Στην παγκόσμια ιστορία, κατά κανόνα οι πολιτισμοί δημιουργήθηκαν από μονάρχες: από ηγετικές φυσιογνωμίες δηλαδή, οι οποίες κατόρθωσαν να διαμορφώσουν κοινωνίες – μαζί με τη σκέψη και με τη νοοτροπία των ανθρώπων που τις αποτελούσαν.
Πολύ πιο σπάνια υπάρχουν οι περιπτώσεις, όπου μία αριστοκρατία (ελίτ) διαμορφώνει και στερεώνει μακροπρόθεσμα την ίδια και τον κόσμο της, σύμφωνα με τις δικές της ανάγκες και προσδοκίες – όπως η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η αριστοκρατία αυτή που ακολούθησε τη συντριβή της μοναρχίας, καθόρισε τη μορφή του πολιτεύματος, της πολιτικής, της διεξαγωγής πολέμων, της κοινωνικής οργάνωσης και της προσάρτησης των κατακτημένων περιοχών – με τρόπο που να ρυθμίζει τα πάντα αποκλειστικά και μόνο σύμφωνα με τις δικές της ανάγκες, έτσι ώστε να γίνεται όλο και περισσότερο αναντικατάστατη.
Μία και μοναδική φορά όμως στην παγκόσμια ιστορία, τα πράγματα πήραν μία άλλη τροπή – στην Αρχαία Ελλάδα, όπου δεν υπήρχε ούτε μοναρχία, ούτε αριστοκρατία εκπαιδευμένη στην άσκηση εξουσίας. Αντίθετα, υπήρχε ένα σχετικά ευρύ στρώμα, μοιρασμένο σε εκατοντάδες αυτόνομες κοινότητες ελεύθερων «αστών» – οι οποίοι διαμόρφωναν έναν κόσμο δικό τους. Εν προκειμένω, κυριαρχούσαν τα ζητήματα και τα προβλήματα της συνύπαρξης μεταξύ ίσων – όχι της επιβολής εξουσίας. Το βασικό τους ζητούμενο δε ήταν να καταστήσουν την ελευθερία τους ικανή να ανταποκριθεί σε όλες τις προκλήσεις – ακόμη και στις πολεμικές.
Συνεχίστε ΕΔΩ
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου