Ακόμη χαμηλότερα τα ασφαλή όρια της πίεσης - Τέσσερις στους πέντε υπερτασικούς σε κίνδυνο

Ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Εταιρείας Υπέρτασης σημείωσε ότι η πίεση μετριέται στο ιατρείο και χρειάζεται 2-3 επισκέψεις και συχνά, επιβεβαίωση της υψηλής πίεσης εκτός ιατρείου, για να είναι 100% βέβαιος κανείς ότι η διάγνωση είναι σωστή.

Οι τιμές που πρέπει να παρουσιάζει κάποιος για να θεωρείται υγιής είναι σε εξάρτηση από το πού γίνεται η μέτρηση. Με την κλασική μέτρηση στο ιατρείο, το όριο για τη διάγνωση είναι 140 για την συστολική (την «μεγάλη») και το 90 για την διαστολική (την «μικρή»).

Στο σπίτι είναι λίγο μικρότερο, κάτω από τα 135 και τα 85.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να έχουμε τον μέσο όρο μερικών μετρήσεων και όχι μία μέτρηση μόνο.

Ποια είναι η πιο «σημαντική» πίεση;

Για πολλές δεκαετίες είχε επικρατήσει η άποψη ότι η «μικρή» πίεση είναι η σημαντική, κάτι που πλέον ξέρουμε ότι δεν είναι σωστό.

Ειδικά για άτομα άνω των 50 ετών, που αποτελούν και την κύρια μάζα των υπερτασικών, η «μεγάλη» πίεση, δηλαδή η συστολική, είναι πολύ πιο σημαντική, πολύ πιο επικίνδυνη και πολύ πιο δύσκολο να ρυθμιστεί.

Μόνο στις ηλικίες 30 ως 50 ετών, η «μικρή» πίεση, δηλαδή η διαστολική, έχει μεγάλη σημασία, ίσως και μεγαλύτερη από τη συστολική.

Οι πρώτες κινήσεις μόλις αντιληφθούμε υπέρταση

Οταν κάποιος διαπιστώσει ότι έχει αυξημένη πίεση, στο ιατρείο ή το σπίτι του, θα πρέπει να κάνει σωστές και επανειλημμένες μετρήσεις.

Εάν επιβεβαιωθεί η διάγνωση της υπέρτασης, ο γιατρός θα κρίνει εάν πρέπει να αναζητήσει την αιτία.

Η μεγάλη μάζα των περιπτώσεων υπέρτασης είναι ιδιοπαθής, έχει στοιχεία κληρονομικότητας, σχετίζεται με την παχυσαρκία.

Υπάρχουν ωστόσο και συγκεκριμένες περιπτώσεις που ο γιατρός θα αναζητήσει άλλες συνδέσεις, με τη λειτουργία των νεφρών, των επινεφριδίων, τις νεφρικές αρτηρίες κτλ.

Εφόσον η δευτερογενής υπέρταση αποκλειστεί, ακολουθεί η αξιολόγηση του κινδύνου για τον ασθενή. 

Εάν ο γιατρός εκτιμήσει ότι ο ασθενής είναι «μεγάλου κινδύνου» και πρέπει να αρχίσει άμεσα θεραπεία, θα δοθεί η αντίστοιχη αγωγή. 

Αντίθετα, εάν είναι «χαμηλού κινδύνου» μπορεί να μπει σε παρακολούθηση για μερικούς μήνες ως ένα έτος με μη φαρμακευτικά μέσα, να μειώσει το σωματικό του βάρος, την κατανάλωση αλατιού, να ασκηθεί και να προσθέσει φρούτα και λαχανικά στη διατροφή του.

Στην περίπτωση που μετά τα παραπάνω διατηρηθούν οι υψηλές τιμές πίεσης, τότε ο γιατρός μπορεί να προχωρήσει σε φαρμακευτική αγωγή για την αντιμετώπισή τους.

Αν ωστόσο ο ασθενής είναι π.χ. διαβητικός, έχει υπερτροφία στην καρδιά, χοληστερίνη, είναι καπνιστής, η απειλή εκτιμάται ως μεγαλύτερη και η έναρξη της θεραπείας πρέπει να είναι άμεση. 

Σε ασθενείς με ελαφρώς αυξημένες τιμές πίεσης και χωρίς άλλα προβλήματα, κυρίως νέους, μπορεί κανείς να περιμένει 3 ή 6 μήνες, αλλά όχι πάνω από ένα έτος.

Οι στόχοι και τα εργαλεία της θεραπείας

Ο στόχος της θεραπείας είναι η ρύθμιση της πίεσης και η διατήρησή της σε ασφαλή επίπεδα, με την συνέχισή της πρακτικά ισόβια.

Ο κ.Στεργίου υπογράμμισε ότι το τελευταίο έτος έχει επαναπροσδιοριστεί χαμηλότερα ο στόχος που υπάρχει για την ρυθμισμένη πίεση, με την συστολική ή «μεγάλη» πίεση στο 130 ή και χαμηλότερα, ενώ για την διαστολική ή «μικρή» το όριο είναι το 90 και χαμηλότερα, σε μετρήσεις στο ιατρείο.

Μία καλά ρυθμισμένη πίεση, όπως σημείωσε, για την οποία δεν χρειάζεται να ανησυχεί κανείς, είναι το 120 - 80.

«Σφυράμε αδιάφορα» για την πίεσή μας

Στην Ελλάδα, τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ότι 80% των υπερτασικών είναι αρρύθμιστοι.

Οι μισοί εξ αυτών δεν γνωρίζουν καν ότι είναι υπερτασικοί και είναι αναγκαίο ένα Εθνικό Σχέδιο Διάγνωσης της Υπέρτασης.

Οι άλλοι μισοί αν και σε θεραπεία δεν έχουν ρυθμιστεί, πήγαν στο γιατρό, παίρνουν φάρμακα αλλά για κάποιο λόγο παραμένουν αρρύθμιστοι. Επειδή είναι ασυμπτωματικοί, πρέπει να πειστούν ότι αξίζει ο κόπος να κάνει την πλήρη προσπάθεια να ρυθμίσει την πίεσή του.

stokokkino.gr