Τα περίεργα της Οδύσσειας. Το τόξο της ασωτίας

  Η απορία των μνηστήρων είναι αποκαλυπτική «Πώς το ελέγχει τόσο περίεργα, κάτι ΡΑΓΕΙ ξανά» (στ 397)

Όταν ο Οδυσσέας παίρνει το τόξο στα χέρια του, το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να το «επιθεωρήσει» λεπτομερώς (=γυρίζοντας, κοιτάζοντας πέρα ​​δώθε), σαν να το έβλεπε για πρώτη φορά.

Σημείωση: προσέξτε τη μετοχή «έμπειρος» και το επαναληπτικό επίρρημα «ενθα και ενθα»= σε... επιλεγμένα «εδώ κι εκεί»(!) μέρη.

Η επίσημη εξήγηση (λογικό ούτως ή άλλως, για να είμαστε δίκαιοι) είναι οποιαδήποτε ζημιά, αλλοιώσεις κλπ από τη μακροχρόνια (πάνω από 20 χρόνια) «χρήση» του (αχρηστία-αδράνεια).

Μήπως όμως ο Οδυσσέας έκανε πράγματι ένα είδος ανάμνησης (ανανέωσης, δοκιμής) κάποιας περίπλοκης τεχνικής «σημείων» πλώρης, που μόνο αυτός ήξερε, ελλιπώς ίσως ο Τηλέμαχος και αόριστα η Πηνελόπη, που (υποτίθεται) διακινδυνεύει τον αγώνα; Εντελώς ανυποψίαστη δεν θα διακινδύνευε το μέλλον της. Κάτι… ήξερε.

(Όπως σημειώνει σχετικά ο Δ. ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ, η Πηνελόπη δεν ήταν λιγότερο «πολύχρηστη» στα κόλπα από τον Οδυσσέα).

Σε κάθε περίπτωση το τόξο δεν είναι τυχαίο. Όχι ως καταγωγή (δώρο από τον Ήφιτο.... θεϊκής καταγωγής), αλλά και η όλη συμπεριφορά του Οδυσσέα απέναντί ​​του, μας κάνει υποψιασμένους, ΠΑΡΑ τις εύλογες εξηγήσεις (κειμήλιο, ανάμνηση φιλίας κ.λπ.)

Συγκεκριμένα:

Δεν το παίρνει μαζί του στην Τροία και ειδικά ο «ΦΥΛΑΚΑΣ» του, με διαδρόμους και... διπλοκλειδωμένους

θαλάμους, μοιάζει περισσότερο με μυστική περιοχή (!)

Αλλά το κυριότερο. Ο Οδυσσέας δεν φημίζεται για ένα πράγμα: Για τις φιλίες και τους φίλους του, έστω κι αν τον χαρακτηρίζουν «φιλέτα» στην αρχή της Οδύσσειας.

Άλλωστε, η χρήση και η χρησιμότητά του, στο πιο... κομβικό σημείο της Οδύσσειας, έδειχναν ότι κάθε άλλο παρά τυπικό «κειμήλιο» φιλίας ήταν.

Δηλαδή:

Η ψυχολογική επίδραση του τόξου ήταν καταλυτική για τη (μη) αντίδραση πολλών μνηστήρων στη συνέχεια, καθώς το ίδιο τόξο, όπως... προέβλεψε η Αθηνά, γίνεται ο κύριος «φυσικός» δήμιος-τιμωρός.

Τέλος, τι αποκαλύπτουν όλα αυτά:

Οι αόρατες (κατά τη σιωπή, λένε οι σχολιαστές) λανθάνουσες αφηγηματικές επινοήσεις του ΟΜΗΡΟΥ, που ως ανεξήγητες ερωτήσεις, κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατή-αναγνώστη για τα γεγονότα.

Ενδεικτικά:

Η φοβική καχυποψία των μνηστήρων, καθώς ο Οδυσσέας «επιθεωρεί» το τόξο, (στ 397) «Πώς το κοιτάζει τόσο περίεργα, κάτι ΞΥΣΤΕΙ ξανά» (Μετβ. Καζ./Κακρ.), γίνεται απορία ΚΑΙ ΥΠΟΨΙΑ για ο αναγνώστης επίσης -ακροατής, για το αν η υπόκλιση είναι ή όχι συνηθισμένη.

Εν ολίγοις, ο Όμηρος καταφέρνει να προβληματίσει το ίδιο, από τον πιο απλό έως τον πιο απαιτητικό αναγνώστη-ακροατή, δίνοντας υλικό και για τους δύο (συνήθης υπόκλιση) και για τον άλλον (ίσως ΟΧΙ τόσο συνηθισμένο, αν το παρατηρήσουμε...).

Και όπως ξέρουμε, οι πολλοί τρόποι ανάγνωσης είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα μεγάλων Έργων Τέχνης.

Σε άλλη σημείωση: Το περίεργο ξαφνικό γέλιο (μετά...δάκρυα) των μνηστήρων, λίγο πριν τον αφανισμό τους.

https:olympia.gr