Το Θερινό Ηλιοστάσιο

Διο_Νυσιακή Έκλειψη Περσε_Φόνιου Θερινού Ηλιοστασίου. Ενεργοποίηση του Νύσιου Πεδίου Αντιστρόφου Φοράς

Στο Θερινό Ηλιοστάσιο ο Άξονας της Γης στρέφεται εγγυήτερα στον Ήλιο, ο οποίος βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο του Ουρανού. 

Η Λέξη είναι σύνθετη και προέρχεται από το ‘Ήλιος’ και το ‘Ίσταμαι’ (Στάση), καθώς λίγες μέρες πριν και μετά, ο Ήλιος επιβραδύνει την ‘Φαινομενική’ Κίνησή του προς τα Βόρεια, μια Κίνηση που την 21 Ιουνίου (μήνας Θαργηλιώνας) Μηδενίζεται και αργότερα Αντιστρέφεται.

Το Θερινό Ηλιοστάσιο αποτελούσε ανέκαθεν πολύ σημαντικό γεγονός για το Ανθρώπινο Γένος. 

Οι Αρχαίοι Πολιτισμοί διοργάνωναν πολυήμερες γιορτές για να τιμήσουν την μεγάλη Νίκη του Ηλίου έναντι στο Έρεβος. 
Οι Έλληνες αντίστοιχα γιόρταζαν την Ανάσταση της Κόρης Περσεφόνης, από το ‘Πέρθω’ και ‘Φόνος’, (Αυτή που σκοτώνει τους Πορθητές), αλλά και το ‘Περί’ και ‘Φύω’ (Αυτή που αναπτύσει παντού τη Βλάστηση). 

Επίσης δόξαζαν τον Διόνυσο (Διός Νύσσα, Στήλος αντίστροφης Φοράς, Μηρός, τόπος Αμπέλλου), τον Ελευθερωτή των Ανθρωπίνων Ψυχών. 
Το Νύσιο Πεδίο είναι ο τόπος Γέννησης του Ζαγρέως Διονύσου, αλλά και της Αρπαγής της Μητέρας του, Κερασφόρου Περσεφόνης, η οποία τον έφερε στον Κόσμο με τον Δία-Όφι. 

Η Περσεφόνη είναι η ίδια η Ψυχή της Μητέρας Γης (Δα Μήτηρ), και εισερχόμενη σε όλες τις Ποιότητες των Τεσσάρων Εποχών, καταλήγει να Ανέλθει στον Όλυμπο (Ολολαμπής), στον Τόπο της Αιώνιας Ζωής. Πριν όμως ολοκληρώσει αυτό το Ταξίδι της πρέπει να συζευχθεί τον Διόνυσο (τον Υιό του Θεού) και να ζήσει μαζί του την Αιώνια Νεότητα και Ευθυμία. 

Οι Έλληνες συμβόλιζαν την Καλλιέργεια του Σίτου με την Καλλιέργεια της Ψυχής. Κατά το Θερινό Ηλιοστάσιο ωριμάζει ο Σίτος του οποίου η Σπορά, η Βλάστηση και η Ωρίμανση απεικονίζει την Ανέλιξη της Ψυχής που οδεύει προς την Θέωση.

Η Περίοδος από την Θερινή Τροπή του Ηλίου έως τη Φθινοπωρινή Ισημερία, στο Φυσικό Επίπεδο, χαρακτηρίζεται από την Μεταμόρφωση των Ανθέων σε Καρπούς, την Ωρίμανση των Καρπών και την Συλλογή τους. Στο Νοητό Επίπεδο συμβολίζει την Περίοδο κατά την οποία οι Ψυχές των Μεμυημένων, οι οποίες καταφέρνουν να αποβάλλουν οριστικά το Έρεβος, αποχωρούν από το Γήινο Πεδίο και εισέρχονται στο Αέναο Φως. 

Οι Ψυχές όμως εκείνες, οι οποίες δεν κατορθώνουν να αποβάλουν το Έρεβος και παραμένουν στο Γήινο Πεδίο, οφείλουν να Συλλέξουν τους Καρπούς όσων έχουν πετύχει ως τώρα, να ανασυντάξουν τις Δυνάμεις τους και να συνεχίσουν τις προσπάθειες τους αγόγγυστα, ώστε να επιτύχουν την Πνευματική τους Αναγέννηση, την Πτεροφυΐα της Ψυχής τους.

Γιώργης Ντουμανίδης