Δώδεκα χρόνια μετά την αποκάλυψη του Τύμβου Καστά, θα ασφαλτοστρωθεί επιτέλους ο δρόμος που οδηγεί στο μνημείο. Και μαζί με τα έργα άρχισαν, όπως ήταν αναμενόμενο, οι ανακοινώσεις και οι πανηγυρισμοί των τοπικών παραγόντων. Παρουσιάζεται περίπου ως επίτευγμα κάτι που θα έπρεπε να είχε γίνει εδώ και πολλά χρόνια.
Η σύγκριση είναι αμείλικτη. Το 2014 χρειάστηκαν μόλις 103 ημέρες για να αποκαλυφθεί ένα μνημείο που συγκέντρωσε το ενδιαφέρον ολόκληρου του κόσμου. Για να ξεκινήσουν οι εργασίες ασφαλτόστρωσης όμως προς αυτό, χρειάστηκαν δώδεκα ολόκληρα χρόνια. Οι άνθρωποι της ανασκαφής εργάστηκαν τότε με εξαντλητικούς ρυθμούς, μέσα σε δύσκολες συνθήκες, για να φέρουν στο φως ένα μοναδικό ταφικό μνημείο. Η τοπική διοίκηση χρειάστηκε περισσότερο από μία δεκαετία για να προχωρήσει στην έναρξη των διαδικασιών ενός έργου στοιχειώδους υποδομής. Πάντως είναι τραγικό το γεγονός ότι εδώ και δώδεκα χρόνια, ο επισκέπτης ήταν αντιμέτωπος με ένα χωματόδρομο της «κακιάς ώρας» που θα τον αποκαλούσαμε και κατσικόδρομο.
Αυτό όμως δεν μπορεί να παρουσιάζεται σήμερα ως επίτευγμα ή ως ένδειξη γρήγορων αντανακλαστικών. Αντιθέτως, αποτελεί απόδειξη μιας πολύχρονης καθυστέρησης. Δείχνει ποιες ήταν οι προτεραιότητες της δημοτικής αρχής όλα αυτά τα χρόνια και ποια θέση κατείχε σε αυτές ο Τύμβος Καστά. Προφανώς όχι την πρώτη.
Ένα μνημείο τέτοιας εμβέλειας εκτός από τις μελέτες και τις εργασίες στο εσωτερικό του χρειάζεται ασφαλή πρόσβαση, οργανωμένο περιβάλλοντα χώρο, υποδομές υποδοχής επισκεπτών, καθαριότητα, σήμανση και ένα συνολικό σχέδιο για την επόμενη ημέρα. Όλα αυτά δεν κατασκευάζονται την τελευταία στιγμή και ούτε αντιμετωπίζονται αποσπασματικά, λίγο πριν ανοίξουν οι πύλες του μνημείου στο κοινό.
Εύλογα, λοιπόν, γεννάται το ερώτημα, γιατί η δημοτική αρχή ενεργοποιείται τώρα; Τι άλλαξε έπειτα από τόσα χρόνια στασιμότητας; Η απάντηση ίσως βρίσκεται στο γεγονός ότι πλησιάζει η στιγμή κατά την οποία το Υπουργείο Πολιτισμού θα παραδώσει μέσα στο 2028 το μνημείο στο κοινό. Τότε οι ελλείψεις γύρω από τον Τύμβο δεν θα μπορούν πλέον να κρυφτούν. Θα είναι ορατές στους επισκέπτες, στους δημοσιογράφους και σε όλους όσοι γνωρίζουν καλά την περιοχή, αναμεσά τους και ο υπογράφων το παρών κείμενο.
Παράλληλα, σε περίπου δύο χρόνια η σημερινή διοίκηση του δήμου θα κριθεί από το σύνολο των πολιτών και όχι μόνο από το στενό εκλογικό της ακροατήριο. Αν ο Τύμβος Καστά άνοιγε στο κοινό με έναν ακατάλληλο δρόμο και χωρίς τις απαραίτητες υποδομές, η κριτική θα ήταν σφοδρή και απολύτως δικαιολογημένη. Επομένως το ίδιο το μνημείο επιβάλλει πλέον τους όρους της συνύφανσής του με όλα τα δίκτυα που αναπτύσσονται γύρω του (δήμο, δημόσιες υπηρεσίες, υποδομές, τοπική κοινωνία, επισκέπτες). Και αυτό δεν είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτό. Η ασφαλτόστρωση λοιπόν, έρχεται ως απαίτηση που δημιουργεί το ίδιο το μνημείο, την κατάλληλη στιγμή για την πολιτική εικόνα της τοπικής διοίκησης. Για τον τόπο, όμως, έρχεται με καθυστέρηση δώδεκα ολόκληρων χρόνων.
Το σοβαρότερο ζήτημα δεν είναι όμως μόνο ο δρόμος. Οι ρυθμοί με τους οποίους κινήθηκε ο δήμος γεννούν αμφιβολίες για το κατά πόσο μπορεί να διαχειριστεί το βάρος που θα φέρει η ανάδειξη ενός μνημείου παγκόσμιας ακτινοβολίας. Όταν χρειάζονται δώδεκα χρόνια για μια βασική υποδομή, πώς θα αντιμετωπιστούν οι αυξημένες ανάγκες που θα προκύψουν με το άνοιγμα του Τύμβου; Υπάρχει σχέδιο για την κυκλοφορία, τη στάθμευση, την ασφάλεια, την καθαριότητα και την εξυπηρέτηση των επισκεπτών; Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος σχεδιασμός ώστε η επισκεψιμότητα να ωφελήσει ουσιαστικά την τοπική κοινωνία; Με αφορμή την καθυστέρηση των δώδεκα χρόνων δεν αποκλείεται, τα ερωτήματα που θέτουμε, να μείνουν ανταπάντησα για την επόμενη δωδεκαετία.
Η ασφαλτόστρωση του δρόμου όμως είναι ασφαλώς αναγκαία και θετική. Δεν αποτελεί, ωστόσο χάρη προς τους κατοίκους ούτε λόγο για θριαμβολογίες από κανένα εκπρόσωπο της τοπικής αυτοδιοίκησης και ανεξαρτήτου βαθμού. Είναι μια αυτονόητη υποχρέωση που θα εκπληρωθεί με απαράδεκτη καθυστέρηση. Οι δημότες έχουν μνήμη και όσοι παρακολουθούν στενά όσα συμβαίνουν στην περιοχή γνωρίζουν πολύ καλά πότε αποκαλύφθηκε το μνημείο στον Τύμβο Καστά και πόσα χρόνια έμεινε ο δρόμος στην ίδια κατάσταση.
Γι’ αυτό οι πανηγυρισμοί καλό θα ήταν να περιοριστούν. Μη θεωρείτε τους Έλληνες αφελείς. Γνωρίζουν πολύ καλά τι έχει συμβεί στον Καστά και έχουν πλήρη αντίληψη της κατάστασης. Όσο περισσότερο πανηγυρίζετε, τώρα για ένα χωματόδρομο, τόσο περισσότερο εκτίθεστε. Επιβάλλεται, λοιπόν, περισσότερη σεμνότητα, λιγότερες φωτογραφίες και, κυρίως, περισσότερη δουλειά. Διότι το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος θα εμφανιστεί σήμερα δίπλα στα μηχανήματα της ασφαλτόστρωσης. Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για τα δώδεκα χρόνια που χάθηκαν. Και η ευθύνη βρίσκεται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Το μνημείο στον Καστά αποκαλύφθηκε σε 103 ημέρες. Η κατασκευή του δρόμου προς αυτόν για να αρχίσει, χρειάστηκαν δώδεκα χρόνια. Αυτή η σύγκριση από μόνη της, λέει όσα προσπαθούν να κρύψουν οι πανηγυρισμοί.
του Γιώργου Ροδάκογλου
thes.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου