Μια διεθνής ομάδα αρχαιολόγων ανακάλυψε σε ένα σπήλαιο στην Αρμενία το αρχαιότερο δερμάτινο παπούτσι που έχει βρεθεί ποτέ. Είναι σχεδόν άψογα διατηρημένο (τα κορδόνια του είναι άθικτα) και έχει ηλικία 5.500 ετών, είναι δηλαδή 1.000 περίπου χρόνια παλιότερο από την Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας στην Αίγυπτο και 400 χρόνια παλιότερο από το Στόουνχετζ στη Βρετανία. Η ανακάλυψη έγινε από μια διδακτορική φοιτήτρια, την Ντιάνα Ζαρνταριάν του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας της Αρμενίας. Το εύρημα παρουσιάστηκε από τον αρχαιολόγο δρα Ρον Πινχάσι του ιρλανδικού University College του Κορκ, στο περιοδικό PloS ONΕ. Το παπούτσι, σαν μοκασίνι, που χρονολογείται από το 3.500 π.Χ. (χαλκολιθική περίοδος), έχει κατασκευαστεί από ένα μοναδικό κομμάτι δέρματος (μάλλον αγελάδας) και είναι τέλεια διαμορφωμένο, ώστε να εφαρμόζει στο πόδι. Περιείχε επίσης χορτάρι, είτε ως μονωτικό για να κρατά το πόδι ζεστό, είτε για να έχει καλύτερη εφαρμογή στο πόδι (ο πρόγονος του …πάτου), ενώ υπήρχαν κορδόνια τόσο στο πάνω μέρος όσο και στο πίσω για να συγκρατείται σωστά το πόδι. Το παπούτσι είναι (σημερινό) νούμερο 37 και είναι άγνωστο αν ανήκει σε άνδρα ή γυναίκα. Αν και μικρό για τα σημερινά δεδομένα, σύμφωνα με τους ερευνητές, κάλλιστα μπορεί να ανήκε σε άνδρα εκείνης της εποχής. Το (δεξί) παπούτσι βρέθηκε στην περιοχή Βαγιότζ Ντζορ στα αρμενο-ιρανο-τουρκικά σύνορα, σε ένα σπήλαιο κοντά σε ένα δρόμο, το οποίο ήταν ήδη γνωστό στους αρμένιους αρχαιολόγους. Οι σταθερές, ξηρές και ψυχρές συνθήκες του σπηλαίου βοήθησαν στην άριστη συντήρηση του παπουτσιού μέχρι σήμερα, ενώ σε αυτό συνέβαλε και το γεγονός ότι το έδαφος του σπηλαίου ήταν σκεπασμένο από ένα παχύ στρώμα περιττωμάτων προβάτων, τα οποία λειτούργησαν προστατευτικά στο πέρασμα του χρόνου. Οι αρχαιολόγοι αρχικά νόμιζαν ότι το παπούτσι δεν ήταν παλαιότερο των 600-700 ετών, παρασυρμένοι από την άριστη κατάστασή του. Όμως η κατοπινή χρονολόγησή του σε δύο εργαστήρια των πανεπιστημίων της Οξφόρδης και της Καλιφόρνιας με την μέθοδο του ραδιενεργού άνθρακα, αποκάλυψε την πραγματική ηλικία του παπουτσιού (μεταξύ 5.637 - 5.387 ετών). Πηγή: protothema.gr
Το πρώτο ρομπότ στον κόσμο κατασκευάστηκε πριν από περίπου 3.000 χρόνια από τον ΄Ηφαιστο στο εργαστήρι του!
Κι όμως, η εντύπωση που ευρέως κυριαρχεί είναι ότι τα ρομπότ είναι έργα του σύγχρονου πολιτισμού! Πρόκειται για ένα από τα πάμπολλα c(l)opyright (κλεμμένα copyright) από ξένους, που παρουσιάστηκαν ως οι πρώτοι διδάξαντες ή ανακαλύψαντες (θα έχουμε την ευκαιρία να παρουσιάσουμε πολλά τέτοια c(l)opyright από τη στήλη αυτή. Σήμερα παρουσιάζομε ξανά από τη στήλη αυτή τις εκπληκτικές πληροφορίες που μάς δίνει ο Όμηρος στην «Ιλιάδα» (Ραψωδία Σ, στίχοι 410-426) (μετάφραση Ι. Πολυλά):
«Και από το αμόνι λεχαστά* σηκώθηκε το τέρας χωλαίνοντας κ΄εσάλευαν κάτω φτενά τα σκέλη΄ και τες φυσούνες μάκρυνεν απ΄ την φωτιά και όλα εσύναξε τα σύνεργα ΄ς έν΄ αργυρό λαρνάκι, και με σφογγάρι εκάθαρε το πρόσωπο, τα χέρια τον τράχηλον τον δυνατόν, τα δασερά του στήθη. Χιτώνα ενδύθη, εφούχτωσε σκήπτρο παχύ κ΄ εβγήκε χωλαίνοντας΄ και ανάλαφρα τον κύριον εστηρίζαν θεράπαινες ολόχρυσες, σαν ζωντανά κοράσια δύναμιν έχουν και φωνήν, νουν έχουν εις τες φρένες, και τεχνουργήματ΄ έμαθαν από τους αθανάτους΄ εκείνες τον επρόσεχαν, κ΄ εσύρθη αυτός πλησίον ΄ς την Θέτιδα κ΄ εκάθισε ΄ς ένα θρονί ωραίο, το χέρι εκείνης έσφιξε΄ «μακρόπεπλη», της είπε, «Θέτι σεπτή και αγαπητή, ΄ς το δώμα μας πώς ήλθες; και ως τώρα εδώ δεν σ΄ είδαμε καθόλου να συχνάζης, λέγε μου ευθύς ό,τι ποθείς. Και να το πράξω θέλω αν πράγμα είναι που γίνεται και που ημπορώ να πράξω».
Υπενθυμίζεται ακόμη ότι στην αρχαιότητα υπήρχαν έντονες δοξασίες για κινούμενα και ομιλούντα αντικείμενα. Τα αγάλματα του Δαιδάλου, όπως αναφέρει ο Πλάτων («Μένων»), θεωρήθηκαν τόσο ζωντανά, ώστε να δημιουργηθεί ο μύθος ότι περπατούν μόνο τους και ότι πρέπει να τα δέσει κανείς για να μη φύγουν. Επίσης, ο ίδιος ο Πλάτων επισημαίνει («Ευθύδημος») ότι όλα τα αντικείμενα έχουν φωνή, όλα μιλούν. Μάλιστα αναφέρει το παράδειγμα των χαλκουργείων, όπου ακούει κανείς, όπως λέει, να φωνάζουν και να κραυγάζουν δυνατά τα σεδερικά, όταν κανείς τα εγγίσει.
Ένα μυστικό κρύβει το πανέμορφο βουνό… Ένα μυστικό που θα εντυπωσιάσει τους λάτρεις της ιστορίας αλλά και όλους εκείνους που αγαπούν τη φύση. Ποιο είναι αυτό;;; Στην Πελοπόννησο, στο πιο ψηλό σημείο του πανέμορφου βουνού που το όνομά του έδωσε η Ταϋγέτη, μια από τις επτά Ατλαντίδες ή Πλειάδες, η φυσική πυραμίδα στα 2.407 μέτρα υψόμετρο ακόμα ατενίζει το θεϊκό. Παλαιότερα στη μορφή του φωτοδότη Δία ή/και Απόλλωνα, σήμερα στο όνομα του προφήτη Ηλία, του Ήλιου που κατά πανάρχαιη παράδοση έχει το ναό του πάντα στις ψηλότερες κορφές, σε φυσικές ή τεχνητές πυραμίδες που αναπαριστούν το τεράστιο σύμβολο της φωτιάς και των ηλιακών ακτίνων, το τέλειο σχήμα του πυρός. Η μακρινή και λαμπερή όπως φαίνεται ιστορία της πυραμίδας του Ταύγετου συνεχίζει και σήμερα, κάθε τέτοια μέρα, κάθε χρόνο που πιστοί ορειβάτες ξεκινούν να ανεβούν στο πέτρινο εκκλησάκι του Αι-Λιά ή του Αγιολιά του μακρυνού για να δουν μετά το γιορταστικό άνοιγμα της εκκλησίας, στην ανατολή του ήλιου, ένα από τα ομορφότερα θεάματα της ελληνικής φύσης: Τον καθαρό σχηματισμό μιας τέλειας πυραμίδας μέσα στον μεσσηνιακό κόλπο, την ακριβή ισόπλευρη τριγωνική σκιά της κορυφής του βουνού.
Η σκιά της Πυραμίδας –παιχνίδια ιερής γεωγραφίας και φωτός Δεν είναι όμως μόνο το υπερθέαμα της πελώριας σκιάς στην θάλασσα αλλά μια σειρά άλλα φαινόμενα που φτιάξανε και κρατάνε ακόμα το μύθο της αρχαιότερης, όπως πολλοί υποστηρίζουν, πυραμίδας, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά του κόσμου. Ο Ταϋγετος στο όριό του φτιάχνει όχι ένα, αλλά τρία εντυπωσιακά πυραμιδοειδή σχήματα στον γύρω τόπο. Η πρώτη πυραμίδα σχηματίζεται ψηλά στον ουρανό. Ένα ισόπλευρο τρίγωνο δείχνει στη δύση όταν λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος, οι ακτίνες του διαθλώμενες πίσω από τον Πάρνωνα στα 2407 μ. σχηματίζουν ψηλά το είδωλό της, σε ένα ουράνιο τρίγωνο που βλέπει προς τις Πλειάδες (να σημειώσουμε ξανά πως η Ταϋγέτη είναι μυθολογικά μία από τις Πλειάδες). Στην αρχαιότητα ο Αναξίμανδρος, μας λέει ο Κικέρων, είχε στήσει αστεροσκοπείο στην κορυφή του βουνού και μελετούσε τις κινήσεις των άστρων. Με αυτό το πρώτο «γκρίζο, ισόπλευρο τρίγωνο στον ουρανό» συνδέεται και ένα αμνημονεύτων χρόνων παραμύθι για τον σοφό νομοθέτη της Σπάρτης Λυκούργο που έβαλε έναν γρίφο στους Λακεδαιμόνιους νέους να του βρουν την ακριβή στιγμή της ανατολής του ήλιου και που είχε σαν αποτέλεσμα την κατάργηση του φοβερού εθίμου της ρίψης στον Καιάδα των αδύναμων βρεφών και των γέρων. Τα τρία πυραμιδοειδή σχήματα Το δεύτερο, εντυπωσιακό τρίγωνο είναι αυτό που βουτάει στα νερά του Μεσσηνιακού κόλπου, τις ώρες της ανατολής. Το τρίτο, το τρίγωνο του Ηλιοβασιλέματος πέφτει στην άλλη πλευρά, στον λακωνικό κάμπο όταν το κοκκινωπό φως σχηματίζει τέλεια ευθεία γραμμή που εδράζει στην κορυφή της πυραμίδας. Το υπερθέαμα του Ταΰγετου δε σταματά εδώ. Το πιο ανεξήγητο φαινόμενο είναι η ίδια η κατασκευή της πυραμίδας, αν είναι έργο φυσικό ή παρέμβαση του ανθρώπου, αφού υποψιάζουν, όχι μόνο το αφύσικα τέλειο σχήμα της αλλά και η εμφανής οριζοντίωση της βάσης της, που δείχνει να έχει περάσει από ανθρώπινα χέρια, καθώς από κει και πάνω το πέτρωμα και το χώμα αλλάζουν, σμιλεύονται και ισιώνουν για να φτιάξουν το ισόπλευρο τρίγωνο. Αν η πυραμίδα είναι τεχνητό κατασκεύασμα, η δόξα της εντείνεται και αφήνει να εννοηθούν αρχαίες τελετουργίες και πρόθεση ιερατική, όπως αναφέρει το thecuriosityofcat. Από την πολύτιμη πηγή του Παυσανία γνωρίζουμε ότι σε πολύ παλιά χρόνια, οι Λακεδαίμονες θυσίαζαν λευκά άλογα (ηλιακό σύμβολο) στην απόληξή της. Το όνομα της ψηλότερης κορφής του βουνού το αποκαλούσαν Ταλετόν ή Ταλητόν, λέξη ίδιας ρίζας με την Τελετή, την ιεροπραξία, τη θυσία. Οι Ορφικοί, αυτοί οι μυστικιστές της αρμονίας, που γνώριζαν περισσότερα και από όσα συναρπαστικά κατέγραψαν, θεωρούσαν τη γεωπυραμίδα του Ταϋγέτου ιερή, Πύλη κοσμική, μέσα από την οποία η ουράνια Αρμονία και το αείζωον φως κατέρχονται στον κόσμο. Και το επίσης, εύγλωττο όνομα της περιοχής, αφήνει να εννοηθεί πως η πυραμίδα στη κορυφή ήταν κέντρο ύπαρξης και ορισμός για τον γύρω κόσμο. Λακωνία, με το πρώτο συνθετικό, λας, να σημαίνει λίθο και το δεύτερο –κωνία,να δείχνει το κωνικό, πυραμιδοειδές σχήμα στην κορφή. Λακωνία, η χώρα του κωνικού λίθου, ιερή τοποθεσία του Ήλιου και πύλη κοσμική για το φως. ΠΗΓΗ: Kontranews
Υπήρχε ή όχι μια «μούμια» μέσα στον «Τιτανικό» που έφερνε κακοτυχία σε όποιον την είχε; Πρόκειται πράγματι για την επονομαζόμενη «καταραμένη μούμια» που φυλάσσεται σήμερα στο Βρετανικό μουσείο;
Προκάλεσε η κλοπή της την οργή του Αιγύπτιου θεού Anubis, με αποτέλεσμα την βύθιση του κρουαζιερόπλοιου; Πόση αλήθεια κρύβουν μέσα τους οι «μύθοι» γύρω από τον «Τιτανικό»;
Ο Τιτανικός, ο Τουταγχαμών και ο Anubis! Η παρουσία μιας μούμιας στον «Τιτανικό» η οποία έπαιξε κάποιον μοιραίο ρόλο στο ναυάγιο, είναι ένας θρύλος.
Σε μία εκδοχή του, η μούμια μπήκε στον «Τιτανικό» λαθραία από κάποιον λόρδο Canterville που έκανε εμπόριο έργων τέχνης. Ο συγκεκριμένος επιβάτης αν και δεν βρέθηκε ποτέ σε καμία λίστα επιβατών -ζωντανών ή νεκρών του «Τιτανικού- εντούτοις εμφανίζεται συχνά σε διάφορες ιστορίες που αφορούν το ναυάγιο ως «μυστηριώδης επιβάτης που ίσως ταξίδευε με ψευδώνυμο».
Το μουμιοποιημένο σώμα που βρισκότανε μέσα στην σαρκοφάγο ανήκε σε μια γυναίκα προφήτη που είχε γνωρίσει μεγάλη δόξα κατά την εποχή του φαραώ Amenhotep του τέταρτου, γνωστού ως Ακενατόν. Ο αιρετικός φαραώ Ακενατόν είχε για σύζυγο του τη Νεφερτίτη και κατά μια εκδοχή ήταν πατέρας του Τουταγχαμών. Λόγω της μεγάλης αξίας της μούμιας o καπετάνιος έδωσε εντολή να τοποθετηθεί σε μια μικρή αποθήκη πίσω ακριβώς από την γέφυρα του πλοίου.
Πάνω ακριβώς από το κεφάλι της μούμιας υπήρχε ένα φυλαχτό που έγραφε: «Ξύπνα από τον λήθαργο και με ένα βλέμμα σου υπερνίκησε ό,τι σε απειλεί».
Η τακτική να βάζουν φυλαχτά και επιγραφές πάνω στις μούμιες ήταν συνηθισμένη όμως η συγκεκριμένη φράση ερμηνεύτηκε από πολλούς ως «προφητική».
Να είχε άραγε η μούμια κάποια «ανεξήγητη» δύναμη την οποία ενεργοποίησε εναντίον του πλοίου; Ή μήπως ο πλοίαρχος Smith έκανε το μοιραίο λάθος να ανοίξει από περιέργεια την αποθήκη και να κοιτάξει την μούμια κατευθειαν στα μάτια;
Η αγαπημένη εκδοχή όσων υποστηρίζουν αυτόν τον θρύλο είναι ότι η κλοπή της μούμιας προκάλεσε την οργή του θεού Άνουβις που ήταν ο θεός της ταρίχευσης για τους αρχαίους Αιγυπτίους. Για να τιμωρήσει τους ιερόσυλους ο Άνουβις αποφάσισε να στείλει ξαφνικά ενα τεράστιο παγόβουνο μπροστά από τον «Τιτανικό». Η συνέχεια -δυστυχώς- δεν αποτελεί τμήμα κάποιου θρύλου αλλά τραγική πραγματικότητα.
Σύμφωνα με μια εκδοχή η «καταραμένη μούμια» του «Τιτανικού» όχι μόνο υπήρξε, αλλά διασώθηκε από το ναυάγιο και βρίσκεται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο, στην αίθουσα 62 με αριθμό εκθέματος 22542! Αν κάτι τέτοιο αληθεύει τότε η άγνωστη «μούμια» του θρυλικού ναυαγίου, αποτελεί ένα πραγματικό γεγονός!
Ποιο ρόλο έπαιξε η κατάρα της «μούμιας» στο ναυάγιο του Τιτανικού»; Ο θρύλος λέει ότι η «καταραμένη μούμια» ήταν το σώμα της Πριγκίπισσας του Amen-Ra η οποία έζησε στα 1500 π.χ. Μετά τον θάνατό της το άψυχο σώμα μουμιοποιήθηκε, τοποθετήθηκε μέσα σε ένα ξύλινο φέρετρο και θάφτηκε στις ακτές του Νείλου.
Όταν στις αρχές του 1890 στην περιοχή αυτή πραγματοποιήθηκαν αρχαιολογικές ανασκαφές, ανάμεσα στα ευρήματα ήταν και το κασόνι με την μούμια της πριγκίπισσας του Amen-Ra.
Λίγους μήνες αργότερα 3 πάμπλουτοι Άγγλοι φίλοι που βρίσκονταν για δουλειές στην Αίγυπτο, επισκέφτηκαν τον χώρο των ανασκαφών. Ο ένας από αυτούς μετά από πολύωρο παζάρι κατάφερε τελικά να αγοράσει την μούμια για την προσωπική του συλλογή. Την επόμενη ημέρα ο αγοραστής της σαρκοφάγου εξαφανίστηκε μυστηριωδώς κατά τη διάρκεια μιας εκδρομής στην έρημο, ενώ ο ένας από τους άλλους δύο φίλους του πυροβολήθηκε κατά λάθος (!) από έναν Αιγύπτιο με αποτέλεσμα να χάσει το δεξί του χέρι.
Ο τρίτος της παρέας επιστρέφοντας στην Αγγλία πήρε μαζί του την μούμια ως ενθύμιο του χαμένου φίλου του. 2 μέρες μετά πληροφορήθηκε ότι ο οικονομικός του διευθυντής είχε υπεξαιρέσει ένα μεγάλο τμήμα της περιουσίας του, αφήνοντας τον χρεωμένο κατά χιλιάδες λίρες. Λίγους μήνες αργότερα έχοντας κυρήξει πτώχευση, πούλησε την σαρκοφάγο προκειμένου να εξασφαλίσει λίγα χρήματα.
Ο νέος ιδιοκτήτης της μούμιας, φορτωμένος με την κακοτυχία της είδε την ζωή του να αλλάζει δραματικά. Λίγες ημέρες μετά την αγορά της η γυναίκα του με τα δυο παιδιά τους σκοτώθηκαν σε ατύχημα ενώ την επόμενη εβδομάδα από την κηδεία τους, το σπίτι του καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά. Η μούμια δεν έπαθε τίποτε γιατί φυλασσόταν σε ειδική προθήκη στο γραφείο του. Σύμφωνα πάντα με τον θρύλο περί «μούμιας του Τιτανικού», αμέσως μετά την τραγωδία που τον χτύπησε, ο άνδρας αποφάσισε να δωρίσει την σαρκοφάγο στο Βρετανικό Μουσείο.
Η μούμια του Τιτανικού & η Μπλαβάτσκυ.
Από την στιγμή που η μούμια τοποθετήθηκε στην Αιγυπτιακή Αίθουσα του Βρετανικού Μουσείου, μια σειρά από περίεργα γεγονότα άρχισαν να διαδραματίζονται μέσα στο Μουσείο. Τα πρώτα βράδια οι φύλακες άκουγαν χτύπους από σφυρί πάνω στο καπάκι της σαρκοφάγου. Μόλις πλησίαζαν τους φαινόταν σαν κάποιος να έκλαιγε με λυγμούς μέσα στο ξύλινο κασόνι!
Την τρίτη ημέρα ένας νυχτοφύλακας βρέθηκε νεκρός λίγα μέτρα μακριά από την μούμια και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι του μουσείου δήλωναν τρομαγμένοι. Κανείς δεν δεχόταν να πλησιάσει καν στην Αιγυπτιακή Αίθουσα ενώ τα κλάματα μέσα από την σαρκοφάγο γίνονταν κάθε βράδυ και πιο σπαραχτικά. Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι υπεύθυνοι του Βρετανικού Μουσείου αποφάσισαν να «δανείσουν» την μούμια σε κάποια ιδιωτική συλλογή ώστε με αυτόν τον τρόπο να ηρεμήσουν για λίγο τα πράγματα.
Ο «τυχερός» συλλέκτης στον οποίο δανείστηκε η σαρκοφάγος, τοποθέτησε το ξύλινο κασόνι σε μια σοφίτα που υπήρχε πάνω από το γραφείο του, μέχρι να δημιουργηθεί ο κατάλληλος χώρος για το έκθεμα. Στο σημείο αυτό ο θρύλος θέλει την Έλενα Μπλαβάτσκυ -μεγάλη αποκρυφίστρια του 19ου αιώνα και ιδρύτρια του «Θεοσοφικού Κινήματος»- να επισκέπτεται μια μέρα τυχαία το κτίριο που βρισκότανε η μούμια.
Αμέσως μόλις μπήκε στον χώρο, αισθάνθηκε ένα κύμα παγωμένου αέρα να την τυλίγει και συγκλονισμένη ζήτησε να μιλήσει με τον ιδιοκτήτη του γραφείου. Όταν τον συνάντησε του εξήγησε πως πρέπει να την βοηθήσει να ανακαλύψει από τι πηγάζει «αυτή η διαβολική επιρροή απίστευτης έντασης» μέσα στο κτίριο. Περπατώντας για λίγα λεπτά σε όλους τους χώρους, δεν άργησε να φτάσει στην σοφίτα με την μούμια. Χωρίς πολλές εξηγήσεις συμβούλευσε τον ιδιοκτήτη να ξεφορτωθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα αυτόν τον «σατανά».
Εκείνος απευθύνθηκε αρχικά στο Βρετανικό Μουσείο όπου τον ενημέρωσαν οτι δεν ενδιαφέρονται να πάρουν πίσω την μούμια. Τότε -σύμφωνα πάντα με τον θρύλο- εμφανίστηκε ένας και μοναδικός ενδιαφερόμενος που επιθυμούσε διακαώς να μεταφέρει την σαρκοφάγο στην Αμερική. Το όνομα του, William Thomas Stead.
Ο William Stead και τα «προφητικά κείμενά» του για τον «Τιτανικό»!
Ο William Thomas Stead ήταν δημοσιογράφος και φανατικός ερευνητής του μυστικισμού. Ενδιαφερόταν ιδιαιτέρως για τα άτομα με «μαντικές ικανότητες» και επισκεπτόταν συχνά «ψυχικούς». Από τις επαφές του αυτές ο Stead είχε δημοσιεύσει μια σειρά από άρθρα. Μετά το ναυάγιο του «Τιτανικού» δύο από αυτά θεωρήθηκαν «προφητικά»!
Συγκεκριμένα στις 22 Μαρτίου 1886 -δηλαδή 26 χρόνια πριν το ναυάγιο- ο William Stead δημοσίευσε ένα κείμενο με τίτλο «Πώς ένα ατμόπλοιο ναυάγησε στον Ατλαντικό, η εμπειρία ενός επιζήσαντα». Στο άρθρο του περιέγραφε την σύγκρουση ενός ατμόπλοιου με ένα άλλο πλοίο στο μέσο του Ατλαντικού ωκεανού, που είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο χιλιάδων επιβατών.
Ως βασική αιτία για την απώλεια τόσων ζωών ο συγγραφέας προέβαλε την έλλειψη σωστικών μέσων -όπως και στον «Τιτανικό». Ακολούθησε κι άλλο «προφητικό άρθρο», το 1892, με τίτλο «Από την Παλαιά Τάξη στην Νέα». Σε αυτό ο Stead εξιστορούσε την περιπέτεια εκατοντάδων επιβατών όταν το πλοίο που τους μετέφερε προσέκρουσε σε παγόβουνο. Για καλή τους τύχη στην περιοχή βρισκόταν ένα άλλο πλοίο, το «Majestic», το οποίο κατάφερε να τους σώσει από τα παγωμένα νερά του Ατλαντικού. Σύμφωνα πάντα με την ιστορία του Stead το «Majestic» ανήκε στην White Star Line – την εταιρεία που 20 χρόνια μετά την δημοσίευση του άρθρου κατασκεύασε τον «Τιτανικό».
Αλλά και λίγο πριν το μοιραίο ταξίδι του «Τιτανικού» ο William Stead φέρεται να είχε λάβει τρία τουλάχιστον «προφητικά μηνύματα» για το ναυάγιο από διάμεσους. Ο ένας τον προειδοποιούσε οτι δεν θα έπρεπε να ταξιδέψει για κανέναν λόγο τον Απρίλη του 1912, μια γυναίκα μέντιουμ του είχε πει να προσέχει γιατί θα βρεθεί μέσα σε μια καταστροφή που είχε σχέση με το νερό και η οποία θα παρέσυρε στον θάνατο 1500 ανθρώπους, ενώ ένας παπάς του είχε στείλει επιστολή λέγοντας του οτι «το τεράστιο πλοίο που κατασκευάζεται θα ναυαγήσει».
Πώς φορτώθηκε λαθραία η «καταραμένη μούμια» στον Τιτανικό! Παρά τις προειδοποιήσεις και την πίστη του στον μυστικισμό ο William Stead ήταν από τους πρώτους που έσπευσαν να εξασφαλίσουν το πολυπόθητο εισιτήριο για το παρθενικό ταξίδι του «Τιτανικού», αγνοώντας τις «προφητείες». Λίγο πριν την μοιραία ημέρα ο Stead συναντήθηκε με την Elena Blavatsky -με την οποία γνωριζόταν και είχε συνεργαστεί στο παρελθόν- και η οποία του περιέγραψε συγκλονισμένη την εμπειρία που είχε ζήσει στο κτίριο με την «καταραμένη μούμια».
Ο Stead όχι μόνο δεν τρόμαξε από την «διαβολική» δύναμη, αλλά έσπευσε για άγνωστους λόγους να την αγοράσει (;) από τον συλλέκτη. Το σχέδιο του ήταν συγκεκριμένο: θα έπαιρνε μαζί του την σαρκοφάγο στην Νέα Υόρκη, ταξιδεύοντας με τον «Τιτανικό». 3 μέρες αργότερα το κασόνι με την «μούμια» επιβιβάστηκε στον «Τιτανικό».
Επειδή η φήμη για μια «καταραμένη» μούμια είχε αρχίσει ήδη να κυκλοφορεί στην Αγγλία, ο Stead προτίμησε να την φορτώσει κρυφά στο πλοίο, φοβούμενος οτι δεν θα του επέτρεπαν να την πάρει μαζί του. Έτσι σε συνεργασία με κάποιον μηχανικό αυτοκινήτων, κατάφερε να δέσει την σαρκοφάγο κάτω από το αυτοκίνητό του και να την ανεβάσει στον «Τιτανικό» χωρίς κανένας να το αντιληφθεί.
Την μοιραία βραδιά του ναυαγίου, ενώ βρισκότανε στην τραπεζαρία και δειπνούσε, ο Stead αποκάλυψε στους συνδαιτυμόνες του την παρουσία της «μούμιας» στα αμπάρια του πλοίου -χωρίς φυσικά να τους αποκαλύψει την «κακοτυχία» που την συνόδευε. Ο ίδιος ο Stead δεν κατάφερε να βγει ζωντανός από τον «Τιτανικό» όμως κάποιοι από τους επιβάτες που είχαν ακούσει την ιστορία του, ήταν μέσα στους επιζήσαντες. Ίσως τελικά από αυτούς να ξεκίνησε η ιστορία με την «μούμια» που με τα χρόνια πήρε διαστάσεις θρύλου.
Βρετανικό μουσείο & «μούμια» του Τιτανικού!
Ο θρύλος της «μούμιας του Τιτανικού» πήρε κάποια στιγμή μεγάλες διαστάσεις ιδιαίτερα μέσα από το ίντερνετ.
Δημοσιεύματα ανέφεραν ότι το έκθεμα βρισκόταν στην αίθουσα 62 του Βρετανικού Μουσείου, με τον κωδικό αριθμό 22542 και τον τίτλο «Unlucky Mummy». Από την άλλη πλευρά δεν υπήρχε καμία αναφορά για εντοπισμό σαρκοφάγου κατά την εξερεύνηση του ναυαγίου από τον Robert Ballard.
Έτσι τον Νοέμβριο του 2006 η εφημερίδα Daily Mail απευθύνθηκε στο Βρετανικό Μουσείο και ζήτησε απαντήσεις για την υπόθεση της «μούμιας».
Οι υπεύθυνοι παραδέχτηκαν ότι πράγματι υπάρχει έκθεμα με τα στοιχεία αυτά και μπορεί κανείς να το επισκεφτεί ακόμη και σήμερα. Όμως, δεν πρόκειται για μούμια αλλά για το καπάκι μιας σαρκοφάγου αφού αυτό μόνο παρελήθφει από το βρετανικό μουσείο τον Ιούλιο του 1889 ως δωρεά από την κ. Warwick Hunt. Το καπάκι προερχόταν κατά πάσα πιθανότητα από την σαρκοφάγο κάποιας ιέρειας του Amen-Ra.
Και τότε πώς μπορεί το 1912 να βρέθηκε στον «Τιτανικό» κι αμέσως μετά το ναυάγιο να επέστρεψε στο μουσείο; Στο ερώτημα αυτό, οι άνθρωποι του μουσείου είναι κατηγορηματικοί: αποκλείεται το τμήμα αυτής της σαρκοφάγου να ταξίδεψε με τον «Τιτανικό»!
Υποστηρίζουν μάλιστα ότι από τον Ιούλιο του 1889 που το παρέλαβαν, εγκατέλειψε το μουσείο μόνο σε τρεις περιπτώσεις: κατά τη διάρκεια του Α” & Β” Παγκοσμίου Πολέμου για λόγους ασφαλείας και το 1990 για μια έκθεση που έγινε στην Αυστραλία.
Συμπέρασμα; Σύμφωνα με το Βρετανικό Μουσείο αποκλείεται να ταξίδεψε η επονομαζόμενη «άτυχη μούμια», που πράγματι εκτίθεται στο μουσείο, με τον Τιτανικό!
Πολλά περίεργα και έξω από τους νόμους που γνωρίζει σήμερα η φυσική επιστήμη, συμβαίνουν στις πυραμιδοειδείς κατασκευές. Δείτε τις ευεργεσίες που προκαλούν στο παρακάτω βίντεο καθώς και εδώ όπου ένας Ρώσος επιστήμονας έχτισε 17 πυραμίδες http://www.gizapyramid.com/russian/pyramids.htm Όμως αυτή είναι η μία όψη μιας πυραμιδοειδούς κατασκευής ....
ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ πρέπει να μελετήσετε και το παρακάτω βιβλίο του εξαίρετου επιστήμονα Ιπποκράτη Δάκογλου , από την σελίδα 152 μέχρι και την 177 , γιατί αυτή η γνώση δεν είναι για όσους δεν ξέρουν να την χειριστούν. Με λίγα λόγια μας λέει ο κ. Δάκογλου πως είναι καταστρεπτικό για άνθρωπο να μπει σε Πυραμίδα και να σταθεί στο σημείο που είναι ο θάλαμος του Βασιλέως, αν η κατασκευή είναι γεωμετρικά ίδια με την μεγάλη Πυραμίδα. Αναλύει με επιστημονικές αποδείξεις το φαινόμενο της αφυδάτωσης της οργανικής ύλης. Η ύλη "ρουφιέται" κατά κάποιο τρόπο από την "μαύρη τρύπα" που όπως υποστηρίζει ο κ. Δάκογλου, ο Πυθαγόρας την συγχέει με τον μηνίσκο. Ρουφιέται η ενέργειά μας, η οσμή μας, το υγρό που έχουμε στο σώμα μας, με αποτέλεσμα όσοι μπήκαν κι έκατσαν εκεί να βγαίνουν με συμπτώματα δυσφορίας, νευρολογικές παθήσεις κ.α. Μετατρέπεται κατά κάποιον τρόπο η ύλη σε ακτινοβολία,κοσμική ενέργεια, σε ακτινές Χ ή σε ακτίνες Γ.. Σκοπός των Φαραώ ίσως ήταν να μπει εκεί το σώμα τους σαν πεθάνουν για να μετατραπεί σε ακτινοβολία η ύλη τους.
Η συσχέτιση των αρχαίων δοξασιών για τους Αριθμούς με τα γράμματα της αλφαβήτου, τους Πλανήτες με τα Αστέρια, τους Αστερισμούς και άλλα αστρονομικά μεγέθη, ασκούσαν μια μορφή μαντείας. Αν και ο κάθε αριθμός από μόνος του έχει τη δική του… ξεχωριστή αποκρυφιστική και συμβολική έννοια, το 12 έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία ανά την ιστορία και τους λαούς. Αυτός ο αριθμός αντιπροσωπεύει έναν πλήρη κύκλο κι έχει ένα τέλειο και σημαντικό χαρακτήρα που ήταν από τους πιο αξιοσημείωτους στους αρχαίους πολιτισμούς, έχοντας μία άμεση και εξαρτημένη σχέση με το ζωδιακό καθώς και με τους μήνες στους περισσότερους πολιτισμούς είτε χρησιμοποιούσαν σεληνιακό είτε ηλιακό ημερολόγιο. Η ιερότητα του 12 φαίνεται ότι προέρχεται από το αρχαϊκό δωδεκαδικό σύστημα, που πιθανώς ήταν το μοναδικό σύστημα αρίθμησης κατά τη νεολιθική εποχή και παρέμεινε ως συμπληρωματικό του δεκαδικού μέχρι σήμερα. Η δωδεκάδα, ο χωρισμός της μέρας και της νύχτας σε 12 ώρες και του έτους σε 12 μήνες αποτελούν κατάλοιπα του αρχέγονου δωδεκαδικού συστήματος αρίθμησης. Το 12 αντιπροσωπεύει τις 12 Ιεραρχίες των αρχαίων γραφών που καθόριζαν με τη σειρά τους τους 12 αστερισμούς του ζωδιακού κύκλου. Οι Σουμέριοι ιερείς αστρονόμοι ήταν και οι πρώτοι που διαίρεσαν το έτος σε μικρότερες μονάδες. Έτσι όπως το σεληνιακό έτος τους είχε δώδεκα μήνες των 30 περίπου ημερών και το ημερονύκτιό τους είχε δώδεκα ντάννα. Έτσι καταλαβαίνουμε ότι ο αριθμός 12 αποτελούσε μία τεχνική για τη διαίρεση της ροής του χρόνου αλλά κι όπως γνωρίζουμε οι δωδεκάδες σχετίζονται είτε φανερά είτε με έναν κρυμμένο τρόπο με τα Σημεία του Ζωδιακού, μέρη του μεγάλου κύκλου του ουρανού. Όπως μαρτυρούν τα ευρήματα των ανασκαφών, ήδη από το 2.400 π.Χ χρησιμοποιούσαν το ηλιακό έτος των 360 ημερών που διαιρούνταν σε 12 μήνες των 30 ημερών. Αυτό φαίνεται και στο Βαβυλωνιακό ημερολόγιο, αλλά μόνο στην εποχή του βασιλιά Χαμουραμπί (1955-1913 π.Χ) επιβλήθηκε ομοιομορφία στο ημερολόγιο και δόθηκαν στους μήνες ονόματα , τα οποία χρησιμοποιούνται ως σήμερα παραφθαρμένα στο εβραϊκό ,στο συριακό και στο λιβανέζικο ημερολόγιο. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι διαίρεσαν τη μέρα σε 12 (χαρού) και 12 τη νύχτα. Οι 12 ημερήσιες ώρες προσωποποιούνταν με θεές, που έφερναν στο κεφάλι τους τον δίσκο του Ήλιου, ενώ οι 12 νυχτερινές προσωποποιούνταν με θεές που έφερναν αντίστοιχα ένα αστέρι. Στην Κίνα ο Ζωδιακός Κύκλος αντιπροσωπεύεται από δώδεκα ζώα που το καθένα ασκεί αστρική επίδραση για ένα χρόνο. 3
Η ιδιαίτερη σημασία ανά την ιστορία και τους λαούς... Είναι γεγονός ότι οι αρχαίοι λαοί γνώριζαν πλήρως τα θαυμαστά μυστήρια που ήταν σε θέση να αποκαλύψουν οι αριθμοί και ανέπτυξαν μία ολόκληρη επιστήμη αριθμητικών ιδεών, εντελώς ξεχωριστή από τα μαθηματικά. Η συσχέτιση των αρχαίων δοξασιών για τους Αριθμούς με τα γράμματα της αλφαβήτου, τους Πλανήτες με τα Αστέρια, τους Αστερισμούς και άλλα αστρονομικά μεγέθη, ασκούσαν μια μορφή μαντείας. Αν και ο κάθε αριθμός από μόνος του έχει τη δική του… ξεχωριστή αποκρυφιστική και συμβολική έννοια, ο αριθμός Δώδεκα (12) έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία ανά την ιστορία και τους λαούς. Αυτός ο αριθμός αντιπροσωπεύει έναν πλήρη κύκλο κι έχει ένα τέλειο και σημαντικό χαρακτήρα που ήταν από τους πιο αξιοσημείωτους στους αρχαίους πολιτισμούς, έχοντας μία άμεση και εξαρτημένη σχέση με το ζωδιακό καθώς και με τους μήνες στους περισσότερους πολιτισμούς είτε χρησιμοποιούσαν σεληνιακό είτε ηλιακό ημερολόγιο. Η ιερότητα του 12 φαίνεται ότι προέρχεται από το αρχαϊκό δωδεκαδικό σύστημα, που πιθανώς ήταν το μοναδικό σύστημα αρίθμησης κατά τη νεολιθική εποχή και παρέμεινε ως συμπληρωματικό του δεκαδικού μέχρι σήμερα. Η δωδεκάδα , ο χωρισμός της μέρας και της νύχτας σε 12 ώρες και του έτους σε 12 μήνες αποτελούν κατάλοιπα του αρχέγονου δωδεκαδικού συστήματος αρίθμησης. Το 12 αντιπροσωπεύει τις 12 Ιεραρχίες των αρχαίων γραφών που καθόριζαν με τη σειρά τους τους 12 αστερισμούς του ζωδιακού κύκλου. Οι Σουμέριοι ιερείς αστρονόμοι ήταν και οι πρώτοι που διαίρεσαν το έτος σε μικρότερες μονάδες. Έτσι όπως το σεληνιακό έτος τους είχε δώδεκα μήνες των 30 περίπου ημερών και το ημερονύκτιό τους είχε δώδεκα ντάννα. Έτσι καταλαβαίνουμε ότι ο αριθμός 12 αποτελούσε μία τεχνική για τη διαίρεση της ροής του χρόνου αλλά κι όπως γνωρίζουμε οι δωδεκάδες σχετίζονται είτε φανερά είτε με έναν κρυμμένο τρόπο με τα Σημεία του Ζωδιακού, μέρη του μεγάλου κύκλου του ουρανού. Όπως μαρτυρούν τα ευρήματα των ανασκαφών, ήδη από το 2.400 π.Χ χρησιμοποιούσαν το ηλιακό έτος των 360 ημερών που διαιρούνταν σε 12 μήνες των 30 ημερών. Αυτό φαίνεται και στο Βαβυλωνιακό ημερολόγιο, αλλά μόνο στην εποχή του βασιλιά Χαμουραμπί (1955-1913 π.Χ) επιβλήθηκε ομοιομορφία στο ημερολόγιο και δόθηκαν στους μήνες ονόματα , τα οποία χρησιμοποιούνται ως σήμερα παραφθαρμένα στο εβραϊκό ,στο συριακό και στο λιβανέζικο ημερολόγιο. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι διαίρεσαν τη μέρα σε 12 (χαρού) και 12 τη νύχτα. Οι 12 ημερήσιες ώρες προσωποποιούνταν με θεές, που έφερναν στο κεφάλι τους τον δίσκο του Ήλιου, ενώ οι 12 νυχτερινές προσωποποιούνταν με θεές που έφερναν αντίστοιχα ένα αστέρι. Στην Κίνα ο Ζωδιακός Κύκλος αντιπροσωπεύεται από δώδεκα ζώα που το καθένα ασκεί αστρική επίδραση για ένα χρόνο. Πηγή: makeleio.gr
Τα ευρήματα ο Dr Jay Kennedy θα αλλάξουν ριζικά την ιστορία των απαρχών της δυτικής σκέψης.
Ο Δρ Kennedy, του οποίου τα πορίσματα έχουν δημοσιευθεί στην έγκειρη Αμερικανική εφημερίδα Apeiron, αποκαλύπτει ότι ο Πλάτων χρησιμοποίησε μια μορφοδιάταξη των συμβόλων, που κληρονόμησε από τους αρχαίους οπαδούς του Πυθαγόρα, για να δώσει στα βιβλία του μια μουσική δομή. Έναν αιώνα νωρίτερα, ο Πυθαγόρας είχε διακηρύξει ότι οι πλανήτες και τα αστέρια παράγουν μια μη ακουστή μουσική, μια «αρμονία των σφαιρών». Ο Πλάτων μιμούνταν αυτήν τήν κρυφή μουσική στα βιβλία του.
Οι κρυμμένοι κωδικοί δείχνουν ότι ο Πλάτωνας, προκατέλαβε την Επιστημονική Επανάσταση 2.000 χρόνια πριν από τον Ισαάκ Νεύτωνα, ανακαλύπτοντας την σημαντικότερη ιδέα – το βιβλίο της φύσης είναι γραμμένο στη γλώσσα των μαθηματικών. Τα αποκωδικοποιημένα μηνύματα επίσης αποκαλύπτουν έναν εκπληκτικό τρόπο για να ενώσει την επιστήμη και τη θρησκεία. Το δέος και η ομορφιά που αισθανόμαστε ως προς τη φύση, λέει και ο Πλάτων, δείχνει ότι είναι θεία.
Ανακαλύπτοντας την επιστημονική τάξη της φύσεως πλησιάζει όλο και πιο κοντά στο Θεό. Αυτό θα μπορούσε να μετατρέψει τους πολέμους του σημερινού πολιτισμού μεταξύ επιστήμης και θρησκείας.
«Τα βιβλία του Πλάτωνα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ίδρυση του Δυτικό Πολιτισμού, αλλά είναι μυστηριώδη και καταληγουν με γρίφους,» εξηγεί ο Δρ Kennedy, στην Σχολή του Μάντσεστερ των Βιοεπιστημών.
«Στην αρχαιότητα, πολλοί από τους οπαδούς του είπαν ότι τα βιβλία του περιείχαν κρυμμένα επίπεδα εννοιων και μυστικούς κώδικες, αλλά και αυτό απορρίφθηκε από τους σύγχρονους μελετητές, οι οποίοι δεν μπορούσαν να τα εξηγήσουν.
«Είναι μια μακρά και συναρπαστική ιστορία, αλλά βασικά εγώ έσπασα τον κωδικό. Έχω δείξει αυστηρά ότι τα βιβλία περιέχουν κώδικες και σύμβολα και ότι η διαλεύκανση αυτών αποκαλύπτει την κρυμμένη φιλοσοφία του Πλάτωνα. Αυτή είναι μια αληθινή ανακάλυψη όχι, απλά επανερμηνεία.» Αυτό θα μετατρέψει τις αρχές της ιστορίας της δυτικής σκέψης, και ειδικά την ιστορία της αρχαίας επιστήμης, τα μαθηματικά, την μουσική, και τη φιλοσοφία.
Ο Δρ Kennedy πέρασε πέντε χρόνια μελετώντας οσα γράφει ο Πλάτωνας και διαπίστωσε ότι στην γνωστή του εργασία “Δημοκρατία” τοποθέτησε ομάδες λέξεων που σχετίζονται με τη μουσική μετά από κάθε δωδέκατο του κειμένου – σε ένα δωδέκατο, δύο δωδέκατα, κ.λπ. Αυτή η τακτική προτύπου εκπροσώπησε τις δώδεκα νότες της ελληνικής μουσικής κλίμακας.
Μερικές σημειώσεις ήταν αρμονικές, άλλες παράφωνες. Στις τοποθεσίες με τις αρμονικές νότες περιέγραψε τους ήχους που σχετίζονται με την αγάπη ή το γέλιο, ενώ οι θέσεις με τις παράφωνες νότες έχουν σημανθεί με στριγκούς ήχους ή τον πόλεμο ή τον θάνατο. Αυτός ο μουσικός κώδικας ήταν το κλειδί για την αποκρυπτογράφηση σε όλο το συμβολικό σύστημα του Πλάτωνα.
Ο Δρ Kennedy, ένας ερευνητής στο Κέντρο Ιστορίας της Επιστήμης, Τεχνολογίας και Ιατρικής, λέει: «Όπως διαβάζουμε τα βιβλία του, τα συναισθήματά μας, ακολουθούν τα σκαμπανεβάσματα της μουσικής κλίμακας. Ο Πλάτωνας παίζει τους αναγνώστες του, όπως τα μουσικά όργανα.»
Ωστόσο ο Πλάτων δεν σχεδίασε την κρυπτογραφησή του για διασκέδαση – ήταν για τη δική του ασφάλεια. οι ιδέες του Πλάτωνα ήταν μια επικίνδυνη απειλή για την Ελληνική εθνική θρησκεία. Είπε ότι οι μαθηματικοί νόμοι και όχι οι Θεοί ελέγχουν το σύμπαν. Ο δάσκαλος του Πλάτωνα ο Σωκράτης, είχε εκτελεσθεί για αίρεση, ο Πυθαγόρας τα έγγραφα του οποίου αγόρασε και μελετούσε κυνηγήθηκε και θανατώθηκε, είχε πάρει το μάθημα του και δεν επιθυμούσε να καταλήξει νεκρός.
Η Μυστικότητα ήταν κάτι το φυσιολογικό κατά την αρχαιότητα, ειδικά για εσωτερικές και θρησκευτικές γνώσεις, αλλά ειδικά για τον Πλάτωνα ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Η κωδικοποίηση των ιδεών, ήταν ο μόνος τρόπος για να είναι ασφαλής.
Μπροστά σε ένα ανατριχιαστικό αρχαιολογικό εύρημα... βρέθηκαν αρχαιολόγοι που πραγματοποιούσαν ανασκαφές στην Αίγυπτο, αφού εντόπισαν... πιθάρια με πεθαμένα σκυλιά, που φανέρωναν μία πολύ διαφορετική μέθοδο ταφής ζώων.
Πρόκειται για δύο καλοδιατηρημένες μούμιες σκύλων ηλικίας 3.000 ετών, στις οποίες οι αρχαιολόγοι έδωσαν τα παρατσούκλια Χουντίνι καιΤσιούι.
ΟΙ μούμιες σκύλων ανακαλύφθηκαν στο Shunet ez Zebib , μια μεγάλη πλίνθινη δομή στην Αβυδο - ένα από τα παλαιότερα μνημεία της βασιλικής περιόδου της Αιγύπτου. Το μνημείο χτίστηκε γύρω στο 2750 π.Χ. και ήταν αφιερωμένο στην Κασεκέμβι , έναν βασιλιά της δεύτερης δυναστείας.
Η Σαλίμα Ικραμ, κορυφαία ειδικός σε μούμιες ζώων ανέλυσε τα αποτελέσματα της ανασκαφής και παρουσιάζει τα αποτελέσματα της: «Από τα πολλά πιθάρια που ανακτήθηκαν, μόνο 13 έχουν μέχρι σήμερα ερευνηθεί σωστά . Από αυτά τα τέσσερα ήταν άδεια, τα τρεις περιείχαν πτηνά Ιμπις και τα πέντε είχαν σκυλιά»
Από αυτά τα 5 δοχεία με τα σκυλιά, ενώ τα τρία δοχεία περιείχαν κόκαλα και υπολείμματα των σκυλιών, τα δύο τελευταία που έκρυβαν μέσα τους τον Χουντίνι και τον Τσιούι, είχαν τα ζώα με τη γούνα τους σε μεγάλο βαθμό ανέπαφη.
«Αν και είναι σύνηθες να βρίσκουμε νεκρά πτηνά σε πιθάρια, είναι σπάνιο να βρούμε άλλα ζώα θαμμένα με αυτόν τον τρόπο» εξηγεί η Ικραμ μιλώντας στο Discovery News.
«Αυτά τα βάζα ίσως ήταν φτιαγμένα για κάποιο αποθήκευση, και στη συνέχεια επαναχρησιμοποιήθηκαν ως φέρετρα για τα σκυλιά. Είναι εντυπωσιακό, τα σκυλιά είναι σχεδόν ανέπαφα» εξηγεί η Ικρα.
Ο Χουντίνι βρέθηκε σε ένα μεγάλο πιθάρι με δύο λαβές και θάφτηκε χωρίς περιτυλίγματα. «Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς ένα τόσο μεγάλο ζώο χώρεσε στο πιθάρι γι' αυτό το ονομάσαμε Χουντίνι» εξηγεί ο Ικράμ. Η γούνα του ζώου ήταν καφέ με πυρόξανθα μέρη πιο σκούρα και πιο σκληρά, σαν να ήταν ποτισμένα με κάποια ουσία , όπως πετρέλαιο ή ακόμη και ρητίνη .
«Φαίνεται σαν να τοποθετήθηκε στο πιθάρι με τα πίσω πόδια πρώτα και το υπόλοιπο σώμα κουλουριάστηκε και σπρώχτηκε μέσα.» εξηγεί η Ικραμ.
Ανεξήγητοι θάνατοι, δυστυχήματα, πτωχεύσεις, ακόμη και ναυάγια... Πρόκειται άραγε για διαβολικές συμπτώσεις ή για όλα αυτά ευθύνεται η κατάρα της ιέρειας; Στο επίκεντρο του μυστηρίου βρίσκεται μία μούμια η οποία μεταφέρθηκε από την Αίγυπτο στην Ευρώπη τον 19ο αιώνα και λόγω των δεινών που συνδέθηκαν με την παρουσία της, έγινε γνωστή ως η καταραμένη μούμια.
Κάποιες από αυτές τις ιστορίες είναι σίγουρα προϊόν μυθοπλασίας, κάποιες άλλες όμως λέγεται ότι διασταυρώθηκαν από έναν δημοσιογράφο στις αρχές του 20ου αιώνα.
Ο δημοσιογράφος που ερεύνησε τη μούμια και πέθανε αιφνίδια
Ο δημοσιογράφος Μπέρτραμ Φλέτσερ Ρόμπινσον ερεύνησε για μήνες κάποιες τραγωδίες που σχετίζονται με την αιγυπτιακή μούμια. Πριν όμως να ολοκληρώσει την έρευνά του, ο δημοσιογράφος πέθανε αιφνιδίως. Ήταν άραγε η κατάρα της μούμιας ή ένα ευφάνταστο σενάριο της εποχής του; Ο Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, Άγγλος συγγραφέας και δημιουργός του Σέρλοκ Χολμς, πίστευε ότι για τον θάνατο του δημοσιογράφου αιτία ήταν η κατάρα της μούμιας. Το ίδιο πίστευαν και πολλοί φίλοι του. Τα σχόλια του Ντόιλ για την έρευνα του δημοσιογράφου, αλλά και τον αιφνίδιο θάνατό του, δημοσιεύτηκαν σε ένα περιοδικό το «Pearsons magazine» και μια εφημερίδα τη «Daily express» (που ανήκουν στον ίδιο εκδότη ).
Ο συγγραφέας – δημιουργός του Σέρλοκ Χόλμς γράφει για την κατάρα Συγκεκριμένα, ο Ντόιλ έγραψε ότι ο θάνατος του δημοσιογράφου οφείλεται σε κάποιες πνευματικές οντότητες που προστάτευαν τη θηλυκή μούμια και ότι όλα ξεκίνησαν όταν ο Ρόμπινσον άρχισε να καταπιάνεται με το θέμα της κατάρας και της μοχθηρίας της μούμιας. Μάλιστα, ο δημιουργός του Σέρλοκ Χολμς αναφέρει:
«Είχα προειδοποιήσει τον κύριο Ρόμπινσον να μην ασχοληθεί με τη μούμια που βρίσκεται στο Βρετανικό μουσείο. Του είπα ότι προκαλούσε την τύχη του συνεχίζοντας τις έρευνες. Η επίσημη αιτία θανάτου ήταν τυφοειδής πυρετός, αλλά αυτός είναι ο συνήθης τρόπος με τον οποίο λειτουργούν τα στοιχειά της μούμιας«.
Ο δημοσιογράφος είχε αρχίσει την έρευνά του γύρω από τη μούμια με σκοπό να γράψει άρθρο στη «Daily express» για να διαψεύσει την φημολογούμενη κατάρα, όμως στην πορεία διαπίστωσε ότι οι μύθοι για την καταραμένη μούμια είχαν βάση. Όλα τα άρθρα του δημοσιογράφου σχετικά με την υπόθεση δημοσιεύτηκαν με τον τίτλο «articles by BFRonline», από μια οργάνωση που ανέλαβε να διεξαγάγει εξονυχιστική έρευνα γύρω από τη ζωή και το έργο του δημοσιογράφου Ρόμπινσον (1870-1907) ο οποίος υπήρξε και ένας διακεκριμένος πολιτικός, λογοτέχνης, αλλά και αθλητής.
Η ιστορία της μούμιας, που στην πραγματικότητα δεν είναι ολόκληρη η μούμια παρά μόνο το καπάκι της σαρκοφάγου, γράφτηκε τον Αύγουστο του 1909 στο περιοδικό «Pearson». Όλα τα στοιχεία που παρατέθηκαν εκεί επαληθεύθηκαν από τον Ρόμπινσον μετά την έρευνά του.
Η ιστορία της μούμιας
Η μούμια είχε ανακαλυφθεί στην Αίγυπτο από έναν Άραβα, ο οποίος την πούλησε στον κύριο «Mr. W» (το ολόκληρο όνομα του οποίου δεν έγινε γνωστό) σε ένα πάρτι που είχε οργανώσει μια αγγλίδα κυρία με τίτλο ευγένειας. Η σαρκοφάγος της μούμιας περιγράφεται λεπτομερώς στο περιοδικό. Απεικόνιζε ένα γυναικείο πρόσωπο με παράξενη ομορφιά, αλλά με μια ψυχρή και κακεντρεχή έκφραση. Στο περιοδικό αναφέρονται τα εξής:
«Στο ταξίδι της επιστροφής από την Αίγυπτο στην Αγγλία, οι άνθρωποι που συμμετείχαν στο πάρτι ενεπλάκησαν σε διάφορα ατυχή περιστατικά. Κάποιος πυροβολήθηκε από τον υπηρέτη του κατά λάθος στο χέρι. Το όπλο εκπυρσοκρότησε χωρίς προφανή λόγο και το χέρι του θύματος έπρεπε να ακρωτηριαστεί. Κάποιος άλλος έχασε όλη του την περιουσία και πέθανε πάμπτωχος μέσα στον επόμενο χρόνο. Ο ιδιοκτήτης της μούμιας όταν έφτασε στο Κάιρο, έμαθε πως έχασε όλη του την περιουσία και πέθανε λίγο αργότερα . Όταν η μούμια έφτασε στην Αγγλία, ο ιδιοκτήτης της τ η δώρισε στην παντρεμένη αδερφή του που ζούσε κοντά στο Λονδίνο. Εικάζεται ότι πρόκειται για τη «Ms Warwick Hunt». Αμέσως η μούμια τους έφερε κακή τύχη. Η οικογένεια χρεοκόπησε και ακολούθησε δυστυχία. Ένας φωτογράφος που φωτογράφησε τη μούμια και ισχυρίστηκε ότι στο φιλμ του εμφανίστηκε η εικόνα μιας ζωντανής γυναίκας πέθανε αμέσως. Ο ιδιοκτήτης τελικά την παρέδωσε στο Βρετανικό Μουσείο. Μέσα σε αυτόν το χώρο την μελετούσε και ο δημοσιογράφος. Η μούμια βρίσκεται εκεί μέχρι σήμερα».
Όλες αυτές οι ιστορίες υπήρξαν αντικείμενο έρευνας του δημοσιογράφου που πέθανε ξαφνικά. Πρόκειται για μυστηριώδεις και ανεξήγητες συμπτώσεις που δεν μπορούν να απαντηθούν από τη λογική. Το σίγουρο είανι ότι η ιστορία γοητεύει, φοβίζει και προκαλεί δέος όσο και η σαρκοφάγος της μούμιας.
Η μούμια και ο Τιτανικός
Λέγεται ότι ο Τιτανικός μετέφερε τη μούμια η οποία «ευθύνεται» για το ναυάγιο. Η Μπάρμπαρα Μίκελσον ερεύνησε την ιστορία αυτή και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η μούμια ποτέ δεν έφυγε από το Βρετανικό Μουσείο και ότι όλος ο μύθος ξεκίνησε από τον Ντάγκλας Μιούρει και έναν δημοσιογράφο τον Ουίλιαμ Στεντ. Οι δυο άντρες ανέφεραν μια ιστορία για μια μούμια στο σπίτι ενός φίλου. Το πνεύμα της μούμιας υποτίθεται ότι έσπασε όλα τα αντικείμενα μέσα στο σπίτι και έφερε αρρώστια και ατυχία σε όλους όσοι ήρθαν σε επαφή μαζί της.
Αργότερα, οι δύο αυτοί άντρες είδαν την μούμια στο Βρετανικό Μουσείο. Την ίδια μούμια που ερευνούσε και ο Ρόμπινσον. Είπαν ότι το εικονιζόμενο πρόσωπο της ιέρειας φαινόταν ταλαιπωρημένο και ότι το κακό πνεύμα της εκδικούνταν τους ανθρώπους. Ο ένας από τους δυο αυτούς άντρες, ο Στεντ, ήταν επιβάτης του Τιτανικού και πνίγηκε στο ναυάγιο. Ένας διασωθείς σε μια συνέντευξη στο «New York world» ανέφερε πως ο Στεντ, λίγο πριν από την πρόσκρουση του Τιτανικού στο παγόβουνο, διηγούνταν την ιστορία της καταραμένης μούμιας σε άλλους επιβάτες του Τιτανικού.
Η Μίκελσον υποστηρίζει ότι οι συγκυρίες ενέπλεξαν την ιστορία της καταραμένης μούμιας με τη μούμια στο Βρετανικό Μουσείο και το ναυάγιο του Τιτανικού. mixanitouxronou
Μια φορά και έναν καιρό, στην καρδιά της Κεντρικής Αμερικής, υπήρχε μια χώρα που την έλεγαν Poyais, η οποία ήταν απίστευτα πλούσια σε φυσικούς πόρους. Ηγέτης της ήταν ένας γενναίος και φωτισμένος σκοτσέζος στρατιώτης, ο Sir Gregor MacGregor, που ανέλαβε τα ηνία της χώρας μετά τα ηρωικά του κατορθώματα στη μάχη για την ανεξαρτησία της Νότιας Αμερικής. Ένα κρύο πρωινό του Ιανουαρίου του 1823, μια ομάδα σκοτσέζων μεταναστών που αναζητούσε μια καινούργια ζωή σάλπαρε για την τροπική αυτή Εδέμ.
Το μοναδικό πρόβλημα στην όλη ιστορία ήταν πως η Poyais δεν υπήρχε! Δύο μήνες αργότερα, το πλοίο έφτασε σε έναν μολυσμένο βάλτο, αποκαλούμενο ως Ακτή των Κουνουπιών (Mosquito Coast), και οι έποικοι συνειδητοποίησαν πως είχαν πέσει θύματα μιας περίτεχνης απάτης. Η γη που είχαν αγοράσει δεν υπήρχε, τα τραπεζογραμμάτια και οι οδηγοί που κουβαλούσαν μαζί τους ήταν πλαστοί, τα έγγραφά τους παντελώς άχρηστα.
Η Poyais ήταν ένα δημιούργημα της φαντασίας. Και ο υπεύθυνος για όλη αυτή την ιστορία ήταν ο Sir Gregor MacGregor, ο αποκαλούμενος και ως «βασιλιάς» των απατεώνων. Μια επιδέξια απάτη
Ο Gregor MacGregor
Τον Οκτώβριο του 1822, ο σκοτσέζος Gregor MacGregor παρουσιάστηκε στους συντοπίτες του, όχι απλώς ως ο γιος ενός τραπεζίτη, αλλά ως ο πρίγκιπας της χώρας Poyais στην Κεντρική Αμερική. Λίγο μεγαλύτερη από την Ουαλία, η χώρα ήταν τόσο γόνιμη, που θα μπορούσε να αποφέρει τρεις σοδειές καλαμποκιού τον χρόνο. Το νερό τόσο καθαρό και δροσιστικό που μπορούσε να ικανοποιήσει κάθε δίψα. Τα δέντρα ήταν γεμάτα φρούτα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, κομμάτια χρυσού βρίσκονταν στις όχθες του ποταμού της. Ζωγραφίζοντας μια εξωτική, ιδανική εικόνα της ζωής στη μικρή χώρα, η πρότασή του ήταν τουλάχιστον δελεαστική σε σχέση με εκείνη στη βροχερή και μουντή Σκοτία.
Αυτό που έλειπε μόνο, όπως υποστήριξε ενώπιον των υποψήφιων θυμάτων του, ήταν οι πρόθυμοι επενδυτές και έποικοι για τη μέγιστη ανάπτυξη και αξιοποίηση του πλούτου της Poyais. Την περίοδο εκείνη, οι επενδύσεις την Κεντρική και Νότια Αμερική γίνονταν δημοφιλείς και η Poyais έμοιαζε ως μια εξαιρετικά έξυπνη επιλογή.
Άλλωστε η Σκοτία δεν είχε δικές της αποικίες και η γωνιά αυτή της Γης θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει δική της.
Η τέχνη της πειθούς
Η Poyais, όπως παρουσιαζόταν στα φυλλάδια του MacGregor
Ο MacGregor ήταν εξαιρετικός σε αυτό που αποφάσισε να πετύχει και δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι έπεσαν στην παγίδα του. Το 2003, δύο ψυχολόγοι, ο Eric Knowles του πανεπιστημίου του Αρκάνσας και ο Jay Linn του πανεπιστημίου Widener, όρισαν δύο τύπους αναφορικά με τις τακτικές της πειθούς.
Η πρώτη, η «άλφα», ήταν πολύ πιο συχνή: η αύξηση της έλξης σε κάτι. Η δεύτερη, η «ωμέγα», η μείωση της αντίστασης αναφορικά με κάτι. Στην πρώτη, κάνεις ό,τι μπορείς για να κάνεις την πρότασή σου, οποιαδήποτε κι αν είναι αυτή, περισσότερο ελκυστική (Γιατί είναι μια τόσο τέλεια ευκαιρία, γιατί είσαι εσύ το κατάλληλο άτομο για να υλοποιήσει την ιδέα, πόσο θα κερδίσουν όλοι από αυτή την ιστορία κ.ά. τέτοια. Στη δεύτερη περίπτωση, παρουσιάζεις την υλοποίηση της πρότασης ως κάτι τόσο απλό που αξίζει τον κόπο. (Τι έχω να χάσω;).
Αποκάλεσαν την αντιπαράθεση αυτή ως το μοντέλο «προσέγγισης-αποφυγής»: μπορείς να με πείσεις για κάτι, κάνοντάς με να θέλω να το προσεγγίσω και περιορίζοντας κάθε αντιρρήσεις που μπορεί να έχω για να το αποφύγω. Σύμφωνα με την ψυχολόγο του πανεπιστημίου Κολούμπια, Tory Higgins, οι άνθρωποι συνήθως πείθονται από τον έναν από τους δύο τρόπους: ορισμένοι εστιάζουν στην προώθηση (σκέφτονται τα πιθανά κέρδη) και ορισμένοι στην αποτροπή (εστιάζουν στις απώλειες και την αποφυγή λαθών).
Μια προσέγγιση που συνδυάζει τη μέθοδο «άλφα» με τη μέθοδο «ωμέγα» έχει απήχηση και στους δύο τύπους ανθρώπων και στην πρόταση του MacGregor αυτός ο συνδυασμός υπάρχει. Ο «πρίγκιπας» έδωσε συνεντεύξεις σε εφημερίδες, διαλαλώντας τα προτερήματα μια επένδυσης ή εποίκισης στη Poyais. Υπογράμμισε τη γενναιότητα και το σθένος μιας τέτοιας απόφασης: δεν θα ήσουν απλώς έξυπνος, θα ήσουν ένας πραγματικός άντρας. Οι Σκοτσέζοι είναι γνωστοί για την αντοχή τους και το περιπετειώδες πνεύμα τους, έγραφε. Η Poyais αποτελούσε μια πρόκληση και ένα δώρο ταυτόχρονα. Παρέπεμψε, μάλιστα, όσους χρειάζονταν περισσότερα επιχειρήματα για να πειστούν, σε ένα βιβλίο που αποθέωνε τη μικρή χώρα, γραμμένο από ένα φανταστικό πρόσωπο, τον Thomas Strangeways (στην πραγματικότητα ο ίδιος είχε γράψει το βιβλίο). Τα φυλλάδιά του «ξελόγιασαν» την κοινή γνώμη με τις επιδέξιες υποσχέσεις τους, το δόλωμα της μεγάλης ευκαιρίας, τις παραινέσεις να μην αφήσουν αυτή την τέλεια ευκαιρία να χαθεί.
Η επιδέξια προσέγγισή του, όμως, δεν περιορίστηκε εκεί. Την εμπλούτισε με επιπλέον τακτικές για να την κάνει ακόμη περισσότερο δελεαστική. Ο ψυχολόγος Robert Cialdini, ειδικός σε ζητήματα πειθούς, υποστηρίζει πως υπάρχουν έξι καθοριστικές αρχές: η αμοιβαιότητα (σου προσφέρω κάτι, μου προσφέρεις κι εσύ), η συνέπεια (πιστεύω σήμερα το ίδιο που πίστευα και χθες), η κοινωνική επικύρωση (κάνοντας αυτό θα με κάνει να ανήκω κάπου), η φιλία ή η αρέσκεια, η σπανιότητα ή έλλειψη (γρήγορα, να προλάβουμε!) και το κύρος (φαίνεται να ξέρεις για ποιο πράγμα μιλάς). Πολλές από αυτές τις αρχές χρησιμοποιήθηκαν ενστικτωδώς από τον MacGregor. Αμοιβαιότητα: Επενδύεις μαζί μου και σου προσφέρω την ευκαιρία της ζωής σου, την οποία κανείς άλλο δεν μπορεί να σου προσφέρει. Κοινωνική επικύρωση: Θα είσαι ο πιο Σκοτσέζος από όλους τους Σκοτσέζους, ο πιο σεβαστός, πρωτοπόρος και πρότυπο. Αν η Σκοτία δεν εξασφαλίσει την Poyais, κάποιος άλλος θα το κάνει και έτσι… πάει η ευκαιρία του έθνους για μεγαλείο. Κύρος: Ο Dr. Strangeways σίγουρα ξέρει τι λέει. Αν δεν εμπιστεύεσαι εμένα, τουλάχιστον εμπιστεύσου εκείνον. Αν και γιατί να μην με εμπιστευτείς; Έχω κάνει δημοσιεύσεις και έχω δώσει συνεντεύξεις στα μεγαλύτερα Μέσα της εποχής!
Η προσγείωση στην πραγματικότητα
Τα νομίσματα που σχεδίασε ο MacGregor και υποτίθεται ότι χρησιμοποιούνταν στην Poyais
Οι τακτικές αυτές λειτούργησαν ακριβώς όπως ανέμενε ο MacGregor. Ήταν παραπάνω από επιτυχημένες, αφού όχι μόνο ο ίδιος συγκέντρωσε 200.000 λίρες Αγγλίας μεμιάς, αλλά έπεισε και επτά πλοία γεμάτα πρόθυμους εποίκους να διασχίσουν τον Ατλαντικό. Τον Σεπτέμβριο του 1822 και τον Ιανουάριο του 1823, τα πρώτα δύο πλοία, ξεκίνησαν το ταξίδι τους για τη μυθική χώρα, μεταφέροντας 250 επιβάτες. Όταν όμως μετά από δύο μήνες έφτασαν, διαπίστωσαν ότι η πραγματικότητα απείχε μακράν από τα φυλλάδια του MacGregor. Στην περιοχή δεν υπήρχε κανένα λιμάνι, καμία ανάπτυξη, τίποτα… Ήταν μια ερημιά. Γιατί το Poyais ουδέποτε υπήρξε. Ήταν ένα δημιούργημα του μυαλού του MacGregor.
Είχε πείσει τους επενδυτές και τους εποίκους να μεταβούν σε ένα απομονωμένο μέρος της Ονδούρας. Σύντομα, οι σκληραγωγημένοι Σκοτσέζοι άρχισαν να πεθαίνουν. Όσοι απέμειναν –μόλις το ένα τρίτο επιβίωσε- διασώθηκαν από ένα πλοίο που περνούσε από το σημείο και μεταφέρθηκαν στη Μπελίζ. Το Βρετανικό Ναυτικό ειδοποίησε τα υπόλοιπα πέντε πλοία πριν φτάσουν στον προορισμό τους. Ο MacGregor διέφυγε στη Γαλλία.
Ξανά από την αρχή
Λίγο μετά την άφιξή του στη Γαλλία, ξεκίνησε πάλι από την αρχή. Σε λίγους μήνες, συγκέντρωσε μια νέα ομάδα εποίκων και επενδυτών έτοιμη για αναχώρηση. Η Γαλλία, όμως, ήταν πιο αυστηρή σε σχέση με την Αγγλία όσον αφορά τους όρους έκδοσης διαβατηρίων. Όταν ο τεράστιος αριθμός αιτήσεων για μια χώρα που κανείς δεν είχε ξανακούσει υπέπεσε στην αντίληψη της κυβέρνησης, συστήθηκε μια επιτροπή με σκοπό να ερευνήσει το θέμα. Ο MacGregor βρέθηκε πίσω από τα σίδερα της φυλακής.
Όταν θα επιστρέψει αργότερα για ένα σύντομο χρονικό διάστημα στο Εδιμβούργο, θα αναγκαστεί να διαφύγει και πάλι, κυνηγημένος από την οργή των πρώτων του θυμάτων. Πέθανε τελικά στο Καράκας το 1845.
Μέχρι σήμερα, η περιοχή που είχε αποκληθεί τότε Poyais παραμένει ένας έρημος, μη ανεπτυγμένος τόπος.
