύρας είχε αλλάξει πολλούς βασιλείς. Από τον Βούνο που βασίλεψε τελικά ως τον θάνατό του πέρασε στον αδερφό του Αιήτη, τον Αλωέα και ύστερα στον δισέγγονο του, τον Κόρινθο που μετονόμασε την Εφύρα σε "Κόρινθο".                                

Όταν ο Κόρινθος έφυγε από τη ζωή, οι κάτοικοι της πόλης ζήτησαν από τη Μήδεια να γίνει βασίλισσα τους,  ως απόγονος του παλαιού βασιλιά τους, του Αιήτη. Η Μήδεια κυβέρνησε με σοφία τον τόπο και με τα φάρμακα και τα γιατροσόφια της ωφέλησε τον λαό της γι αυτό και ανταμείφθηκε με την αγάπη και την αφοσίωσή του. Ένας μύθος, μάλιστα,  αναφέρει πως με θυσίες προς τη Δήμητρα είχε αποτρέψει μεγάλο λιμό. 

Η Μήδεια ήταν επίσης ξακουστή και για την ομορφιά της, την οποία λιμπίστηκε και ο ίδιος ο Δίας.  Αυτή όμως αρνήθηκε τον έρωτά του από σεβασμό προς τη γυναίκα του, την Ήρα. Κι εκείνη για να την ανταμείψει, έκανε τα παιδιά της Μήδειας αθάνατα. 

Σύμφωνα με τον Κακριδή, το όνομα «Μήδεια» (όπως και τα ονόματα Ειδυία, Ανδρομέδα, Πρωτομέδεια, Μέδουσα, Ιππομέδουσα, Αστυμέδουσα, Ιφιμέδεια, Μήστρα, Κλυταιμήστρα, Μήτις) σημαίνει προνοητική, επινοητική, σοφή γυναίκα. Όλα αυτά -που στον μύθο συγκέντρωνε η βασίλισσα Μήδεια- εξέφραζαν το πρότυπο μιας αρχέγονης (προ-δωρικής) εποχής όπου η βασίλισσα ήταν η αρχιέρεια που συγκέντρωνε τη σοφία της φυλής της, την προστάτευε αποτρέποντας κάθε κακό και γνώριζε όλα τα «μυστικά του κράτους» καθώς και όλα τα βοτάνια και τα γιατροσόφια. Ως εκ τούτου μπορούσε να προβλέπει, να προλαμβάνει και να θεραπεύει.

Ο Κόρινθος, που έδωσε το όνομά του στην Εφύρα, υποδηλώνει τον εποικισμό της Κορίνθου από Μινύες*  της Ιωλκού ή από  Χαλκιδείς στους οποίους οφείλεται η διάδοση του μύθου των Αργοναυτών όπου εμπλέκεται η Μήδεια ως η βασιλοπούλα που συμβάλλει καθοριστικά στην επιτυχία της αποστολής τους.Κάτι που βλέπουμε και στον μύθο Θησέα και Αριάδνης.

Ο αριθμός δώδεκα αντιστοιχεί στον αριθμό των θεών του Ολύμπου που ήταν επίσης δώδεκα. 

Η Αρήτη αντιπροσωπεύει το πρότυπο της ομηρικής βασίλισσας που, αντιθέτως με τους αιώνες που ακολούθησαν, η γνώμη της είχε βαρύτητα, ήταν ισάξια με τον βασιλιά και συναποφάσιζε με εκείνον στα θέματα του κράτους. 

Ο Αλκίνοος είναι ακόμη μια μορφή που συνδέεται με την Ηλιολατρεία. Το παλάτι του περιγράφεται από τον Όμηρο να είναι επενδυμένο από χαλκό που ήταν το κατεξοχήν μέταλλο-σύμβολο του ήλιου. 

Η Μήδεια εξοντώνει τον Πηλέα χρησιμοποιώντας τις μαγικές δυνάμεις της με τρόπο αποκρουστικό. Για αυτές όμως θα μιλήσουμε στην επόμενη δημοσίευση, την ερχόμενη Δευτέρα. 

*Μινύες* προϊστορικό ελληνικό φύλο που κατοικούσε στον Ορχομενό της Βοιωτίας. 

Από Βάσω Μαγγανάρη  

ΠΗΓΕΣ:

Ελληνική Μυθολογία Ι. Θ. Κακριδής

Βικιπαίδεια-Διαδύκτιο

Εγκυκλοπαίδεια Υδρόγειος

Φωτογραφία δημοσίευσης:  "Ιάσων και Μήδεια" ( Η Τέχνη στην Αρχαία Ελλάδα) — στο σπίτι στην περιοχή Λεμεσός.


Διαβάστε Περισσότερα...

ΠΕΛΑΣΓΙΚΑ - ΠΕΛΑΣΓΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ - ΠΗΓΕΣ

 



Στην εκπομπή αυτή ΠΕΛΑΣΓΙΚΑ ο δρ Κωνσταντίνος Χατζηγιαννάκης  μας ξεναγεί στην παγκόσμια εξάπλωση των πελασγικών Ελλήνικών φύλλων.


Διαβάστε Περισσότερα...

Τι εκπληκτικό συμβαίνει στην αίθουσα του θρόνου στην Κνωσό;



  Όσο μελετά κανείς την οργάνωση και τον τρόπο λειτουργίας της κοινωνίας των Μινωιτών τόσο περισσότερο μένει έκθαμβος από τη σοφία, την αποτελεσματικότητα  αλλά και το μυστικισμό που τη διακρίνει.


Με αφορμή την αλλαγή του χρόνου που περιμένουμε, σε λίγες ώρες, αξίζει να δούμε πως λειτουργούσε ο μινωικός χρόνος, βασιζόμενοι σε στοιχεία που συνέλεξε και παρουσίασε στο Συνέδριο της Ένωσης Ξεναγών Κρήτης τον περασμένο Φεβρουάριο ο Αμερικανός συγγραφέας και ερευνητής Δρ Jack Dempsey.

Ο κ Dempsey ζει τα τελευταία χρόνια στην Κρήτη και μιλώντας μαζί του είναι εύκολο να διακρίνεις το θαυμασμό του για τους Μινωίτες και τα όσα εκπληκτικά είχαν καταφέρει. Αποτέλεσμα αυτού του θαυμασμού είναι το βιβλίο του Calendar House: Clues to Minoan Time from Knossos Labyrinth στοιχεία για το οποίο μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του http://ancientlights.org/

Σύμφωνα με τον Αμερικανό συγγραφέα, παρά τα 100 χρόνια που μελετάμε τους Μινωίτες, υπάρχουν ακόμα 2 μεγάλα άλυτα μυστήρια: ως προς κεντρικό σύστημα μέτρησης του χρόνου τους και ως προς το πώς λειτουργούσε το πολιτικό σύστημα οργάνωσης και εξουσίας τους, έτσι ώστε να κρατά ενωμένες τόσες πολλές και ανεξάρτητες μεταξύ τους κοινότητες και περιοχές.

Ο κ Dempsey αναφέρει πως ο «Μίνωας», στη γλώσσα και στην παράδοση, συνδέεται με τον ήλιο, τη σελήνη και τα αστέρια. Ο Μινωίτης Βασιλιάς, παρότι αποκαλούνταν βασιλιάς κυβερνούσε 8-9 χρόνια και όχι ισόβια, όπως για παράδειγμα ο Φαράω.

Στον αυθεντικό θρόνο του στην Κνωσό υπάρχουν ευδιάκριτα κάποια στοιχεία. Οι αρχαιολόγοι συμφωνούν ότι υπάρχει ένας δίσκος, που μπορεί να είναι ήλιος ή κάποιο άστρο. Κάτω από το δίσκο υπάρχει μια απεικόνιση σε σχήμα μηνίσκου, πιθανότατα η νέα σελήνη. Και κάτω από το δίσκο και το μηνίσκο της νέας σελήνης, ένα σχέδιο σαν βουνό, με ένα ζευγάρι κέρατα.

Είναι εντυπωσιακή η ανακάλυψη που έκανε το 2002, η Βρετανίδα αρχαιολόγος Lucy Goodison αναφορικά με το τι συμβαίνει με τον ήλιο σε κάθε Χειμερινό Ηλιοστάσιο μέσα στην αίθουσα του θρόνου στην Κνωσό. Κατά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, μέσα  στο καταχείμωνο, ο ήλιος «πεθαίνει» στο πιο αδύναμο σημείο του κύκλου του, και κατόπιν αρχίζει ξανά την καινούρια πορεία του. Εκείνη την ημέρα, λοιπόν το φως του ήλιου εισέρχεται από τη νότια εξώθυρα, περνά μέσα από τη βόρεια εσώθυρα και αγγίζει το θρόνο της Κνωσού.

Οι Μινωίτες προκύπτει πως τοποθέτησαν το θρόνο και τις πόρτες μέσα στο χώρο σε συμφωνία με το χρόνο κι αυτή  είναι η καλύτερη απόδειξη που μπορούσαν να μας δώσουν σχετικά με την πρωτοχρονιά τους.

Αυτός είναι ο κεντρικός άξονας τους για τη μέτρηση ημερών, μηνών, ετών και χρονικών κύκλων: το κεντρικό, συμβολικό σημείο όπου η Μινωική κοινωνία συνδέεται με τους κύκλους της φύσης και τη μεγάλη της δύναμη για αναγέννηση.

Η φάση της σελήνης που περισσότερο ταιριάζει με το νεαρό, καινούριο ήλιο του καταχείμωνου είναι αυτή που υπάρχει πάνω στο θρόνο του Μίνωα.

Ας δούμε όμως τι συμβαίνει έξι μήνες αργότερα, την ημέρα του Θερινού Ηλιοστασίου: Ο ήλιος στο ζενίθ της ισχύος του, εισέρχεται και πάλι στο δωμάτιο, από την απέναντι βορινή εξώθυρα και περνά μέσα από τη νότια εσώθυρα. Από αυτή την θερινή του κορυφή βουτά κάτω, μέσα στις σκιές και στο σκοτάδι του υπόγειου λάκκου της «λεκάνης καθαρμών», που βρίσκεται απέναντι ακριβώς από το θρόνο.

Πέρα από τον ήλιο και τη σελήνη στο θρόνο βλέπουμε ένα κερασφόρο βουνό. Τα  κέρατα, ενός βουνού ή ενός ταύρου αποτελούσαν σημαντικά και κεντρικά σύμβολα για τους Μινωίτες. Ο κ Dempsey τονίζει πως η αρχαιολόγος Sandy MacGillivray έδειξε ότι οι Μινωίτες πιθανόν δανείστηκαν ορισμένες σημασίες για το κερασφόρο βουνό από τους Αιγύπτιους. Η φιγούρα τους, που ονομάζεται “djew” απεικόνιζε τα ταφικά βουνά των οικογενειών και των προγόνων στις δυο πλευρές της κοιλάδας του Νείλου.

Η  Αυστραλή  αρχαιολόγος Louise Hitchcock είχε καταδείξει πως  αυτά τα «κέρατα του καθαγιασμού» σηματοδοτούσαν την είσοδο σε χώρους ιερούς. Από τη μεριά του ο Jeffrey Soles και άλλοι απέδειξαν πως οι Μινωίτες φρόντιζαν με μεγάλη προσοχή τους χώρους ταφής της οικογένειάς τους για πολλές γενιές.

Η Goodison ανακάλυψε πως οι δύο μεσαίες θύρες της αίθουσας του θρόνου συμπίπτουν με τις ετήσιες «ημέρες των νεκρών», πράγμα που φανερώνει έναν λαό πολύ συντηρητικό, με μακρόχρονη μνήμη. Όπως και οι Αιγύπτιοι, έτσι και οι Μινωίτες, ως άτομα, προέρχονταν από τους προγόνους τους και σε αυτούς επέστρεφαν. Η εναρμόνιση με τις αρχαιότερες μεθόδους και τις αξίες της οικογένειάς τους ήταν ο τρόπος να διατηρούν την ευημερία και την ευταξία, σε αυτή τη ζωή και επιπλέον σήμαινε την υπόσχεση μιας αναγέννησης και νέας ζωής στην επόμενη.

Είναι γνωστό πως η  Μινωική θρησκεία ξεκίνησε στα βουνά, πάνω στις κορυφές και τις σπηλιές και  η Κνωσός εμπεριέχει χαρακτηριστικά των βουνών, των κορυφών και των σπηλαίων σε όλη της την έκταση. Η αρχαιολογία μάς λέει ότι η Κνωσός δεν χτίστηκε από έναν βασιλιά ή μια βασιλική οικογένεια αλλά  χτίστηκε και αποτέλεσε το κοινό τελετουργικό κέντρο, όχι σύμφωνα με ταξικές κοινωνικές διαβαθμίσεις, αλλά μέσω των σχέσεων ανάμεσα στις Μινωικές οικογένειες.

Αν παρατηρήσει κανείς το θρόνο στο μινωικό ανάκτορο της Κνωσου , σε αντίθεση με τους περισσότερους θρόνους γνωστών βασιλιάδων και Φαραώ, αυτός βρίσκεται απέναντι και περιβάλλεται από πολλά καθίσματα για άλλους ανθρώπους. Δε μοιάζει να  είναι χώρος όπου ένα άτομο αποφασίζει τα πάντα μόνο του

Στο σημείο αυτό ο κ Dempsey μας βάζει σ ένα άλλο ζήτημα, όχι όμως άσχετο με τα προηγούμενα, διερωτώμενος γιατί  οι Μινωίτες ύφαιναν το σχήμα της Λάβρυς, του διπλού πέλεκυ, στα ρούχα τους και γιατί οι κοινοί Μινωίτες, αλλά και η ελίτ τους, ήθελαν το ταξίδι προς την άλλη ζωή να φωλιάζει μέσα στο σχήμα το διπλού πέλεκυ;

Όπως δείχνει ο Σουηδός αστρονόμος Goran Henriksson, οι Μινωίτες πιθανόν έβλεπαν το διπλό πέλεκυ ακόμα και στον αστερισμό του Ωρίωνα.

Είναι περίεργο που κάθε  χρόνο, η ακτίνα του ήλιου του Χειμερινού Ηλιοστασίου διασταυρώνεται με τον ήλιο του Θερινού Ηλιοστασίου ακριβώς στο κέντρο της αίθουσας του θρόνου στην Κνωσό σχηματίζοντας ένα αόρατο Χ. Το Χ είναι ένα σχήμα που πλησιάζει πολύ το διπλό πέλεκυ.

Το 2012, ο Peter Warren, ένας από τους μεγαλύτερους αρχαιολόγους για τη Μινωική Κρήτη, εξέδωσε μια κριτική σύνοψη των 25 ετών της Μινωικής έρευνας.Ο Warren βρήκε 2 βασικά χαρακτηριστικά στον κόσμο τους.Το ένα ήταν η «ετεραρχία», μια συνεχής “μεταβαλλόμενη αστάθεια” ανάμεσα σε πολύ ανεξάρτητες κοινότητες.Το άλλο ήταν κάποιου είδους οργανωτική εξουσία, πιθανόν στην Κνωσό ,που χρησιμοποιούσε παραδοσιακές πρακτικές, όπως δημόσιους εορτασμούς και φεστιβάλ, ώστε να κρατήσει ενωμένη αυτή την ποικιλόμορφη κοινωνία για πολλούς αιώνες ειρήνης.

Αν η αρχαιολογία δεν είναι σε θέση να μας δείξει κάποιον Μινωικό δικτάτορα ή παντοδύναμο βασιλιά, τότε μένουμε με την Κνωσό στη θέση του πλέον εξελιγμένου τηρητή του χρόνου και του πλέον αποτελεσματικού οργανωτή ολόκληρου του έργου των Μινωιτών.

Διαβάστε Περισσότερα...

Οι αποικίες των αρχαίων Ελλήνων σε Ευρώπη, Ασία και Αφρική και το «γενετικό αποτύπωμά» τους

 


Ο ελληνικός αποικισμός από τον 8ο ως τον 5ο π. Χ. αιώνα και η δημιουργία πλήθους ελληνικών πόλεων σε Ευρώπη, Αφρική και Ασία – Τι δείχνει σήμερα το DNA των κατοίκων των περιοχών όπου ζούσαν στην αρχαιότητα Έλληνες –Η Γραμμή Jirecek...

Και καθώς η ανάλυση του DNA των κατοίκων πολλών από τις περιοχές αυτές, όπως παρουσιάζεται στο βιβλίο του Κωνσταντίνου Τριανταφυλλίδη «Η Γενετική Ιστορία των Ελλήνων», δίνει πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να δούμε αν τεκμηριώνεται η παρουσία των Ελλήνων από τη γενετική.

Η ιστορία των αποικιών των αρχαίων Ελλήνων (8ος π. Χ.)

Ανήσυχα και ριψοκίνδυνα πνεύματα οι αρχαίοι Έλληνες αψηφώντας φυσικούς κινδύνους και τον φόβο του άγνωστου άρχισαν αναζητούν καινούριους τόπους εγκατάστασης από τον 8ο π. Χ. αιώνα. Οι πόλεις της Ρόδου πριν το 800 π. Χ. ίδρυσαν μια παροικία στην Ταρσό της Κιλικίας. Τους ακολούθησαν μετά το 800 π. Χ. ευβοϊκές πόλεις και πάλι στην Ταρσό και στην Αλ-Μίνα, πόλη που βρίσκεται απέναντι από την Κύπρο. Οι ευβοϊκές πόλεις, που κατείχαν τα πρωτεία στον τομέα της ίδρυσης αποικιών, ίδρυσαν στις αρχές του 8ου π. Χ. αιώνα αποικίες στη Χαλκιδική.

Η πρώτη αποικία που δημιουργήθηκε εκτός του σημερινού ελλαδικού χώρου βρισκόταν στις Πιθηκούσες Νήσους (τη σημερινή Ίσκια της Ιταλίας). Η αποικία δημιουργήθηκε από Χαλκιδέους και Ερετριείς (770 – 760 π. Χ.). Λίγα χρόνια αργότερα, κάτοικοι της Χαλκίδας και της Κύμης ίδρυσαν την Κύμη απέναντι από τις Πιθηκούσες Νήσους, στη σημερινή Καμπανία της ηπειρωτικής Ιταλίας.

Από το 734 π. Χ. άρχισε ο αποικισμός της Σικελίας από Έλληνες: Νάξος (Σικελίας), Συρακούσες, Κατάνη, Λεοντίνοι, Μέγαρα Υβλαία, Ζάγκλη και Μύλαι, ήταν πόλεις που ιδρύθηκαν ως το 700 π.Χ. Παράλληλα, αποικίες άρχισαν να ιδρύονται και στη νότια Ιταλία: Τάρας, Σύβαρις, Κρότων και Ρήγιον.

Συνεχίστε ΕΔΩ

Διαβάστε Περισσότερα...

Δελφοί: Πώς γνώριζαν οι αρχαίοι Έλληνες πότε έπρεπε να επισκεφτούν το Μαντείο - Eίναι πιθανό ένα αίνιγμα 2.700 ετών να βρήκε την απάντησή του



  Σύμφωνα λοιπόν με ερευνητές του Τμήματος Αρχαιολογίας και Αρχαίας Ιστορίας του Πανεπιστήμιου τou Leicester, είναι πιθανό ένα αίνιγμα 2.700 ετών να βρήκε την απάντησή του!

Το μυστήριο γύρω από το Μαντείο των Δελφών, ήταν το εξής: πώς κατάφερναν οι αρχαίοι από όλη την Ελλάδα – συχνά και από τη Μεσόγειο-, να μαζεύονται από παντού μία συγκεκριμένη ημερομηνία στο Μαντείο, αφού δεν υπήρχε κάποιο κοινό ημερολόγιο για όλες τις περιοχές.

Αρχικά οι χρησμοί της Πυθίας δίνονταν μόνο μια φορά το χρόνο, στις 7 του Βυσίου μήνα, δηλαδή στις 7 Φεβρουαρίου. Αργότερα, το Μαντείο άρχισε να χρησμοδοτεί στις 7 κάθε μήνα εκτός από τους τρεις του χειμώνα (Νοέμβριο, Δεκέμβριο, Ιανουάριο) αφού -σύμφωνα με τον μύθο- ο Απόλλωνας έφευγε τότε από τους Δελφούς και πήγαινε στους Υπερβορείους.

Και η πιθανή λύση του!

Οι ερευνητές του Leicester, σκέφτηκαν πως ένας τρόπος υπήρχε να γνωρίζουν οι άνθρωποι από όλη την αρχαία Ελλάδα την ακριβή ημέρα που το Μαντείο χρησμοδοτούσε: να παρακολουθούν την κίνηση κάποιων άστρων στον ουρανό. Αφού μελέτησαν δεκάδες αρχαία χειρόγραφα, παρατήρησαν ότι ο αστερισμός του Δελφινιού αναδυόταν στον ανατολικό ορίζοντα στα τέλη Δεκεμβρίου με αρχές Ιανουαρίου, ακριβώς δηλαδή την περίοδο που πολλές πόλεις έκαναν τελετές και θυσίες στον Δελφίνιο Απόλλωνα.

Το περίεργο ήταν ότι αυτούς τους μήνες το Μαντείο δεν χρησμοδοτούσε- όπως θα περίμενε κανείς αν ίσχυε ότι οι άνθρωποι συνδύαζαν τις θυσίες στον Απόλλωνα με τους χρησμούς της Πυθίας. Τι ήταν λοιπόν εκείνο που έκανε τους αρχαίους από την Ελλάδα και τη Μεσόγειο να επισκέπτονται τους Δελφούς, έναν μήνα μετά από τις τελετές αυτές;

Η λύση στο μυστήριο ήρθε όταν οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι ψηλοί βράχοι που υψώνονται στην περιοχή των Δελφών καθυστερούν την ανατολή των άστρων του Δελφινιού κατά ένα μήνα. Δηλαδή εκείνοι που ήθελαν να συμβουλευτούν τον Απόλλωνα, έφταναν στους Δελφούς από διάφορα μέρη και παρατηρούσαν τον ουρανό, μέχρι να δουν τον αστερισμό του Δελφινιού να εμφανίζεται στον ανατολικό ορίζοντα. Αυτό γινόταν με καθυστέρηση ενός μηνός από ότι στις πεδινές περιοχές, άρα στις αρχές Φεβρουαρίου!

Συμβαίνει άραγε και σήμερα;

Και αν αναρωτιέστε κατά πόσο θα μπορούσαμε σήμερα να παρατηρήσουμε το αντίστοιχο φαινόμενο στον ουρανό, η απάντηση έρχεται και πάλι από το Πανεπιστήμιο του Leicester. » Το μεγάλο πρόβλημα είναι η φωτορύπανση που υπάρχει πλέον σε όλες τις μεγάλες πόλεις. Αν ο ουρανός στους Δελφούς είναι αρκετά σκοτεινός, ίσως να είστε τυχεροί και να δείτε το «Δελφίνι» να αναδύεται όχι όμως στις αρχές Φεβρουαρίου όπως στην αρχαιότητα αλλά μάλλον έναν μήνα μετά».

in.gr

Διαβάστε Περισσότερα...

Τα Ιαπωνικά.....είναι Ελληνικά!!!

 


1. Ιαπωνική γλώσσα, προέλευση, γραφή

Σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα, η ιαπωνική γλώσσα ανήκει στον ανατολικό κλάδο των αλταϊκών γλωσσών . Κατά τους ιστορικούς χρόνους δέχτηκε την μεγάλη επίδραση της κινεζικής γλώσσας. Υπάρχουν πολλές διάλεκτοι στη χώρα και μεγάλη διαφορά μεταξύ της καθομιλουμένης και της γραπτής γλώσσας. Ως εθνική γλώσσα καθιερώθηκε σταδιακά η διάλεκτος το Τόκυο , από τα μέσα της περιόδου Μεϊτζι μέχρι την αρχή της περιόδου Σοουα (περίπου 1880 – 1930) . Μεταπολεμικά , δεν υπάρχει επίσημη προώθηση αλλά η διάλεκτος του Τόκυο θεωρείται ως η καθιερωμένη γλώσσα.

Η γραπτή γλώσσα βασίζεται στα κινεζικά ιδεογράμματα που υπολογίζεται ότι εισήχθησαν στην Ιαπωνία τον 4ο με 5ο μ.Χ. αιώνα. Στην αρχή όλα τα κείμενα και επίσημα έγγραφα συντάσσονταν στην κινεζική αλλά βαθμιαία δημιουργήθηκαν δύο συστήματα συλλαβηταρίων (όχι αλφαβηταρίων) ή συλλαβογραμμάτων, όπως λέγονται, από 48 σημεία, τα χιραγκανα για γραμματικές καταλήξεις, επιθήματα, ή πρωτότυπες ιαπωνικές λέξεις και τα κατακανα για την μεταγραφή ξένων ονομάτων ή την προφορά των κινεζικών ιδεογραμμάτων, αφού πολλοί δεν μπορούσαν να τα διαβάσουν, λόγω του πολύ μεγάλου αριθμού των. Επομένως, μια ιαπωνική λέξη, αν είναι πρωτότυπη θα γραφεί με χιραγκάνα, π.χ. η γνωστή λέξη sayônara (さようなら, αντίο), αν είναι ξένης προέλευσης λέξη θα γραφεί με κατακάνα. όπως η λέξη girisha (ギリシャ、Ελλάδα από το Greece) και αν είναι κινεζικής προέλευσης και δεν χρησιμοποιείται αυτούσιο το καντζι όπως η λέξη nami (波, κύμα) ή το γνωστό tsunami (津波, παλιρροιακό κύμα) τότε θα γραφεί με το κινέζικο ιδεόγραμμα ως ρίζα και με χιραγκάνα ως κατάληξη π.χ. wa-ru (割る) διαιρώ, κόβω, χωρίζω και wa-reru (割れる) κόβομαι, ραγίζομαι.

Το σοβαρότερο πρόβλημα στην εκμάθηση της ιαπωνικής γλώσσας είναι η γραφή της. Αυτή καθεαυτή η καθομιλουμένη δεν μπορεί να θεωρηθεί πολύ δύσκολη για έναν ξένο . Το αντίθετο όμως συμβαίνει με την γραφή την οποίαν τα κινέζικα ιδεογράμματα ή κινέζικοι χαρακτήρες ή κάντζι, όπως λέγονται και αναφέρονται εν συνεχεία, με τις πολλαπλές συχνά προφορές των, καθιστούν εξαιρετικά δυσχερή.

Συνεχίστε ΕΔΩ

Διαβάστε Περισσότερα...

Μίεζα Ημαθίας : Τόπος συνάντησης του φιλοσόφου Αριστοτέλη και του πρίγκιπα Μεγαλέξανδρου

 


Η Σχολή του Αριστοτέλη στο Νυμφαίο της Μίεζας, τόπος συνάντησης του φιλοσόφου Αριστοτέλη και του πρίγκιπα Μεγαλέξανδρου (πηγή: Γραφείο Πολιτισμού Δήμου Νάουσας)

Το Νυμφαίο, το θέατρο και οι λαμπροί μακεδονικοί τάφοι

Στη μακεδονική γη, στα εύφορα χώματα της Ημαθίας ανάμεσα στα χωριά Λευκάδια και Kοπανό, βρισκόταν μια σημαντική αρχαία πόλη, η Μίεζα, πόλη της Βοττιαίας, περιοχής της αρχαίας Μακεδονίας στα βόρεια και βορειοδυτικά του Θερμαϊκού κόλπου. 

Χτισμένη στους πρόποδες του Βερμίου, στον κάμπο και τις πλαγιές των λόφων που απλώνονται κάτω από τη Νάουσα, σε μια περιοχή κατοικημένη ήδη από την Ύστερη Εποχή του Χαλκού, η Μίεζα γνώρισε την ύψιστη ακμή της στους χρόνους των μακεδόνων βασιλέων, αλλά συνέχισε να ευημερεί έως και τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες.

Γραπτές πηγές, τοπογραφικές παρατηρήσεις και ανασκαφικά δεδομένα επέτρεψαν την ταύτιση της πόλης, που αναφέρεται από αρκετούς αρχαίους συγγραφείς, όπως ο Πτολεμαίος, ο Πλίνιος και ο Στέφανος Βυζάντιος.

Η ανασκαφική έρευνα

Οι πρώτες αρχαιότητες στην ευρύτερη περιοχή είχαν εντοπιστεί από τα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά η συστηματική έρευνα της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας ξεκίνησε στη δεκαετία του 1950.

Πρώτα εντοπίστηκαν οι  μακεδονικοί τάφοι των Λευκαδίων και λίγο αργότερα ο χώρος του Νυμφαίου, που ταυτίζεται με τη Σχολή του Αριστοτέλη.

Οργανωμένα νεκροταφεία έχουν ερευνηθεί στις θέσεις «Ρουντίνα» και «Καμάρα», ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα λείψανα δύο πολυτελών κατοικιών στις θέσεις «Καμάρα» και «Μπαλτανέτο». 

Στη θέση «Μπελοβίνα Κοπανού» αποκαλύφθηκε ένα θέατρο των Πρώιμων Ρωμαϊκών Χρόνων, ενώ στον ίδιο χώρο, βορειοανατολικά του θεάτρου, εντοπίστηκε ο πυρήνας του δημόσιου κέντρου της αρχαίας πόλης (εκεί απλώνονται τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα στωικών και άλλων κτιρίων, που ανήκουν στους Ελληνιστικούς Χρόνους).

Εξάλλου, στη θέση «Τσιφλίκι», σε λόφο που υψώνεται νοτίως των Λευκαδίων, βρίσκονται αρχαιότητες των Ύστερων Ρωμαϊκών αλλά και των Παλαιοχριστιανικών Χρόνων.

Οι λαμπροί μακεδονικοί τάφοι

Τέσσερις μεγάλης σπουδαιότητας μακεδονικοί τάφοι είχαν κατασκευαστεί κατά μήκος του αρχαίου δρόμου που ένωνε τη Μίεζα με την Πέλλα, την πρωτεύουσα του μακεδονικού βασιλείου.

Ο Τάφος της Kρίσεως, ένας από τους μεγαλύτερους γνωστούς μακεδονικούς τάφους, χρονολογείται στο τελευταίο τέταρτο του 4ου αιώνα π.Χ. 

(φωτ.: Εφορεία Αρχαιοτήτων Ημαθίας)

Ο διθάλαμος αυτός τάφος, με τις μνημειώδεις διαστάσεις, τον εντυπωσιακό αρχιτεκτονικό και σπάνιο ζωγραφικό διάκοσμο, αλλά και τη διώροφη πρόσοψη, πρέπει να ανήκε σε κάποιον από τους βετεράνους της εκστρατείας του Mεγάλου Aλεξάνδρου. 

(φωτ.: Εφορεία Αρχαιοτήτων Ημαθίας)

Ο τάφος, ο οποίος ανεσκάφη κατά τα έτη 1954-1964, οφείλει την ονομασία του στη μοναδική για την αρχαία τέχνη ζωγραφική παράσταση που τον διακοσμεί και έχει ως θέμα του την κρίση του νεκρού.

Ο Τάφος των Ανθεμίων, που χρονολογείται στο α’ μισό του 3ου αιώνα π.Χ., είναι ένα από τα καλύτερα διατηρημένα μνημεία της Μίεζας. 

(φωτ.: Εφορεία Αρχαιοτήτων Ημαθίας)

Ο διθάλαμος και καμαροσκεπής αυτός τάφος, ένα υπόγειο ταφικό κτίσμα με ναόσχημη πρόσοψη, φέρει ωραίες ζωγραφικές παραστάσεις. 

(φωτ.: Εφορεία Αρχαιοτήτων Ημαθίας)

Ο Τάφος των Ανθεμίων, που ανεσκάφη το 1971, είχε συληθεί πολλές φορές, ιδιαίτερα κατά την αρχαιότητα, κι ως εκ τούτου ελάχιστα αντικείμενα βρέθηκαν στο εσωτερικό του.

Ο Τάφος του Kινχ, επίσης διθάλαμος, χρονολογείται στο α’ μισό του 3ου αιώνα π.Χ.

Ο τάφος αυτός, που εντοπίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, πήρε το όνομά του από το δανό αρχιτέκτονα K.F. Kinch, ο οποίος αποκάλυψε και μελέτησε το μνημείο, αλλά και αναπαρέστησε ζωγραφικά τη διακόσμηση του τάφου.

Ο Τάφος του Λύσωνος και του Kαλλικλέους, μονοθάλαμος οικογενειακός τάφος με επιγραφές που αναφέρουν τα ονόματα των νεκρών (από πέντε γενιές της ίδιας οικογένειας), έχει τις μικρότερες διαστάσεις από όλους τους τάφους στην ίδια περιοχή.

Ο εν λόγω τάφος, που μπορεί να χρονολογηθεί από τα τέλη του 3ου έως τα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ., παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω της εξαιρετικής κατάστασης του ζωγραφικού διακόσμου του.

Το θέατρο

Το αποκατεστημένο θέατρο της Μίεζας, στην περιοχή του Κοπανού, αποκαλύφθηκε το 1992.

Το ημικυκλικό κοίλο του θεάτρου ανοίγεται σε μια φυσική πλαγιά, με ανεμπόδιστη θέα στην πεδιάδα. Έχει δεκατέσσερις σειρές εδωλίων, που χωρίζονται με πέντε κερκίδες, ενώ υπολογίζεται ότι είχε χωρητικότητα περίπου 1.500 ατόμων. 

(φωτ.: Εφορεία Αρχαιοτήτων Ημαθίας)

Η τοποθέτηση του σκηνικού οικοδομήματος βαθιά στην πεταλόσχημη ορχήστρα και η συνύπαρξη ελληνιστικών και ρωμαϊκών κατασκευαστικών στοιχείων, σε συνδυασμό με την κεραμική, οδηγούν στη χρονολόγηση του μνημείου στους Πρώιμους Ρωμαϊκούς Χρόνους.

Η χρήση του θεάτρου συνεχίστηκε κατά τα φαινόμενα επί πέντε περίπου αιώνες, δηλαδή έως και τον 4ο αιώνα μ.Χ.

Το Νυμφαίο

Στο Νυμφαίο (ιερό αφιερωμένο στις Νύμφες) της Μίεζας βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Σχολής του Αριστοτέλη

Εδώ, στη θέση «Ισβόρια», έλαβε χώρα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες αρχαίων συγγραφέων, η καθοριστική για την ιστορική εξέλιξη και τον παγκόσμιο πολιτισμό συνάντηση των δύο μεγάλων προσωπικοτήτων, του φιλοσόφου Αριστοτέλη και του πρίγκιπα Μεγαλέξανδρου

Οι πρώτες ενδείξεις χρήσης του χώρου ανάγονται στην Εποχή του Σιδήρου. Μετά τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. ο χώρος διαμορφώθηκε κατάλληλα, για να στεγάσει τη Σχολή του Αριστοτέλη, όπου ο μέγιστος των φιλοσόφων της αρχαιότητας ανέλαβε να διδάξει στον Αλέξανδρο και στα τέκνα των μακεδόνων ευγενών το ευ ζην, την ενάρετη ζωή, τη ζωή που χαρακτηρίζεται από ηθικές και πνευματικές αξίες.

Οι επισκέπτες του αρχαιολογικού χώρου μπορούν σήμερα να  απολαύσουν το εξαίρετο φυσικό περιβάλλον (πλούσια βλάστηση, πηγαία ύδατα, φυσικά σπήλαια) και να δουν τα θεμέλια στωικού οικοδομήματος ιωνικού ρυθμού, που έχει ταυτιστεί με τον κύριο χώρο της Σχολής.

in.gr
Διαβάστε Περισσότερα...