Amfipoli News
















Δευτέρα 22 Ιουνίου 2026

Αρχαία κατάρα γραμμένη στα ελληνικά βρέθηκε στην Ολλανδία!



  Του Γιώργου Λεκάκη

Το αρχαίο Coriovallum ήταν όπου είναι σήμερα κτισμένο το Heerlen στην νοτιοανατολική Ολλανδία, στον 50ό παράλληλο [50.8855466560786, 5.992754510204982], στον δρόμο Tongeren[1]Κολωνίας, με δρόμους προς το Trier[2] και το Xanten[3] Γερμανίας, το οποίο ήταν η αρχαία διοικητική πρωτεύουσα της επαρχίας.

Στην πλατεία Raadhuisplein ευρέθη ο ενεπίγραφος τάφος  του λεγεωνάριου Φλάκκου. Ίσως ήταν ο «πρώτος κατοικος» του Coriovallum, καθώς ο τάφος του χρονολογείται από το πρώτο τέταρτο του 1ου αιώνα μ.Χ.! Ποτέ πριν δεν είχε βρεθεί ρωμαϊκών χρόνων τάφος από αυτή την πρώιμη περίοδο με όνομα.[4] Στον τάφο, βρήκαν μια χάλκινη ξύστρα δέρματος, τέσσερα πιάτα και ένα μικρό κεραμικό αγγείο, με χαραγμένα τα γράμματα «FLAC» – συντομογραφία του ονόματος Φλάκκος. Η κεραμική, κατασκευασμένη στην Ιταλία, επιβεβαιώνει ότι ο Φλάκος ήταν πράγματι Ρωμαίος στρατιώτης.

Συνολικώς, γνωρίζουμε τα ονόματα 8 κατοίκων του Κοριοβάλλουμ και τα επαγγέλματά τους: Αυτοί είναι:

  • Ο αγγειοπλάστης Γάιος. Το όνομά του βρέθηκε σε κεραμική που ανακαλύφθηκε το 1837 κατά την κατασκευή του δρόμου Χέερλεν-Σίταρντ.
  • Ο αγγειοπλάστης Βούκος. Χάραξε το όνομά του σε ένα κόκκινο κεραμικό αγγείο, που ανακαλύφθηκε σε έναν ρωμαϊκών χρόνων τύμβο στο Χέερλεν.
  • Ο αγγειοπλάστης Λούκιος Φερένιος. Έγινε διάσημος στην σύγχρονη εποχή για την ρομαντική του επιγραφή στην αγαπημένη του Αμάκα. Το 1971, ο κλίβανός του ανακαλύφθηκε στο Πούτγκραφ. Ανάμεσα στα θραύσματα ήταν ένα με την επιγραφή: «Ο Λούκιος έφτιαξε αυτή την κανάτα για την Αμάκα».
  • Ο λεγεωνάριος Φλάκος. Θάφτηκε στο Κοριοβάλουμ κατά την πρώιμη φάση του ρωμαϊκών χρόνων οικισμού. Είναι πιθανόν να συμμετείχε στην κατασκευή της Via Belgica — του μεγάλου ρωμαϊκών χρόνων δρόμου μεταξύ Κολωνίας και Boulogne-sur-Mer, η οποία ξεκίνησε περίπου το 10 πΧ υπό την διοίκηση του Μάρκου Βιψάνιου Αγρίππα.
  • Ο λεγεωνάριος Μάρκος Ιούλιος στρατιώτης στην 5η Λεγεώνα από το Ξάντεν. Μετά την στρατιωτική του θητείας εγκαταστάθηκε στο Κοριοβάλουμ ως βετεράνος. Το όνομά του διατηρείται σε μια ταφόπλακα από πέτρα Kunrader, που ανακαλύφθηκε το 1873 στο Bekkerweg.
  • Ο ιατρός Λούκιος Ιούνιος Μακρίνος Το όνομά του βρέθηκε χαραγμένο σε μια πέτρα που χρησιμοποιείτο για την παρασκευή οφθαλμικής αλοιφής, που ανακαλύφθηκε το 1860 στο Valkenburgerweg. Η πέτρα χρησίμευε επίσης ως σφραγίδα για να τυπώνεται το όνομα του ιατρού στην αλοιφή. Και
  • Ο επίσημος Μάρκος Σαττώνιος Γιουκούνδος μέλος του δημοτικού συμβουλίου της ρωμαϊκών χρόνων πόλης στο Ξάντεν, όπου ανήκε το Κοριοβάλουμ. Γύρω στο 260 μ.Χ., ο Μάρκος Ιούλιος ανακαίνισε το λουτρό του Κοριοβάλουμ — μια υπόσχεση που είχε δώσει στην θεά Τύχη, του ελληνικού πανθέου. Αυτό είναι γνωστό από μια ενεπίγραφη πλάκα που βρέθηκε το 1957 στην θέση των ρωμαϊκών χρόνων λουτρών. Ο τάφος του πιθανότατα αποτελούσε μέρος του νότιου νεκροταφείου του Κοριοβάλουμ, κατά μήκος της οδού Τραϊανού, που οδηγούσε στο ρωμαϊκών χρόνων Άαχεν.

Η πόλις είναι όμως κυρίως γνωστή για τα αρχαία λουτρά (ή θέρμες), που εκτίθενται υπέροχα στο Thermenmuseum[5], το οποίο είναι το μεγαλύτερο ορατό αρχαίο ερείπιο στην Ολλανδία. Τα λουτρά εκτίσθησαν περίπου το 40, και ξανακτίσθησαν από στρατιώτες της 30ής Λεγεώνας επί Αδριανού. Ήταν σε χρήση μέχρι τον 4ο αιώνα μΧ. Έχουν ξανακτιστεί στο ιδιωτικό αρχαιολογικό θεματικό πάρκο Αρχαίον / Archeon (το οποίο ευρίσκεται Alphen aan den Rijn – στον 52ο παράλληλο – 52.113820001983505, 4.65408046714759). Ο σχεδιασμός είναι σχεδόν πανομοιότυπος με αυτόν των λουτρών στο Xanten. Η διαφορά είναι ότι οι θέρμες του Xanten είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερες.

Indoor archaeological excavation showing rows of brick columns and square stone flooring, with a circular well-like feature in the foreground.

Τα τείχη του Αγίου Παγκρατίου[6] του Χέερλεν περιέχουν εντοιχισμένες αρχαίες ρωμαϊκών χρόνων πέτρες. Έχουν εντοπιστεί 46 κλίβανοι. Η πόλη πρέπει να ήταν ένα σημαντικό κέντρο για την παραγωγή κεραμικής, κάτι που μπορεί να εξηγηθεί από την παρουσία χρήσιμου, λευκού πηλού, ο οποίος παρέμενε ευχάριστα λευκός μετά την θέρμανση.

Ancient copper tablet with scratched Greek inscription, dark patina and irregular edges on a gray surface.

ΤΩΡΑ, ευρέθη και μολύβδινη μια πλάκα κατάρας / καταδεσμός (παραπάνω φωτ.). Αναλύθηκε με απεικόνιση μετασχηματισμού ανάκλασης και αποκρυπτογραφήθηκε από τον R. Ast (Πανεπιστημιο Χαϊδελβέργης και τους συναδέλφους του). Το φύλλο, που χρονολογείται στον 2ο αιώνα μ.Χ., ανακαλύφθηκε σε ένα πηγάδι, στον ρωμαϊκών χρόνων στρατιωτικό οικισμό Coriovallum. Έχει μήκος περίπου 3,5 ίντσες και πλάτος σχεδόν 2 ίντσες. Πολλαπλές φωτογραφίες της πλάκας κατάρας τραβήχτηκαν υπό ποικίλες συνθήκες φωτισμού και στην συνέχεια συνδυάστηκαν ψηφιακώς με έναν υπολογιστή σε μια ενιαία εικόνα με ρυθμιζόμενο φωτισμό για να επισημανθούν οι λεπτομέρειες της επιφάνειας. Οι πλάκες με τις κατάρες ήταν συνήθως χαραγμένες με ξόρκια στα λατινικά, αλλά το κείμενο σε αυτήν την πλάκα ήταν χαραγμένο στα ελληνικά και επικαλείται θεούς και δαίμονες των Αιγυπτιων! Τρία μαγικά σύμβολα – λέγονταν χαρακτήρες – στην πλάκα θα μετέφεραν το μήνυμα σε υπερφυσικές δυνάμεις. Τα ονόματα δύο ανδρών με λατινικά ονόματα και δύο γυναικών με ελληνικά ονόματα μπορεί να ήταν τα αντικείμενα της κατάρας ή η κατάρα μπορεί να είχε προφερθεί στα ονόματά τους εναντίον κάποιου άλλου.

ΠΗΓΗ: «Archaeologists decipher a Roman curse tablet with magical symbols found in ancient Coriovallum», La Brújula Verde, ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 18.6.2026.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Roman baths of Coriovallum Coriovallum Today. Heerlen’s Roman heritage as socioeconomic catalyst, Πανεπ. Ουτρέχτης.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Η αρχαία πόλις Αδουάτουκα / Ατουάτουκα Τουνγκρόρουμ (> ολλανδικά: Tongeren, λιμπ. Tóngere, γαλλικά: Tongres) ευρίσκεται στην βελγική επαρχία του Λίμπουργκ και στην ολλανδόφωνη περιοχή της Φλάνδρας. Είναι η δεύτερη αρχαιότερη πόλη στο Βέλγιο (ιδρύθηκε γύρω στο 15 π.Χ.), στον 50ό παράλληλο [50.8851239529, 5.97677652705].

[2] Στον 49ο παράλληλο [49.757239798986134, 6.636411029464181].

[3] Η αρχαία πόλις Castra Vetera ή Xantum (> ολλανδικά Kleve Santen ή Sante) ευρίσκεται στην περιοχή Βέζελ, στον Κάτω Ρήνο στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, στον 51ο παράλληλο[51.66533118750726, 6.450953769700605].

[4] Ανακάλυψη αρχαιολόγων από το ADC ArcheoProjecten, Νοεμβριος 2024.

[5] Στον 50ό παράλληλο [50.88532189748206, 5.976578370631815]: Τα λουτρά την ρωμαϊκή εποχή ήταν ένα ολόκληρο συγκρότημα, μέρος συναντησης φίλων. Οι επισκέπτες μπορούσαν να γυμνάσουν το σώμα τους, σε ένα χωράφι κοντά στο κτηριο ή στην πισίνα, ή να χρησιμοποιήσουν κρύα, χλιαρά και ζεστά λουτρά, ή να απολαύσουν την «σάουνα», το εστιατόριο ή την βιβλιοθήκη. Οι Ρωμαίοι αν ήθελαν να πουν ότι κάποιος ήταν αναλφάβητος, έλεγαν ότι δεν μπορούσε να κολυμπήσει. Το ρωμαϊκών χρόνων λουτρό ήταν συνδεδεμένο με υδραγωγείο και αποχετευτικό σύστημα. Αυτο είχε επιπτώσεις. Τα λουτρά τα επισκέπτονταν ταυτόχρονα υγιείς και άρρωστοι. Άρα ήταν και πηγές ασθενειών. Στην Ρώμη, γνωρίζουμε διάφορα είδη μολύνσεων, που προεκλήθησαν από τα λουτρά…

[6] Άγιος της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Ο Ρωμαίος αυτοκράτωρ Διοκλητιανός διεταξε τον αποκεφαλισμό του 14χρονου Παγκράτιου, στις 12 Μαΐου 304 μ.Χ.

arxeion-politismou.gr

Διαβάστε Περισσότερα...

Κυριακή 21 Ιουνίου 2026

Το Θέρος, τα Σκίρα, η Δήμητρα και το Θερινό Ηλιοστάσιο.



Στην αρχαιότητα ο άνθρωπος ζούσε σε άμεση σχέση με τη φύση, από την οποία εξαρτιόταν η ίδια του η επιβίωση. 

Η εναλλαγή των εποχών, η πορεία του Ήλιου και των άστρων, οι βροχές και οι άνεμοι καθόριζαν τον βλαστικό κύκλο και, κατ’ επέκτασιν, την καλλιέργεια της γης που εξασφάλιζε τα αναγκαία προς το ζην. 

Γι’ αυτό και οι εορτές των θεών και των πόλεων ήταν άρρηκτα συνδεδεμένες με τον ρυθμό της φύσεως και την ιερή περιοδικότητα του χρόνου.

Σήμερα ο άνθρωπος έχει απομακρυνθεί από αυτή τη βιωματική σχέση με τον φυσικό κόσμο. 

Όπως παρατηρούσε ο Carl Gustav Jung, όσο αυξάνεται η επιστημονική γνώση, τόσο ο κόσμος τείνει να απογυμνώνεται από το συμβολικό του περιεχόμενο και να γίνεται απρόσωπος. Ο άνθρωπος αισθάνεται απομονωμένος, επειδή έχει χάσει τη συναισθηματική και ασυνείδητη ταύτισή του με τα φυσικά φαινόμενα.

Αυτή την εποχή του έτους, η αρχή του θέρους συμπίπτει με το θερινό ηλιοστάσιο, όταν ο Ήλιος φθάνει στο υψηλότερο σημείο της πορείας του και η ημέρα αποκτά τη μέγιστη διάρκειά της. Για τους αρχαίους, η στιγμή αυτή δεν ήταν απλώς ένα αστρονομικό γεγονός, αλλά μία ιερή καμπή του χρόνου, μία κορύφωση του φωτός.

Η λέξη «θέρος» απαντά ήδη στον Όμηρο («οὔτ᾽ ἐν θέρει οὐδ᾽ ἐν ὀπώρῃ») και δηλώνει τη θερμή εποχή. Από την ίδια ρίζα συνδέεται και με τον θερισμό, δηλαδή τη συγκομιδή των ώριμων καρπών. Το θέρος είναι συγχρόνως εποχή θερμότητας και εποχή ωρίμανσης, η ολοκλήρωση ενός κύκλου και η αρχή ενός νέου.

Στον βλαστικό κύκλο που αντανακλάται στα Ελευσίνια Μυστήρια, αυτή είναι η εποχή κατά την οποία θερίζεται το ιερό φυτό της Δήμητρος, το στάχυ.

Ο εποχικός κύκλος των εορτών της θεάς αρχίζει με το όργωμα και τη σπορά περίπου εννέα μήνες πριν και συνεχίζεται με τη βλάστηση, την άνθηση, το καλάμωμα, την πλήρωση και την ωρίμανση του κόκκου, τον θερισμό, το αλώνισμα και το λίχνισμα. 

Ο Ήλιος ολοκληρώνει το έργο της Γης, ωριμάζοντας το θερισμένο κριθάρι και το σιτάρι, ώστε να μεταβληθούν σε άρτο, δηλαδή σε φορείς ζωής.

Για την αρχαία μυσταγωγική σκέψη, ο κύκλος αυτός δεν αποτελούσε απλώς μία αλληλουχία γεωργικών εργασιών, αλλά μία εικόνα των αοράτων νόμων της ζωής. Δεν είναι ίσως τυχαίο ότι η διάρκεια από τη σπορά έως τη συγκομιδή προσεγγίζει τους εννέα μήνες, όσους και η ανθρώπινη κύηση. Ο ίδιος αριθμός κατέχει εξέχουσα θέση στην ελευσίνια παράδοση, αφού η Δήμητρα περιπλανήθηκε επί εννέα ημέρες αναζητώντας την Περσεφόνη, ενώ και τα Μεγάλα Μυστήρια διαρκούσαν εννέα ημέρες.

Στην πυθαγόρεια παράδοση, η εννεάδα θεωρείται αριθμός τελειώσεως και πληρότητας, καθώς ολοκληρώνει έναν κύκλο πριν από τη γέννηση ενός νέου. Έτσι, οι εννέα μήνες της ανθρώπινης κυήσεως, οι εννέα ημέρες της αναζητήσεως της Κόρης και οι εννέα ημέρες της μυσταγωγίας αντανακλούν έναν κοινό συμβολισμό. Όπως ο σπόρος κυοφορείται στα βάθη της γης μέχρι να αναδυθεί στο φως, έτσι και ο άνθρωπος καλείται να διανύσει μία περίοδο εσωτερικής κυήσεως και μεταμορφώσεως.

Η μύηση δεν ήταν απλώς μετάδοση γνώσεων, αλλά μία δεύτερη γέννηση. Ο μύστης, αφού αποθέσει τον παλαιό άνθρωπο, αναγεννάται σε μία νέα κατάσταση υπάρξεως. Όπως ο σπόρος πεθαίνει μέσα στη γη και αναδύεται ως νέος βλαστός, έτσι και ο άνθρωπος καλείται να γνωρίσει τη δική του εσωτερική αναγέννηση.

Στην Αθήνα και στους αγρούς της Αττικής, ο κύκλος αυτός αντανακλάται στις εορτές των Θεσμοφορίων, των Προηροσίων, των Χλοαίων, των Ανθείων, των Καλαμαίων και τέλος των Σκίρων. Το πρώτο και το τελευταίο της σειράς ήταν τα σημαντικότερα, διότι σηματοδοτούσαν την αρχή και την ολοκλήρωση του κύκλου των σιτηρών.

Τα Σκίρα ή Σκιροφόρια τελούνταν κατά τον μήνα Σκιροφοριώνα και συνδέονταν με το αλώνισμα της νέας σοδειάς. Αφού καθαρίζονταν τα αλώνια, άρχιζε το αλώνισμα και το λίχνισμα των καρπών, εργασίες που απαιτούσαν ηλιόλουστο ουρανό και σταθερούς ανέμους. Τα «σκίρα», πιθανώς οι λευκοί αλεσμένοι κόκκοι της νέας κριθής, έδωσαν το όνομά τους στην εορτή.

Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των Σκίρων ήταν ότι συνέδεαν τη Δήμητρα και την Αθηνά, τις δύο μεγάλες θεές της γονιμότητας και της σοφίας, με τον αρχαίο ήρωα Ερεχθέα. Η πομπή ξεκινούσε από την Ακρόπολη προς το Σκίρον υπό τη σκιά του μεγάλου λευκού σκιάδιου, συνοδεία της ιέρειας της Αθηνάς, του ιερέως του Ποσειδώνος και του λεγόμενου ιερέως του Ήλιου.

Η αναφορά αυτή δεν φαίνεται να αφορά μία ανεξάρτητη ηλιακή λατρεία, αλλά τον Δία Ύπατο, του οποίου ο βωμός βρισκόταν πλησίον του ιερού του Ερεχθέως. Το επίθετο «Ύπατος» φανερώνει τον Ήλιο στην ανώτατη θέση του, ενώ το ποιητικό όνομα Υπερίων εκφράζει την ηλιακή πληρότητα του θερινού ουρανού.

Κατά την ίδια εποχή τελούνταν τα Πλυντήρια και τα Καλλυντήρια προς τιμήν της Αθηνάς. Όπως καθαρίζονταν τα ιερά αντικείμενα της θεάς, έτσι καθαρίζονταν και τα αλώνια, προετοιμάζοντας τη μετάβαση από τον θερισμό στη νέα ζωή.

Δεν είναι ίσως τυχαίο ότι η ολοκλήρωση αυτού του κύκλου συμπίπτει με το θερινό ηλιοστάσιο, όταν ο Ήλιος φανερώνεται στην πληρότητα της δύναμής του. Για την Ελληνική παράδοση, το φως δεν είναι απλώς φυσικό φαινόμενο, αλλά σύμβολο της αλήθειας, της γνώσεως και της παρουσίας του θείου. Ο ορατός ήλιος είναι εικόνα του αοράτου και νοητού Φωτός.

Όπως ο Ήλιος ωριμάζει τους καρπούς της γης, έτσι και το φως του Νου ωριμάζει τους καρπούς της ψυχής. Το αλώνισμα και ο διαχωρισμός του καρπού από το άχυρο συμβολίζουν τη διάκριση του ουσιώδους από το περιττό. Ο άνθρωπος καλείται να αποβάλει ό,τι είναι φθαρτό και να διατηρήσει τον αληθινό καρπό της υπάρξεώς του.

Για τον Πλάτωνα, το Αγαθό είναι εκείνο που παρέχει την αλήθεια στα νοούμενα, όπως ο ήλιος παρέχει το φως στα ορατά. Για τους νεοπλατωνικούς, και ιδιαίτερα για τον Πρόκλο και τον αυτοκράτορα Ιουλιανό, ο ορατός Ήλιος αποτελεί εικόνα του νοητού Ηλίου, του Απόλλωνος, της νοερής πηγής του φωτός, της αρμονίας και της ζωής.

Έτσι, η κορύφωση του φωτός κατά το θερινό ηλιοστάσιο αντανακλά την ολοκλήρωση της εσωτερικής πορείας του ανθρώπου. Το θέρος γίνεται όχι μόνο εποχή θερισμού, αλλά και καιρός φανερώσεως. Και όπως ο σπόρος αναδύεται από τα βάθη της γης για να αντικρίσει το φως, έτσι και ο άνθρωπος, αφού ολοκληρώσει τη μυστική κυοφορία της ψυχής, γεννάται εκ νέου σε μία ανώτερη κατάσταση υπάρξεως.

Ίσως γι’ αυτό οι μύστες της Ελευσίνας αντίκριζαν στο ταπεινό στάχυ όχι μόνο την υπόσχεση της τροφής, αλλά και το σύμβολο της αθανασίας. Διότι, όπως ο σπόρος επιστρέφει στη γη για να γεννηθεί πάλι, έτσι και η ψυχή, αφού διανύσει τον κύκλο της γενέσεως και της φθοράς, καλείται να ανέλθει προς το άδυτο και αείζωο Φως, εκεί όπου η ζωή, η σοφία και το θείο συνυπάρχουν σε αδιάσπαστη ενότητα.

Μυσταγωγία - Μυθαγωγία - Φυσιολατρία


Διαβάστε Περισσότερα...

Κυριακή 21 Ιουνίου: Θερινό Ηλιοστάσιο - Η μεγαλύτερη ημέρα του έτους

 


Το θερινό ηλιοστάσιο θα πραγματοποιηθεί, φέτος, την Κυριακή 21 Ιουνίου

Θα γιορταστεί σε ολόκληρο το βόρειο ημισφαίριο αυτή την εβδομάδα, σηματοδοτώντας την επίσημη έναρξη του αστρονομικού καλοκαιριού.

Φέτος, πέφτει την Κυριακή 21 Ιουνίου και συμβαίνει σε μία μοναδική στιγμή, όταν το ημισφαίριο έχει κλίση στο μέγιστο προς τον Ήλιο.

Ωστόσο, για όσους βρίσκονται στο βόρειο ημισφαίριο, αναγνωρίζεται γενικά ως η ημερομηνία του μεσοκαλοκαιριού με τη μεγαλύτερη διάρκεια φωτός της ημέρας και τη μικρότερη περίοδο σκοταδιού.

Το ηλιοστάσιο συμβαίνει πάντα στις 21 Ιουνίου;

Το ηλιοστάσιο δεν «πέφτει» πάντα στις 21 Ιουνίου. Ανάλογα με το έτος, μπορεί να συμβεί και στις 20 ή στις 22 Ιουνίου. Σε δίσεκτο έτος, γενικά πέφτει στις 20 Ιουνίου.

Αυτή η διακύμανση οφείλεται στο γεγονός ότι η Γη χρειάζεται σχεδόν έξι ώρες περισσότερο για να ολοκληρώσει την τροχιά της γύρω από τον Ήλιο σε σχέση με τη διάρκεια ενός πλήρους ημερολογιακού έτους.

Για να διατηρήσουμε το ημερολόγιο ευθυγραμμισμένο με την τροχιά της Γης, προσθέτουμε μια δίσεκτη ημέρα κάθε τέσσερα χρόνια για να αντισταθμίσουμε αυτή τη διαφορά.

Γιατί μεταβάλλεται η ποσότητα του ηλιακού φωτός;

Ο πλανήτης μας δεν περιστρέφεται γύρω από έναν απόλυτα κατακόρυφο άξονα - είναι κεκλιμένος.

Αυτή η κλίση προκαλεί μεταβολές στην ποσότητα του ηλιακού φωτός που φτάνει σε διαφορετικές περιοχές της Γης κατά τη διάρκεια του έτους, καθώς η Γη περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο.

Για το μισό έτος, το βόρειο ημισφαίριο της Γης είναι στραμμένο προς τον Ήλιο.

Κατά το θερινό ηλιοστάσιο, το βόρειο ημισφαίριο είναι στραμμένο όσο το δυνατόν πιο άμεσα προς τον Ήλιο και ο Ήλιος φαίνεται να βρίσκεται ακριβώς πάνω από τον Τροπικό του Καρκίνου.

Χωρίς αυτή την κλίση, θα εξακολουθούσαμε να έχουμε καιρικά φαινόμενα, αλλά όχι διακριτές εποχές, καθώς η διάρκεια της ημέρας θα παρέμενε σχεδόν σταθερή όλο τον χρόνο.

Η λέξη «ηλιοστάσιο» προέρχεται από τις λατινικές λέξεις sol (ήλιος) και sistere (σταματώ, μένω ακίνητος), αναφερόμενη στη φαινομενική παύση της κίνησης του Ήλιου στον ουρανό.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ αστρονομικού και μετεωρολογικού καλοκαιριού;

Ενώ το θερινό ηλιοστάσιο σηματοδοτεί την έναρξη του αστρονομικού καλοκαιριού, από μετεωρολογική άποψη το καλοκαίρι ξεκίνησε αρκετές εβδομάδες νωρίτερα.

Οι μετεωρολόγοι ορίζουν το καλοκαίρι στο βόρειο ημισφαίριο ως την περίοδο από την 1η Ιουνίου έως τις 31 Αυγούστου.

Αυτό συμβαίνει επειδή και οι τέσσερις εποχές χωρίζονται σε συγκεκριμένες περιόδους των τριών μηνών, ώστε να είναι ευκολότερη η σύγκριση και η ανάλυση των εποχικών στατιστικών στοιχείων.

Με πληροφορίες από BBC
Διαβάστε Περισσότερα...

ΔΕΛΦΟΙ και ΡΟΔΟΣ: Το… Γκρίνουιτς της αρχαίας Ελλάδας

Historic world map in an oval projection, with labeled continents and seas, surrounded by decorative sun heads and banners.

Αν ρωτήσουμε ποιο ήταν το «Greenwich» της αρχαίας Ελλάδας, πρέπει πρώτα να προσέξουμε τη λέξη. Το Γκρίνουιτς είναι νεότερη σύμβαση. Είναι ο μηδενικός μεσημβρινός από τον οποίο μετράμε σήμερα τα γεωγραφικά μήκη. Στην αρχαιότητα δεν υπήρχε ένας τέτοιος παγκόσμια αποδεκτός μεσημβρινός. Οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν ένα μοναδικό σημείο αναφοράς όπως το σημερινό Γκρίνουιτς. Είχαν όμως διάφορα κέντρα και άξονες, ανάλογα με το αν μιλούμε για μυθική γεωγραφία / γεωμυθολογια, επιστημονική χαρτογραφία ή μαθηματικές συντεταγμένες.

Στην παλαιότερη ελληνική σκέψη, το κέντρο δεν ήταν απαραίτητα γεωμετρικό. Ήταν ιερό και συμβολικό. Οι Δελφοί θεωρούνταν ο ομφαλός της γης, το κέντρο της ελληνικής ιερής γεωγραφίας. Αυτή όμως δεν είναι ακόμη η έννοια του «Γκρίνουιτς». Είναι περισσότερο θρησκευτικό και πολιτισμικό κέντρο, όχι σημείο από το οποίο μετριούνται μήκη και πλάτη, κέντρο του ελληνικού πολιτισμού.

Στην ελληνιστική επιστημονική γεωγραφία, το κέντρο της γεωγραφίας μετακινείται. Εκεί εμφανίζεται η Ρόδος ως ένα από τα σπουδαιότερα σημεία αναφοράς. Όχι επειδή οι αρχαίοι την ονόμασαν «μηδενικό μεσημβρινό», αλλά επειδή η Ρόδος βρέθηκε πάνω σε βασικούς γεωγραφικούς άξονες της οικουμένης. Η θέση της, ανάμεσα στο Αιγαίο, την Μικρά Ασία, την Ανατολική Μεσόγειο και την Αλεξάνδρεια, την έκανε εξαιρετικά σημαντική για αστρονομικές και γεωγραφικές παρατηρήσεις.

Ο Στράβων, στα Γεωγραφικά, διασώζει τη βασική ιδέα του Ερατοσθένη. Ο Ερατοσθένης, προσπαθώντας να κατασκευάσει χάρτη της οικουμένης, χάραξε μια κύρια γραμμή από τη δύση προς την ανατολή, παράλληλη προς τον ισημερινό. Η γραμμή αυτή άρχιζε από τις Ηράκλειες Στήλες και προχωρούσε προς την Ινδία. Το σημαντικό για εμάς είναι ότι περνούσε από τη Σικελία, τα νότια άκρα της Πελοποννήσου και της Αττικής, την Ρόδο και τον κόλπο της Ισσού Κιλικίας.

Το αρχαίο κείμενο λέει: «Ἐν δὲ τῶι τρίτωι τῶν γεωγραφικῶν καθιστάμενος τὸν τῆς οἰκουμένης πίνακα γραμμῆι τινι διαιρεῖ δίχα ἀπὸ δύσεως ἐπ᾽ ἀνατολὴν παραλλήλωι τῆι ἰσημερινῆι γραμμῆι, πέρατα δ᾽ αὐτῆς τίθησι πρὸς δύσει μὲν τὰς Ἡρακλείους στήλας, ἐπ᾽ ἀνατολῆι δὲ τὰ ἄκρα καὶ ἔσχατα ὄρη τῶν ἀφοριζόντων ὀρῶν τὴν πρὸς ἄρκτον τῆς Ἰνδικῆς πλευράν. γράφει δὲ τὴν γραμμὴν ἀπὸ στηλῶν διά τε τοῦ Σικελικοῦ πορθμοῦ καὶ τῶν μεσημβρινῶν ἄκρων τῆς τε Πελοποννήσου καὶ τῆς Ἀττικῆς μέχρι τῆς Ῥοδίας καὶ τοῦ Ἰσσικοῦ κόλπου».

Νεοελληνική απόδοση: «Στο τρίτο βιβλίο των Γεωγραφικών του, όταν ο Ερατοσθένης καταρτίζει τον χάρτη της οἰκουμένης, τη χωρίζει στα δύο με μια γραμμή από τη δύση προς την ανατολή, παράλληλη προς τον ισημερινό. Ως δυτικό άκρο της θέτει τις Ηράκλειες Στήλες και ως ανατολικό τα έσχατα βουνά που ορίζουν τη βόρεια πλευρά της Ινδικής. Χαράζει αυτή τη γραμμή από τις Στήλες, μέσα από τον Σικελικό πορθμό και τα νότια άκρα της Πελοποννήσου και της Αττικής, μέχρι τη Ρόδο και τον κόλπο της Ισσού».

Αυτό είναι ένα από τα βασικά χωρία που μας επιτρέπει να πούμε ότι η Ρόδος λειτούργησε σαν κεντρικός γεωγραφικός κόμβος. Όχι ως μηδενικός μεσημβρινός, αλλά ως σημείο πάνω στον κύριο παράλληλο της ελληνιστικής γεωγραφίας. Ο Στράβων αναφέρει και κάτι ακόμη σημαντικό: τον μεσημβρινό που περνά από τη Ρόδο και το Βυζάντιο. Το αρχαίο χωρίο είναι σύντομο αλλά χαρακτηριστικό: «εἰ γὰρ ὁ διὰ Ῥόδου καὶ Βυζαντίου μεσημβρινὸς ὀρθῶς εἴληπται…»

  • Νεοελληνική απόδοση: «Αν πράγματι έχει ληφθεί σωστά ο μεσημβρινός που περνά από τη Ρόδο και το Βυζάντιο…»

Η φράση αυτή δείχνει ότι η Ρόδος δεν ήταν απλώς ένα νησί μέσα στον χάρτη. Ήταν σημείο γεωγραφικού υπολογισμού. Συνδεόταν με παράλληλους και μεσημβρινούς, δηλαδή με τη μαθηματική οργάνωση του χώρου.

Ο Στράβων δίνει επίσης την ιδέα μιας μεγάλης γραμμής που συνδέει την Αλεξάνδρεια με τη Ρόδο και από εκεί με τη Μικρά Ασία, την Τρωάδα, το Βυζάντιο και ακόμη βορειότερα. Το αρχαίο κείμενο λέει:

«πάλιν δ᾽ ἀπὸ τῆς Ἀλεξανδρείας ἐπ᾽ εὐθείας τῆι ῥύσει τοῦ Νείλου πάντες ὁμολογοῦσι τὸν ἐπὶ Ῥόδον πλοῦν κἀντεῦθεν δὲ τὸν τῆς Καρίας παράπλουν καὶ Ἰωνίας μέχρι τῆς Τρωιάδος καὶ Βυζαντίου καὶ Βορυσθένους»

  • Νεοελληνική απόδοση: «Και πάλι, από την Αλεξάνδρεια, όλοι συμφωνούν ότι ο πλους προς τη Ρόδο βρίσκεται σε ευθεία με τη ροή του Νείλου· και από εκεί συνεχίζει η παράπλευση της Καρίας και της Ιωνίας μέχρι την Τρωάδα, το Βυζάντιο και τον Βορυσθένη [σ.σ.: του νυν ποταμού που λεγεται Δνείπερος]»

Εδώ φαίνεται καθαρά η Ρόδος ως κόμβος. Η Αλεξάνδρεια ήταν το μεγάλο επιστημονικό κέντρο. Η Ρόδος ήταν ένα γεωγραφικό σημείο αναφοράς μέσα στη Μεσόγειο. Η γραμμή Αλεξάνδρεια – Ρόδος – Μικρά Ασία – Βυζάντιο λειτουργούσε σαν σκελετός προσανατολισμού.

Πριν από τον Ερατοσθένη, σημαντικός είναι και ο Δικαίαρχος. Ο Δικαίαρχος από τη Μεσσήνη, μαθητής της αριστοτελικής παράδοσης, προσπάθησε να χαράξει μια βασική ευθεία γραμμή που χώριζε την οἰκουμένη σε βόρεια και νότια μέρη. Η σχετική πληροφορία σώζεται στον Αγαθήμερο, στο έργο Γεωγραφίας Ὑποτύπωσις: «Ο Δικαίαρχος δεν ορίζει τη γη με βάση τις θάλασσες, αλλά με μια ευθεία γραμμή από τις Ηράκλειες Στήλες, μέσω Σαρδηνίας, Σικελίας, Πελοποννήσου, Ιωνίας, Καρίας, Λυκίας, Παμφυλίας, Κιλικίας και Ταύρου, μέχρι το όρος Ίμαον[2]· και ονομάζει τις περιοχές άλλες βόρειες και άλλες νότιες».

Στον Πτολεμαίο, όμως, η απάντηση αλλάζει. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος, στη Γεωγραφικὴ Ὑφήγησιν, χρησιμοποιεί πλέον σύστημα συντεταγμένων. Εκεί το πρακτικό μηδέν των γεωγραφικών μηκών δεν είναι η Ρόδος. Είναι οι Μακάρων Νήσοι, στα δυτικά άκρα του τότε γνωστού κόσμου. Συνήθως ταυτίζονται με τις Κανάριες Νήσους ή με νησιωτικό σύμπλεγμα του ανατολικού Ατλαντικού, έξι νησιά σα χάντρες στη σειρά.

Στον Πτολεμαίο βρίσκουμε καθαρή αναφορά στον μεσημβρινό των Μακάρων Νήσων: «τὸ μὲν ἀπὸ τοῦ διὰ τῶν Μακάρων νήσων μεσημβρινοῦ ἕως τοῦ Ἱεροῦ ἀκρωτηρίου τῆς Ἱσπανίας διάστημα…»

  • Νεοελληνική απόδοση: «Η απόσταση από τον μεσημβρινό που περνά από τις Μακάρων Νήσους έως το Ιερό Ακρωτήριο της Ισπανίας…»

Και λίγο πιο κάτω: «τοῦ δ᾽ ὅλου τῆς ἐγνωσμένης γῆς μήκους ἀπὸ τοῦ διὰ τῶν Μακάρων νήσων μεσημβρινοῦ μέχρι τῆς Σήρας[1]…»

  • Νεοελληνική απόδοση: «Για όλο το μήκος της γνωστής γης, από τον μεσημβρινό που περνά από τις Μακάρων Νήσους μέχρι την Σήρα[1]…»

Εδώ έχουμε πια κάτι πολύ κοντά στην ιδέα του μηδενικού μεσημβρινού. Ο Πτολεμαίος χρησιμοποιεί έναν δυτικό μεσημβρινό, ώστε τα γεωγραφικά μήκη να μετρώνται προς την ανατολή. Δεν είναι η Ρόδος το μηδέν του συστήματος. Είναι οι Μακάρων Νήσοι. Όμως η Ρόδος εξακολουθεί να παίζει σημαντικό ρόλο, διότι ο ίδιος ο Πτολεμαίος χρησιμοποιεί την Ρόδο για υπολογισμούς αποστάσεων.

Το σχετικό χωρίο λέει: «Τὴν μὲν γὰρ ἀπὸ τῆς κατὰ Ἱεράπολιν τοῦ Εὐφράτου διαβάσεως … ἐνδέχεται περὶ τὸν διὰ τῆς Ῥοδίας πίπτειν παράλληλον.»

  • Νεοελληνική απόδοση: «Η οδός από την διάβαση του Ευφράτη κοντά στην Ιεράπολη … μπορεί να θεωρηθεί ότι πέφτει περίπου πάνω στον παράλληλο που περνά από τη Ρόδο».

Και επίσης: «κατὰ τὸν διὰ τῆς Ῥοδίας παράλληλον…»

  • Νεοελληνική απόδοση: «κατά τον παράλληλο που περνά από τη Ρόδο…»

Άρα η σωστή απάντηση δεν είναι μία απλή λέξη. Αν εννοούμε ιερό κέντρο της γης, τότε οι Δελφοί είχαν αυτόν τον συμβολικό ρόλο. Αν εννοούμε κεντρικό γεωγραφικό άξονα της ελληνιστικής επιστήμης, τότε η Ρόδος είναι η καλύτερη απάντηση. Αν εννοούμε πραγματική αρχή μέτρησης γεωγραφικών μηκών, δηλαδή κάτι πιο κοντά στο σημερινό Γκρίνουιτς, τότε στον Πτολεμαίο ο ρόλος αυτός ανήκει στις Μακάρων Νήσους.

Η πιο ακριβής διατύπωση είναι η εξής: Η αρχαία Ελλάδα δεν είχε ένα μοναδικό Γκρίνουιτς. Στην ιερή γεωγραφία, κέντρο ήταν οι Δελφοί. Στην ελληνιστική επιστημονική γεωγραφία, η Ρόδος λειτούργησε ως βασικός κόμβος παραλλήλων και μεσημβρινών. Στην πτολεμαϊκή χαρτογραφία, όμως, ο δυτικός μεσημβρινός των Μακάρων Νήσων ήταν το σημείο από όπου μπορούσαν να αρχίσουν οι μετρήσεις των γεωγραφικών μηκών. Όλος ο κόσμος ήταν στην Ανατολή.

Έτσι, αν θέλουμε να μιλήσουμε απλά, μπορούμε να πούμε:

  • Η Ρόδος ήταν το “επιστημονικό Γκρίνουιτς” της ελληνιστικής γεωγραφίας.
  • Οι Μακάρων Νήσοι ήταν το πτολεμαϊκό μηδέν των γεωγραφικών μηκών, και
  • οι Δελφοί ήταν το ιερό κέντρο της ελληνικής θρησκείας.

Τεκμηρίωση χωρίων: Το βασικό χωρίο του Στράβωνα για τη γραμμή του Ερατοσθένη από τις Ηράκλειες Στήλες έως την Ρόδο και τον κόλπο της Ισσού βρίσκεται στα Γεωγραφικά Β΄ 1.1. Το χωρίο για τον «μεσημβρινό διὰ Ῥόδου καὶ Βυζαντίου» βρίσκεται στα Γεωγραφικά Β΄ 1.10. Η γραμμή Αλεξάνδρεια–Ρόδος–Καρία–Ιωνία–Τρωάδα–Βυζάντιο–Βορυσθένης σώζεται στα Γεωγραφικά Β΄, στο σημείο όπου ο Στράβων συνοψίζει γεωγραφικές αποστάσεις και ευθυγραμμίσεις. Για τον Δικαίαρχο, η πληροφορία σώζεται στον Αγαθήμερο, Γεωγραφίας Ὑποτύπωσις 1.5. Στον Πτολεμαίο, η αναφορά στον μεσημβρινό των Μακάρων Νήσων και στο συνολικό μήκος της γνωστής γης από αυτόν μέχρι την Σήρα[1] βρίσκεται στη Γεωγραφικὴ Ὑφήγησιν Α΄ 12. Η ίδια παράδοση φαίνεται και στους πτολεμαϊκούς καταλόγους, όπου οι Μακάρων Νήσοι εμφανίζονται ως δυτικό σύνολο νησιών με συντεταγμένες.

ΠΗΓΗ: Δημ. Νικολόπουλος, ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 18.6.2026.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ Γ. Λεκάκη:

[1] Με το όνομα Σήρα, αναφέρεται η γνωστή νήσος Θήρα των Κυκλάδων. Αλλά και αρχαία πόλη στην έκταση της νυν βόρειας Κίνας / Ινδίας, ή της Κεντρικής Ασίας / Άπω Ανατολής, που δεν είναι ακριβώς ταυτισμένη. Σε αυτήν ζούσαν λαοί που συνδέονταν με την παραγωγή μεταξιού (αρχαία ελληνικά θήρ / σήρ > λατ. seres, sericum = μετάξι > αγγλ. silk, γαλλ. serge, soie, κλπ.), οι Σῆρες, λαός που γνώριζαν οι αρχαίοι Έλληνες ως «οι άνθρωποι του μεταξιού». – ΠΗΓΗ: Κλ. Πτολεμαίος “Γεωγραφικὴ Ὑφήγησις”, Α΄12.

[2] Το αρχαίο Ίμαον Όρος είναι η οροσειρά που σήμερα καλείται παραφρασμένα Ιμαλάια! Άλλοι λένε πως είναι το Παμίρ και άλλοι το Τιεν Σαν.

arxeion-politismou.gr

Διαβάστε Περισσότερα...