Πώς κατασκευάζονταν οι πυραμίδες των Μάγια;

 

Οι πυραμίδες των Μάγιας δεν κατασκευάζονταν όπως οι αιγυπτιακές, δηλαδή ως τεράστιοι λίθινοι τάφοι με μεγάλους ογκόλιθους. Ήταν κυρίως κλιμακωτές τελετουργικές πλατφόρμες, πάνω στις οποίες υπήρχε ναός. Ήταν δηλαδή περισσότερο «βουνά-ναοί» παρά κλειστοί τάφοι.

Bασική τεχνική

Πρώτα διάλεγαν και ισοπέδωναν το σημείο. Συχνά οι πόλεις των Μάγιας χτίζονταν πάνω σε ασβεστολιθικά εδάφη, γιατί ο ασβεστόλιθος υπήρχε άφθονος στη Γιουκατάν, στη Γουατεμάλα, στο Μπελίζ κ.λπ. Τον έβγαζαν από κοντινά λατομεία, όχι απαραίτητα από πολύ μακριά. Ο ασβεστόλιθος ήταν σχετικά εύκολος να κοπεί και να διαμορφωθεί με λίθινα εργαλεία.

Έπειτα έφτιαχναν έναν μεγάλο εσωτερικό πυρήνα από χώμα, χαλίκια, μικρές πέτρες, μπάζα και κονίαμα. Δεν ήταν συμπαγής πυραμίδα από ορθοκομμένους τεράστιους ογκόλιθους, όπως στην Αίγυπτο. Ο εσωτερικός όγκος λειτουργούσε σαν τεχνητός λόφος. Πάνω του έβαζαν εξωτερική επένδυση από πελεκημένες πέτρες, δηλαδή μια πιο καθαρή, ευθύγραμμη πέτρινη «επιδερμίδα». Σε αρκετές περιοχές της αρχιτεκτονικής των Μάγιας αναφέρεται ακριβώς αυτό: λεπτότερες εξωτερικές πλάκες ή καλοδουλεμένοι λίθοι πάνω σε πυρήνα από λιθορριπή/μπάζωμα.

Η πυραμίδα υψωνόταν κατά βαθμίδες. Έφτιαχναν πλατφόρμα πάνω σε πλατφόρμα, σαν τεράστια σκάλα. Γι’ αυτό οι περισσότερες πυραμίδες των Μάγιας έχουν αναβαθμούς και απότομες σκάλες που οδηγούν στην κορυφή. Η κορυφή δεν ήταν απλά ένα πυραμίδιο· είχε ναό, ιερό δωμάτιο, βωμό ή χώρο τελετών.

Για την ανύψωση των υλικών πιθανότατα χρησιμοποιούσαν ράμπες από χώμα, ξύλινες σκαλωσιές, καλάθια, σχοινιά και ανθρώπινη εργασία. Δεν είχαν μεταλλικά εργαλεία βαριάς μηχανικής, ούτε τροχό για μεταφορές οικοδομής, ούτε ζώα έλξης όπως άλογα ή βόδια. Αυτό σημαίνει ότι το έργο βασιζόταν σε καλά οργανωμένες ομάδες εργατών, τεχνιτών, λιθοξόων και μεταφορέων. Οι λίθοι συνήθως δεν χρειαζόταν να είναι γιγαντιαίοι· μπορούσαν να μεταφερθούν από πολλούς ανθρώπους μαζί ή σε μικρότερα φορτία.

Στο τέλος κάλυπταν την εξωτερική επιφάνεια με ασβεστοκονίαμα / stucco. Αυτό έδινε λεία, λαμπερή επιφάνεια, πάνω στην οποία μπορούσαν να ζωγραφίσουν έντονα χρώματα, κυρίως κόκκινο, αλλά και κίτρινο, πράσινο, μπλε. Οι πυραμίδες που σήμερα βλέπουμε λευκογκρίζες και πέτρινες ήταν στην εποχή τους πολύ πιο εντυπωσιακές, χρωματισμένες και διακοσμημένες.

Ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο: οι Μάγιας συχνά έχτιζαν νέα πυραμίδα πάνω σε παλαιότερη. Δηλαδή δεν κατεδάφιζαν πάντα το παλαιό ιερό· το «έντυναν» με νέα στρώματα και το έκαναν μεγαλύτερο. Έτσι μια πυραμίδα μπορούσε να είναι σαν κρεμμύδι: μέσα της έκρυβε παλαιότερες φάσεις κατασκευής.

Οι πυραμίδες των Μάγιας επεκτείνονταν κυρίως με τη μέθοδο της επικάλυψης: έχτιζαν μια νέα, μεγαλύτερη πυραμίδα πάνω και γύρω από την παλαιότερη. Δεν την κατεδάφιζαν πάντα. Την «έκλειναν» μέσα στη νέα κατασκευή, σαν να έβαζαν ένα νέο περίβλημα γύρω από τον παλαιότερο πυρήνα. Η διαδικασία ήταν περίπου αυτή:

Πρώτα υπήρχε ένας αρχικός ναός ή μια μικρότερη πυραμιδοειδής πλατφόρμα. Όταν ένας νέος ηγεμόνας ή μια κατοπινή περίοδος ήθελε να δείξει δύναμη, συνέχεια της δυναστείας ή ανανέωση της λατρείας, άρχιζε η επέκταση. Έκτιζαν τοίχους αντιστήριξης γύρω από την παλαιότερη πυραμίδα και μετά γέμιζαν τα κενά με πέτρες, χώμα, χαλίκια και ασβεστοκονίαμα. Έτσι η παλιά πυραμίδα γινόταν ο εσωτερικός σκελετός της νέας.

Μετά πρόσθεταν νέα εξωτερική επένδυση από λαξευμένους λίθους. Δημιουργούσαν νέα σκαλοπάτια, νέες βαθμίδες, νέες πλατφόρμες και νέο ναό στην κορυφή. Η παλιά σκάλα, οι παλιοί τοίχοι ή ακόμα και ο παλιός ναός μπορούσαν να θαφτούν εσωτερικά και να μείνουν κρυμμένοι για αιώνες.

Γι’ αυτό πολλές πυραμίδες των Μάγιας έχουν στρώματα:

Μια παλαιότερη φάση βρίσκεται μέσα σε μεταγενέστερη, και αυτή με τη σειρά της μπορεί να βρίσκεται μέσα σε ακόμη νεότερη. Οι αρχαιολόγοι συχνά βρίσκουν εσωτερικές σκάλες, παλιούς ναούς, θαμμένες προσόψεις, γλυπτά ή ταφές μέσα σε μεταγενέστερες κατασκευές, όπως οι ρωσικές κούκλες “Μπαμπούσκα”, μόνο που ο παλαιότερος ναός δεν είναι προσβάσιμος.

Ένα καλό παράδειγμα είναι το El Castillo στο Chichén Itzá. Κάτω από την εξωτερική πυραμίδα υπάρχει παλαιότερη κατασκευή, και μέσα της έχουν βρεθεί εσωτερικά στοιχεία που ανήκαν σε προηγούμενη φάση. Παρόμοια λογική βλέπουμε και στο Copán, όπου ο ναός Rosalila διατηρήθηκε θαμμένος μέσα σε μεταγενέστερη κατασκευή, σχεδόν σαν ιερό αντικείμενο που δεν καταστράφηκε αλλά ενσωματώθηκε.

Οι πυραμίδες λειτουργούσαν σαν τεχνητά ιερά βουνά. Για τους Μάγιας το βουνό είχε κοσμολογική σημασία: ένωνε τον κάτω κόσμο, τη γη και τον ουρανό. Άρα, όταν ο ιερέας ή ο βασιλιάς ανέβαινε τα απότομα σκαλιά, δεν έκανε απλώς μια ανάβαση σε ένα κτίσμα· συμβολικά πλησίαζε τον ουρανό και τους θεούς.

Στην κορυφή υπήρχε συνήθως ναός. Εκεί γίνονταν τελετές προς θεότητες που σχετίζονταν με τη βροχή, τον ήλιο, τον καλαμπόκι, τον χρόνο, τους προγόνους και την εξουσία. Οι τελετές μπορούσαν να περιλαμβάνουν προσφορές τροφής, θυμιάματα, καύση ρητινών, προσευχές, μουσική, χορό, αιματηρές αυτοθυσίες των ευγενών και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ανθρώπινες θυσίες.

Η πυραμίδα ήταν επίσης σκηνή δημόσιου θεάματος. Οι απλοί άνθρωποι συγκεντρώνονταν στις πλατείες κάτω από την πυραμίδα, ενώ στην κορυφή ή στις σκάλες εμφανίζονταν ο βασιλιάς και οι ιερείς. Αυτό είχε τεράστια πολιτική σημασία: ο ηγεμόνας παρουσιαζόταν ως μεσολαβητής ανάμεσα στον λαό και στους θεούς.

Υπήρχε και σχέση με τον χρόνο και την αστρονομία. Ορισμένες πυραμίδες ήταν προσανατολισμένες έτσι ώστε να συνδέονται με ηλιοστάσια, ισημερίες ή άλλους ουράνιους κύκλους. Το πιο γνωστό παράδειγμα είναι το El Castillo στο Chichén Itzá, όπου το φως και η σκιά στις ισημερίες δημιουργούν την εικόνα του φτερωτού φιδιού Κουκουλκάν που «κατεβαίνει» τη σκάλα.

Πυραμίδες και κενότες

Υπάρχει πολύ βαθιά σχέση ανάμεσα στις πυραμίδες και στις κενοτες ή σενοτες ή θενοτες / cenotes. Δεν ήταν απλώς δύο ξεχωριστά στοιχεία του τοπίου. Για τους Μάγιας ανήκαν στο ίδιο ιερό σύστημα: βουνό — σπήλαιο — νερό — κάτω κόσμος — ουρανός.

Οι cenotes είναι φυσικά ασβεστολιθικά πηγάδια ή καταβόθρες, συχνά με υπόγειο νερό. Στη Γιουκατάν ήταν ζωτικές επειδή πρόσφεραν νερό σε μια περιοχή χωρίς πολλά επιφανειακά ποτάμια. Όμως δεν ήταν μόνο πρακτικές δεξαμενές. Στην κοσμολογία των Μάγιας θεωρούνταν περάσματα προς τον υδάτινο κάτω κόσμο, δηλαδή προς το Xibalba, τον κόσμο των θεών, των νεκρών και των προγονικών δυνάμεων. Το Metropolitan Museum γράφει ότι οι cenotes λειτουργούσαν ως οριακοί χώροι, «πύλες» ανάμεσα στον γήινο κόσμο και τον υδάτινο κάτω κόσμο.

Η πυραμίδα, από την άλλη, ήταν ένα τεχνητό ιερό βουνό. Αν η cenote ήταν το άνοιγμα προς τα κάτω, η πυραμίδα ήταν η ανύψωση προς τα πάνω. Έτσι σχηματιζόταν ένας κοσμικός άξονας:

• cenote / σπήλαιο = κάτω κόσμος
• πλατεία / πόλη = ανθρώπινος κόσμος
• πυραμίδα / ναός = ουρανός και θεοί

Αρχιτεκτονικά αυτό σημαίνει ότι οι Μάγιας δεν έχτιζαν πάντα όπου έβρισκαν χώρο. Πολύ συχνά οργάνωναν την πόλη γύρω από φυσικά ιερά σημεία: νερό, σπήλαια, cenotes, υψώματα. Στο Chichén Itzá, για παράδειγμα, ο Ιερός Cenote ήταν ένα από τα σημαντικότερα λατρευτικά σημεία της πόλης και συνδεόταν με προσφορές και θυσίες· έχουν βρεθεί εκεί αντικείμενα και ανθρώπινα κατάλοιπα.

Η σχέση γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα στο El Castillo, τον Ναό του Κουκουλκάν. Η περιοχή του Chichén Itzá συνδέεται έντονα με cenotes, και το ίδιο το όνομα Chichén Itzá συνδέεται συνήθως με την έννοια «στο στόμιο του πηγαδιού των Itzá». Υπάρχουν επίσης νεότερες γεωφυσικές έρευνες που υποστηρίζουν ότι κάτω ή κοντά στην πυραμίδα υπάρχει υπόγεια υδάτινη κοιλότητα/σπήλαιο, κάτι που θα ταίριαζε εξαιρετικά με τη μεσοαμερικανική ιδέα ότι ο ναός-βουνό πρέπει να πατά πάνω σε άνοιγμα προς τον κάτω κόσμο. Εδώ θέλει προσοχή: δεν σημαίνει ότι κάθε πυραμίδα χτίστηκε συνειδητά πάνω σε cenote, αλλά στο Chichén Itzá η σχέση πυραμίδας–υπόγειου νερού είναι ιδιαίτερα ισχυρή.

Πνευματικά, λοιπόν, η cenote ήταν κάτι σαν στόμα της γης. Η πυραμίδα ήταν κάτι σαν βουνό που φτιάχνει ο άνθρωπος. Το ένα άνοιγε προς τα βάθη, το άλλο ανέβαινε προς τον ουρανό. Μαζί έφτιαχναν έναν πλήρη ιερό άξονα: από το σκοτεινό νερό του κάτω κόσμου μέχρι τον ναό στην κορυφή.

Κατάλογος με τις σημαντικότερες πυραμίδες των Μάγια

1. El Castillo / Ναός του Κουκουλκάν — Chichén Itzá, Μεξικό

Ίσως η πιο διάσημη πυραμίδα των Μάγιας. Είναι αφιερωμένη στον Κουκουλκάν, τον φτερωτό όφι. Έχει έντονο αστρονομικό συμβολισμό: οι σκάλες και τα επίπεδά της συνδέονται με το ημερολόγιο, ενώ στις ισημερίες το φως και η σκιά δημιουργούν την εντύπωση φιδιού που κατεβαίνει τη σκάλα. Η Britannica αναφέρει ότι κάθε πλευρά έχει 91 σκαλοπάτια και, μαζί με τον ναό στην κορυφή, το σύνολο συμβολίζει τις 365 ημέρες του ηλιακού έτους.

2. Ναός Ι / Temple of the Great Jaguar — Tikal, Γουατεμάλα

Από τα πιο εμβληματικά μνημεία της κλασικής περιόδου των Μάγιας. Βρίσκεται στην κεντρική πλατεία του Tikal και υψώνεται απότομα πάνω από τη ζούγκλα. Το Tikal ήταν ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά, στρατιωτικά και τελετουργικά κέντρα των Μάγιας, με ακμή περίπου από το 300 έως το 850 μ.Χ.

3. Ναός IV — Tikal, Γουατεμάλα

Ακόμη πιο ψηλός από τον Ναό Ι και από τα υψηλότερα μνημεία του κόσμου των Μάγιας. Είναι σημαντικός επειδή δείχνει την τεράστια κλίμακα της αρχιτεκτονικής του Tikal. Από την κορυφή του φαίνεται η ζούγκλα και οι κορυφές άλλων ναών να προβάλλουν σαν πέτρινα νησιά μέσα στο πράσινο.

4. Ναός των Επιγραφών — Palenque, Μεξικό

Μία από τις πιο ιστορικά σημαντικές πυραμίδες, γιατί δεν ήταν μόνο ναός αλλά και ταφικό μνημείο. Εκεί βρέθηκε ο τάφος του βασιλιά K’inich Janaab’ Pakal, γνωστού ως Πακάλ ο Μέγας. Είναι από τις περιπτώσεις όπου μια πυραμίδα των Μάγιας πλησιάζει περισσότερο την αιγυπτιακή ιδέα του μνημειακού τάφου, αν και η μορφή και η λειτουργία της παραμένουν μεσοαμερικανικές.

5. Πυραμίδα του Μάγου / Pyramid of the Magician — Uxmal, Μεξικό

Ξεχωρίζει αμέσως από το σχήμα της. Δεν έχει την αυστηρά τετραγωνική μορφή του El Castillo, αλλά πιο ωοειδή και καμπυλωτή βάση. Είναι το κεντρικό μνημείο του Uxmal και ανήκει στην αρχιτεκτονική παράδοση Puuc της Γιουκατάν. Είναι από τις πιο αισθητικά ιδιαίτερες πυραμίδες των Μάγιας.

6. La Danta — El Mirador, Γουατεμάλα

Από τα πιο εντυπωσιακά μνημεία του προκλασικού κόσμου των Μάγιας. Το El Mirador είναι πολύ παλαιό και τεράστιο κέντρο, βαθιά μέσα στη ζούγκλα της Γουατεμάλας. Η La Danta είναι σημαντική όχι μόνο για το ύψος της, αλλά κυρίως για τον τεράστιο όγκο της. Δείχνει ότι οι Μάγιας είχαν πολύ μεγάλα οργανωμένα αστικά και τελετουργικά κέντρα ήδη πριν από την κλασική περίοδο.

7. Πυραμίδες του Calakmul — Μεξικό

Το Calakmul ήταν μεγάλος αντίπαλος του Tikal. Οι μεγάλες του πυραμίδες, ειδικά η Structure II, δείχνουν τη δύναμη μιας από τις σημαντικότερες δυναστείες των Μάγιας. Η σημασία του Calakmul είναι περισσότερο πολιτική και ιστορική: ήταν κέντρο ισχύος, αντίπαλο δέος του Tikal.

8. Caana / Sky Palace — Caracol, Μπελίζ

Το Caracol ήταν από τα ισχυρά κέντρα των Μάγιας στο σημερινό Μπελίζ. Το συγκρότημα Caana, δηλαδή «Παλάτι του Ουρανού», είναι το πιο επιβλητικό μνημείο του χώρου. Είναι περισσότερο ακρόπολη-πυραμιδικό συγκρότημα παρά μία απλή πυραμίδα.

9. Ναός Rosalila / Copán, Ονδούρα

Το Copán είναι γνωστό κυρίως για τη γλυπτική, τις στήλες και την Ιερογλυφική Κλίμακα. Δεν έχει την ίδια «ωμή» πυραμιδική κλίμακα με το Tikal ή το El Mirador, αλλά είναι εξαιρετικά σημαντικό για την καλλιτεχνική και επιγραφική ιστορία των Μάγιας. Η Rosalila είναι ιδιαίτερα σημαντική επειδή διατηρήθηκε εσωτερικά, θαμμένη μέσα σε μεταγενέστερη κατασκευή.

10. Nohoch Mul — Cobá, Μεξικό

Από τις πιο γνωστές πυραμίδες της Γιουκατάν. Το Cobá ήταν μεγάλο κέντρο με εκτεταμένο δίκτυο δρόμων, τους λεγόμενους sacbeob. Η Nohoch Mul είναι σημαντική λόγω μεγέθους και λόγω της θέσης της μέσα σε ένα εκτεταμένο αστικό-τελετουργικό τοπίο.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Γιατί υπάρχουν τόσο πολλοί ασβεστόλιθοι στη μεσοαμερική/Μεξικό;

Εκεί υπήρχε παλαιά, ρηχή θάλασσα. Γεωλογικά, μεγάλο μέρος της περιοχής των Μάγιας —ιδίως η χερσόνησος Γιουκατάν και οι πεδινές περιοχές των Μάγιας— είναι μια τεράστια ανθρακική / ασβεστολιθική πλατφόρμα.

Ο ασβεστόλιθος σχηματίζεται κυρίως σε ρηχές, θερμές, καθαρές θάλασσες, όπου ζουν οργανισμοί με κελύφη ή σκελετούς από ανθρακικό ασβέστιο: κοράλλια, φύκη, μαλάκια, τρηματοφόρα κ.ά. Όταν αυτοί πεθαίνουν, τα ασβεστιτικά τους υπολείμματα συσσωρεύονται στον βυθό. Με πίεση, χρόνο και διαγένεση, αυτά τα ανθρακικά ιζήματα γίνονται ασβεστόλιθος.

Άρα η απλή αλυσίδα είναι:

• ρηχή τροπική θάλασσα > θαλάσσιοι οργανισμοί με CaCO₃ > ανθρακικά ιζήματα > συμπίεση / λιθοποίηση > ασβεστόλιθος > ανύψωση / ανάδυση ξηράς

Η Γιουκατάν είναι σχεδόν ιδανικό παράδειγμα τέτοιας γεωλογίας. Περιγράφεται ως μερικώς αναδυμένη ανθρακική πλατφόρμα, με ασβεστόλιθους κυρίως Μεσοζωικής και Καινοζωικής ηλικίας, δηλαδή, από μερικές εκατοντάδες χιλιάδες έως 250 εκατομμύρια χρόνια πριν (250 mya). Δηλαδή για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα η περιοχή δεχόταν θαλάσσια ανθρακική ιζηματογένεση, και αργότερα τμήμα της αναδύθηκε ως ξηρά.

Αυτό εξηγεί και τις cenotes / σενότες. Ο ασβεστόλιθος διαλύεται αργά από ελαφρά όξινο νερό της βροχής, επειδή το νερό παίρνει CO₂ από την ατμόσφαιρα και το έδαφος και σχηματίζει ασθενές ανθρακικό οξύ. Έτσι δημιουργούνται υπόγειες κοιλότητες, σπήλαια και υπόγειοι ποταμοί. Όταν η οροφή μιας τέτοιας κοιλότητας καταρρεύσει, εμφανίζεται στην επιφάνεια ένα άνοιγμα με νερό: η cenote.

Γι’ αυτό στη Γιουκατάν υπάρχουν λίγα επιφανειακά ποτάμια αλλά πάρα πολλά υπόγεια νερά. Το νερό περνά μέσα από τον πορώδη ασβεστόλιθο, κινείται υπόγεια και εμφανίζεται σε cenotes. Αυτό είχε τεράστια σημασία για τους Μάγιας: οι σενότες δεν ήταν μόνο ιερές, ήταν και βασικές πηγές νερού σε μια ασβεστολιθική καρστική περιοχή.

Υπάρχει και ένα ακόμη εντυπωσιακό γεωλογικό στοιχείο: στη βορειοδυτική Γιουκατάν βρίσκεται θαμμένος ο κρατήρας Chicxulub, από την πρόσκρουση στο τέλος της Κρητιδικής, 66 mya και την 5η Μαζική Εξαφάνιση της Ζωής, οπότε και χάθηκε το 65% αυτής, των δεινοσαύρων συμπεριλαμβανομένων. Η επιφανειακή έκφρασή του συνδέεται με έναν δακτύλιο από cenotes, επειδή η δομή και το σχήμα του κρατήρα επηρέασε την υπόγεια κυκλοφορία του νερού και την καρστική διάλυση του ασβεστολίθου.

ΠΗΓΗ: Δ. Νικολόπουλος. ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 1.6.2026.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

• Andrews A. P. The Political Geography of the Sixteenth Century Yucatan Maya: Comments and Revisions. University of Arizona Press, 1984.
• Aveni A, F. Skywatchers. University of Texas Press, 2001.
• Brady J. E. – Ashmore W. “Mountains, Caves, Water: Ideational Landscapes of the Ancient Maya.” Blackwell, 1999.
• Coe M. D. – Houston St. The Maya. Thames & Hudson, 2015.
• Freidel D., κ.ά. Maya Cosmos: Three Thousand Years on the Shaman’s Path. William Morrow, 1993.
• Lucero L. J. Water and Ritual: The Rise and Fall of Classic Maya Rulers. University of Texas Press, 2006.
• Miller M. κ.ά. An Illustrated Dictionary of the Gods and Symbols of Ancient Mexico and the Maya, Thames & Hudson, 1993.
• Milbrath S. Star Gods of the Maya: Astronomy in Art, Folklore, and Calendars. University of Texas Press, 1999.
• Ringle W. M. The Political Organization of Chichen Itza. Ancient Mesoamerica, 2004.
• Sabloff J. A. The New Archaeology and the Ancient Maya. Scientific American Library, 1990.
• Sharer R. J. κ.ά. The Ancient Maya. Stanford University Press, 2006.
• Schele L. κ.ά. A Forest of Kings: The Untold Story of the Ancient Maya. William Morrow, 1990.

Και

• Metropolitan Museum of Art / ΜΕΤ “The Sacred Cenote at Chichén Itzá.”
• World History Encyclopedia. “Maya Architecture.”
• Εγκυκλ. Britannica. “Chichén Itzá.”
• Mesoweb: Maya Archaeology and Epigraphy Resources.

arxeion-politismou.gr

Διαβάστε Περισσότερα...

Οι Νεάντερταλ πριν 115.000 χρόνια, έτρωγαν οστρακοειδή – και μάλιστα ήξεραν την εποχή τους!

  Του Γιώργου Λεκάκη

Το σπήλαιο Los Aviones δεν σταματά να μας εκπλήσσει…

Η ανάλυση υπολειμμάτων θαλάσσιων μαλακίων ηλικίας 115.000 χρόνων, από αυτό το σπήλαιο της Καρθαγένης (Περιφέρεια Μούρθια, στην ΝΑ. Ισπανία), υποδηλώνει ότι οι Νεάντερταλ ακολουθούσαν ένα εποχικό μοτίβο κατά την συλλογή οστρακοειδών.

• Ο εποχικός σχεδιασμός θεωρούνταν προηγουμένως μια δεξιότητα που κατείχαν αποκλειστικώς οι σύγχρονοι άνθρωποι / Homo Sapiens.

Ερευνητές μέτρησαν τα επίπεδα ισοτόπων οξυγόνου στο ανθρακικό άλας των κελυφών των μαλακίων, τα οποία εξαρτώνται κυρίως από την θερμοκρασία του θαλασσινού νερού, για να προσδιορίσουν πότε συλλέχθηκαν τα θαλασσινά.

Τα θαλάσσια σαλιγκάρια Phorcus είναι ένα γένος θαλάσσιων γαστερόποδων μαλακίων της οικογενειας Τροχιδών. Eίναι φυτοφάγα. Tρέφονται με φύκια. Είναι εξαπλωμένα στην Μεσόγειο Θάλασσα, τον βορειοανατολικό Ατλαντικό Ωκεανό, κ.α. Στα δε Κανάρια Νησιά, είναι κοινώς γνωστά ως “burgado”.

«Ανακατασκευάζοντας την ποικιλομορφία κατά την ανάπτυξη του κελύφους, αυτές οι τιμές λειτουργούν ως προϊστορικό θερμόμετρο», εξήγησε ο κ. García-Escárzaga. «Οι Νεάντερταλ κατανάλωναν θαλάσσιους πόρους, καθ’ όλην την διάρκεια του έτους, αλλά με μια πολύ σαφή προτίμηση για τους χειμερινούς και φθινοπωρινούς μήνες. Αυτό το εποχικό μοτίβο, πολύ παρόμοιο με αυτό που ανέπτυξαν πιο πρόσφατοι πληθυσμοί σύγχρονων ανθρώπων / Homo Sapiens στην Ευρώπη και σε άλλες περιοχές, δεν μπορεί να είναι τυχαίο», πρόσθεσε.

• Τον χειμώνα, ορισμένα είδη μαλακίων έχουν υψηλότερη απόδοση κρέατος και βελτιωμένη γεύση και υφή, λόγω των αναπαραγωγικών τους κύκλων.
• Κατά τους θερμότερους μήνες, τα μαλάκια μπορεί να υποστούν βλάβη από τοξικά φύκια και αποσύνθεση, λόγω θερμότητας.

Τα θρεπτικά συστατικά στα θαλασσινά παρείχαν πρωτεΐνες, λίπη και μέταλλα ζωτικής σημασίας για την υγεία του εγκεφάλου και της αναπαραγωγικής υγείας, στο πλαίσιο μιας στρατηγικής επιβίωσης, κατέληξε ο κ. García-Escárzaga.

ΠΗΓΗ: As. García-Escárzaga «Neanderthals gathered shellfish using the same strategies as modern humans – Neanderthal populations in southern Europe collected shellfish throughout the year, with a marked preference for the colder months, according to a new international study led by researchers from ICTA-UAB, the IsoTOPIK Lab at the University of Burgos (UBU), and the Instituto Internacional de Investigaciones Prehistóricas de Cantabria at the University of Cantabria (UC)», Αυτόνομο Πανεπιστημιο της Βαρκελώνης, ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 19.5.2026.

arxeion-politismou.gr

Διαβάστε Περισσότερα...

ΔΑΜΩΝ ΚΑΙ ΦΙΝΤΙΑΣ!!!

Ο Δάμωνας (Δάμων) και ο Φειδίας (αναφέρεται εσφαλμένα διεθνώς και ως Πυθίας) ήταν μυθικά πρόσωπα - φίλοι που έμειναν στην ιστορία για τη μέχρι θανάτου φιλία τους, η οποία έγινε πρότυπο και ενέπνευσε πολλά έργα ζωγραφικής, μουσικής, αλλά και κινηματογραφικές ταινίες. Οι δύο φιλόσοφοι ζούσαν ή βρέθηκαν στις Συρακούσες την εποχή που αυτές διοικούνταν απολυταρχικά από τον Διονύσιο τον Νεότερο (367-357 και πάλι 346-343) και ο Φειδίας δίκαια ή μη, κατηγορήθηκε ότι σχεδίαζε την ανατροπή του τυράννου. Συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά του ικανοποίησαν την τελευταία επιθυμία να επισκεφθεί τους συγγενείς του ή να τακτοποιήσει κάποιες σοβαρές υποθέσεις υπό τον όρο - αν δεν επιστρέψει εγκαίρως - να εκτελεστεί αντ΄ αυτού ο φίλος του Δάμωνας, που προσφέρθηκε επί τούτου εθελοντικά.

Σύμφωνα με όσα γράφτηκαν (από τον Κικέρωνα, τον Βαλέριο Μάξιμο, τον Ιάμβλιχο τον φιλόσοφο Αριστόξενο, τον Πορφύριο και τον Διόδωρο τον Σικελό) μετά την απόφαση του Διονυσίου να εκτελέσει τον Φειδία, ο Δάμωνας ίσως προσπαθεί να εκμαιεύσει χάρη, όμως δεν εισακούεται. Επειδή ο Φειδίας έχει σοβαρές εκκρεμότητες σχετικές με τις ευθύνες του και στον κύκλο των Πυθαγορείων (δεν ξέρουμε τι είδους) ο Δάμων μένει ως όμηρος, ανθρώπινο ενέχυρο ή εγγύηση, και εκείνος φεύγει να τις τακτοποιήσει. Αν δεν επιστρέψει εγκαίρως, στη θέση του θα εκτελεστεί ο Δάμων. Δεν είναι βέβαιο πώς ακριβώς βρέθηκε ο Δάμων σε αυτή τη θέση αν και όλοι συμφωνούν ότι ήταν προθυμότατος. Πιθανόν να προσφέρθηκε μόνος του ώστε να τακτοποιήσει ο φίλος του τις υποθέσεις του, πιθανόν και να το πρότεινε ο Φειδίας σίγουρος ότι δε θα αμφισβητείτο ο λόγος της τιμής του ότι θα επιστρέψει, ίσως και να ήταν ιδέα του Διονυσίου - όταν δηλαδή ο Φειδίας ζήτησε αναστολή εκτέλεσης της ποινής για λίγες ώρες ώστε να ρυθμίσει σοβαρά ζητήματα, πιθανόν ο Διονύσιος να του είπε «εντάξει, αλλά θα κρατήσω όμηρο τον Δάμωνα». Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Δάμων με φυσικότητα και εμπιστοσύνη αποδέχτηκε την ομηρία. Αν ο Φειδίας δεν επέστρεφε, θα σταύρωναν ή θα αποκεφάλιζαν εκείνον στη θέση του.

Ο μυθιστορηματικές παραλλαγές του μύθου αναφέρουν ότι έφυγε με τα πόδια για το χωριό του που δεν ήταν ιδιαίτερα κοντά στις Συρακούσες και ότι αφού τακτοποίησε τα της μητέρας και της αδελφής του, την πάντρεψε δηλαδή, στον δρόμο της επιστροφής τον έπιασαν ληστές, ότι ξέφυγε αλλά βρέθηκε σε ένα φουσκωμένο ποτάμι και ταλαιπωρήθηκε να το διαβεί και ότι έβλεπε τον ήλιο να δύει και να πλησιάζει η ώρα της εκτέλεσης και να αγωνιά για τον φίλο του. Όμως πιο τεκμηριωμένο φαίνεται πως έλειψε για λίγο και εκτός από τον Υγίνο κανείς δεν αναφέρεται σε γάμους, ληστές και ποτάμια.

Στο μεταξύ ο Διονύσιος το έβρισκε διασκεδαστικό να λέει στον Δάμωνα ότι ήταν ανόητος να πιστέψει πως θα επέστρεφε ποτέ ο Φειδίας που «τώρα βρίσκεται κάπου πανευτυχής που γλίτωσε τη θανατική καταδίκη ενώ ο φίλος του είναι το ελάφι της υπόθεσης» - παραλληλίζοντας τις περιστάσεις με τη θυσία της Ιφιγένειας. Ο Δάμωνας υπερασπίζεται με σθένος τον Φειδία και λέει ότι σαν όλους τους πυθαγόρειους θα κρατήσει τον λόγο του και ότι η μόνη περίπτωση να μην έρθει στην ώρα του, θα οφείλεται σε κάποιο απρόβλεπτο και μεγάλο εμπόδιο. Καθώς τον οδηγούν πια στον σταυρό ή στη λαιμητόμο της εποχής, παρακαλάει όντως να υψωθεί κάποιο ανυπέρβλητο εμπόδιο να κρατήσει μακριά τον Φειδία για αρκετή ακόμα ώρα, ώστε να εκτελεστεί αυτός αντί εκείνου.

Όμως πάνω που θα τον εκτελούσαν, εμφανίστηκε κάθιδρος ο Φειδίας. Ο Δάμων, από αγάπη για τον φίλο του, επέμεινε να εκτελεστεί εκείνος «αφού ο Φειδίας έφθασε μετά την προθεσμία» αλλά ο Φειδίας αντέτεινε ότι, έστω και αργοπορημένος, πρόλαβε και ότι δε θα έπρεπε να θανατωθεί στη θέση του κανένας. Καθώς οι δύο φίλοι πάλευαν να πείσουν τον Διονύσιο όχι για να γλιτώσουν τη δική τους ζωή, αλλά για να γλιτώσουν ο ένας τη ζωή του άλλου, ο κυβερνήτης των Συρακουσών συγκινήθηκε και είπε να αφεθούν και οι δύο ελεύθεροι και να τον δεχτούν ως τρίτο φίλο επειδή θαύμασε τον βαθμό της φιλίας τους. Σύμφωνα με τις πηγές, οι δύο φίλοι του εξήγησαν ότι αυτό ήταν αδύνατον - μάλλον επειδή δεν ήταν πυθαγόρειος και δε μετείχε στις τελετές τους - και έφυγαν προς άγνωστη -σε εμάς- κατεύθυνση. Φέρεται δε, ότι όλα αυτά τα ιστόρησε στον Αριστόξενο ο ίδιος ο Διονύσιος όταν είχε πια ξεπέσει στην Κόρινθο, όπου είναι γνωστό ότι πέρασε τον τελευταίο χρόνο της περιπετειώδους ζωής του μέσα στην αθλιότητα ή πάντως αρκετά άσχημα.

Αρχαιολογία - Archaeology

Διαβάστε Περισσότερα...

Η ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΣ ΤΟΥ ΑΘΩ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ - Ο ΑΘΩΟΣ ΔΙΑΣ - ΤΟ ΑΒΑΤΟΝ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ

 

Άθως είναι το τρίτο ανατολικότερο «πόδι» μιας τρίποδης χερσονήσου, στην ανατολική πλευρά της Μακεδονίας.

Το παλιό όνομα της Χερσονήσου του Άθωνα ήταν Ακτή.

Οι αρχαιότεροι κάτοικοι του Άθωνα πιστεύεται ότι ήταν Πελασγοί.

Σε αυτούς όμως κυριάρχησαν οι Χαλκιδείς άποικοι από την Εύβοια, που κατά πάσα πιθανότητα, έδωσαν και το όνομά τους στη Χαλκιδική.

Στη δυτική αιχμή αυτής της χερσονήσου, στο πεδίο της Φλέγρας, διεξήχθη την εποχή πριν ο Θρύλος γίνει μύθος, η Γιγαντομαχία.

Οι Θεοί με επικεφαλής τον Δία, εναντίον των Γιγάντων, των υιών του Ουρανού και της Γαίας.

Σε αυτή τη μεγάλη μάχη ο Γίγαντας Άθως, άρπαξε το ψηλότερο όρος της Θράκης και το εκσφενδόνησε εναντίον των Θεών.

Αστόχησε όμως και έτσι δημιουργήθηκε το τρίτο πόδι της Χαλκιδικής, που έλαβε το όνομά του.

Οι Γίγαντες είχαν τελικά την τύχη των Τιτάνων και οι Ολύμπιοι επέβαλαν την κυριαρχία τους στον κόσμο.

Τόπος ιερός λοιπόν η Χαλκιδική, το πεδίο της νίκης των Θεών.

Στην κορυφή του Άθωνα κτίστηκε ναός με το άγαλμα του Αθώου Διός, για το οποίο η παράδοση λέει πως είχε δύο τεράστια διαμάντια για μάτια που έλαμπαν το βράδυ.

Όπως λεγόταν στην κορυφή του Άθωνα κατά την Αρχαιότητα υπήρχαν πολλοί βωμοί, οι οποίοι δεν βρέχονταν, γιατί τα σύννεφα σχηματίζονταν σε κατώτερα στρώματα.

Θεοί που λατρεύονταν είναι : ο Ζευς Ομάλιος ή Φύξιος, ο Απόλλων, ο Διόνυσος, ο Ηρακλής, ο Τιτάνας Κρείος, ο Νηρέας, η Αφροδίτη η Ουρανία, η Μορφώ, η Άρτεμις η Δρυμωναία, Αγραία και Ποτάμια, η Δήμητρα και άλλες πελασγικές και θρακικές Θεότητες.

Αναφέρεται επίσης και η λειτουργία του μαντείου του Απόλλωνα. Ακόμη πιστευόταν ότι η σκιά του Άθωνα έφτανε μέχρι τη Λήμνο, όπου κάλυπτε ένα άγαλμα στην πόλη Μύριννα.

Ακόμη, η Σκιάθος χρωστά το όνομά της στον Άθωνα (Σκιά + Άθως).

Στον Άθω, λειτούργησαν Μυστήρια μεγίστου κάλλους.

Οι μυημένοι στις αλήθειες των μυστηρίων απέβαλλαν την όποια τάση για κάθε τι μη αρμονικό προς την φύση και ονομάζονταν «Αθώοι».

Όρος που παρέμεινε να ισχύει και στην Δικαιοσύνη.

Λόγω της άγριας φύσης και της πλούσιας πανίδας, λατρεύτηκε η Δρυμωναία Άρτεμις και ο Άθως έγινε ο ιερός τόπος της Θεάς.

Η αδελφή του Απόλλωνα, είχε ως βασίλειό της την άγρια παρθένο φύση, που δεν είχε βεβηλωθεί από ανθρώπινο χέρι.

Αυτή την μεταφορική έννοια έχει και η προσωνυμία της ως Αγνή και Παρθένος.

Η προστασία όμως της Θεάς δεν περιορίζεται μόνο στη Φύση.

Επεκτείνεται και στους ανθρώπους και ιδιαίτερα στους νέους.

Αυτοί της αφιερώνουν κατά την ημέρα των γάμων τους τη ζώνη τους ή μια πλεξούδα από τα μαλλιά τους.

Η Άρτεμις είναι Θεά των τοκετών γι’ αυτό και την αποκαλούν Παιδοτρόφο, Εύλοχον, Ειλειθυίαν .

Η Θεά Άρτεμις είναι κατεξοχήν προστάτιδα των γυναικών που την επικαλούνται σε όλα τα στάδια της ζωής τους.

Φιλομείραξ ως νεαρά κορίτσια, Φιλοπάρθενος ως έφηβες, Ορσιλοχεία ως μητέρες και Λυτηρία τη στιγμή του θανάτου τους.

Η Άρτεμις με άλλα λόγια, συμβολίζει την αιώνια παρθενία αφού ουδέποτε γέννησε ή υπέκυψε σε ερωτικά καλέσματα.

Αφιερωμένη η περιοχή λοιπόν στην κεντρική θεότητα την ουράνια Αρτέμιδα, τα μυστήρια ετελούντο από τις ιέρειες Μούσες, αυτός ήταν και ο λόγος που απαγορευόταν ρητά η παρουσία του ανδρικού φύλου.

Σε περίπτωση καταπάτησης του άβατον, οι παραβάτες τιμωρούνταν με την ποινή του θανάτου.

Περίφημη υπήρξε και η πολίχνη Καρυαί (Καρυδιές) με το ονομαστό Ιερό της Καρύας Αρτέμιδος ή Καρυάτιδος, το οποίο όπως και τα άλλα εκεί Ιερά της Θεάς, αποτελούσε χώρο άβατο για τους άνδρες.

Σύμφωνα με κάποιες ιστορικές πηγές το ιερό της Αρτέμιδος αποτελούσε άβατο για τους άντρες, αλλά όχι για όλη την χερσόνησο, όπως συμβαίνει σήμερα, παρά μόνο γύρω από το ιερό.

Στο ιερό κατοικούσαν μόνο γυναίκες, ιέρειες της θεάς, όπου και τελούσαν τα Μυστήρια της Αρτέμιδος από ανύπανδρες γυναίκες, όχι μόνο προς τιμή της αλλά και προς τιμή του Απόλλωνα και της Δάφνης.

ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

ΕΙΝΑΙ 'ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΡΑΤΟΣ'..

Περισσότερες πληροφορίες στα σχόλια στο σύνδεσμο

https://www.facebook.com/share/p/1DZNRf6dGZ/

Διαβάστε Περισσότερα...