Ο Άδης λειτουργεί ξανά…

Ζούμε, παγιδευμένοι, σε ένα κακό όνειρο, όπου την πορεία της ζωής μας την καθορίζουν κακόφημοι και δυσωδοι δαίμονες, από τα έγκατα του Αδη, που ξαναλειτουργεί με νέα σύνθεση, και νέο Διοικητικό Συμβούλιο.

Ο βαρκάρης βρίσκεται στο πόστο του, έχοντας συστήσει κοινοπραξία με γηινους, αυξάνοντας και την πελατεία και το κόστος μεταφοράς… Τα δικέφαλα σκυλιά φύλακες απέκτησαν ανθρώπινο κεφάλι και αλυχτούν καθ” όλη τη διάρκεια της αέναης νύχτας που βασιλεύει στο βασίλειο των ψυχών που με βία προσήχθησαν…
Στην επιφάνεια… της δύσμοιρης αυτής χώρας με τους μελαγχολικούς πολίτες, οι ιερωμένοι κάνουν συνεχώς ολονύκτιες λειτουργίες και ευχέλαια, αλλά δεν μπορούν να ξορκίσουν το κακό… Ακόμα και ο Θεός σήκωσε τα χέρια ψηλά και εγκατέλειψε την προσπάθεια…
Πως θα μπορούσε, άλλωστε, να βοηθήσει ανθρώπους που έχουν παραδώσει τα όπλα και έχουν «αφεθεί», στην επέλαση του «κακού;»
Έστειλε, όμως, ένα πιστό του άγγελό, στη χώρα αυτή για να δεί, μήπως και υπήρχε τρόπος να βοηθηθούν οι άνθρωποι, πριν, ο ένας μετά τον άλλο, χαθούν στα αιώνια σκοτάδια…

Σε ένα διαμέρισμα, κάπου στο κέντρο της Αθήνας, μία παρέα ανδρών, καθόταν γύρω από ένα τραπέζι και συζητούσαν για τον εφιάλτη που βίωναν καθημερινά… Η συζήτηση ήταν το μόνο αγαθό που τους είχε απομείνει… Πληροφόρηση, πιά, δεν μπορούσαν να έχουν, από τότε που οι δικτάτορες απαγόρευσαν την ύπαρξη εφημερίδων, τηλεόρασης και ραδιοφώνου… Άκουγαν, μόνο την προπαγάνδα και τις επιλεκτικές ειδήσεις που το «καθεστώς» επέτρεπε! Μία χώρα στο σκοτάδι, παρ” όλο που η ήλιος συνέχιζε να λάμπει και ν” ανθίσταται στις προτροπές… να σβήσει…
Ο Λάμπρος, ένας σαραντάρης μηχανολόγος, με γαλανά μάτια και περιποιημένο στυλ, σηκώθηκε, πήγε προς το παράθυρο, κοίταξε προς την πλατεία και στραφηκε στους άλλους …
«Αύριο, θα πάω σε μία συνάντηση για δουλειά… Ευτυχώς που έχω το επαγγελματικό δίπλωμα και μπορώ να οδηγήσω φορτηγό», είπε και κάθησε πάλι στο τραπέζι…
«Πλάκα κάνεις» απάντησε ο Γιώργος, ο φορτηγατζής. «Αν εσύ δεν βρίσκεις δουλειά στον τομέα σου και έρχεσαι στο δικό μου, εγώ, τι θα κάνω? Που θα βρεθεί φορτηγό για μένα… πως θα γίνω εγώ μηχανολόγος για να δουλέψω στη θέση σου;»
«Ο θανατός σου…, η ζωή μου» είπε ο νεαρός γιατρός, ο Άρης, ο γιός του φορτηγατζή. «…εκει μας κατάντησαν. Να τρώει ο ένας το ψωμί του άλλου. Τι να πω εγώ… Ο πατέρας μου με σπούδασε με πολλές στερήσεις… έγινα γιατρός, εκανα αγροτικό, έκανα ειδικότητα… και τώρα είμαι άνεργος, χωρίς δυνατότητα να προσληφθώ, ούτε να ανοιξω, λόγω μη ύπαρξης χρημάτων, δικό μου ιατρείο…»
«Ψάχνω τρόπο να σώσω το σπίτι μου». Ο ηλικιωμένος κύριος με το μπαστούνι, ο Πέτρος, σήκωσε τα χέρια του ψηλά.»Ο γαμπρός μου, πήρε ένα δάνειο και εγώ είμαι ο εγγυητής… Τι κάνω τώρα;»
Ο μικρότερος της παρέας, ο Λεωνίδας, άκουγε αμίλητος… Ήταν ο φοιτητής της παρέας και ανηψιός του Πέτρου. Έκανε νεύμα με το χέρι του για να τους διακόψει… και είπε… «Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως, ζούμε σε έναν εφιάλτη, ο οποίος θα συνεχίζει να μας τραβάει στα τάρταρα, όσο, εμείς, επιμένουμε να κοιμόμαστε… Στο χέρι μας είναι να ξυπνήσουμε…!!! Οι εφιάλτες πεθαίνουν οταν οι άνθρωποι ξυπνάνε και όταν επιστρεφουν στη ζωή… Ξυπνήστε, λοιπόν, κύριοι… Ξυπνήστε!!!» είπε, σηκώθηκε, και προχώρησε προς την πόρτα, κλεινοντάς την πίσω του. Δεν άντεχε ν” ακούει ανθρώπους, παραδομένους στη μοίρα τους….
Ο άγγελος, χαμογέλασε και τον ακολούθησε… Είχε επιτελέσει το έργο του, και οι άνθρωποι εκεί μπολιάστηκαν με την ιδέα του μικρού, να ξυπνήσουν… και σίγουρα, δεν θα αργήσουν και να ξυπνήσουν και να ξεσηκωθούν, στέλνοντας τους δαίμονες του Άδη στην ανεργία της σιωπής… Ο Άγγελος, γνώριζε, πως, το μπόλιασμα αυτό ήταν μεταδοτικό και γρήγορα θα εξαπλωνόταν στα πέρατα της χώρας… «Καιρός ήταν…» σκέφθηκε…!!!
Του Θεόδωρου Γιάνναρου *Βιολόγος, Πρώην διοικητής του νοσοκομείου «ΕΛΠΙΣ»

crashonline.gr