Σύμφωνα με όσα καταδεικνύουν οι πήλινες πινακίδες της Βαβυλώνας φίλοι μου, που έφερε στο φως κατά το 1910 εκεί ο Γερμανός αρχαιολόγος Rombert Koldewey (1855-1925), και φιλοξενούνται σήμερα στο Μουσείο του Λονδίνου, γίνεται φανερό, σύμφωνα με το περιεχόμενο του «Χρονικού της Αραβίας» (BCHP 2) που ανήκει στα «Χρονικά της Ελληνιστικής Περιόδου», πως όταν ο Αλέξανδρος επέστρεψε στην Βαβυλώνα και διάβηκε τον Τίγρη ποταμό, οι μάγοι του είπαν πως δεν έπρεπε να μπει από την κύρια είσοδο του κάστρου, επειδή τον περίμενε ο θάνατος. Έτσι λοιπόν οι κάτοικοι τον υποδέχτηκαν με δώρα σε κάποια από τις δευτερεύουσες Πύλες της Βαβυλώνας, η ακριβής ονομασία της οποίας ήταν Μεγάλη Πύλη. [παργρ. 9]. Ωστόσο, μολονότι διενεργήθηκε αυτού του είδους ο στρατηγικός ελιγμός εκ μέρους του Αλεξάνδρου, δεν υπήρξε διόλου ευτυχής, εξαιτίας του πληθωρισμού που επικρατούσε κατά την επίμαχη περίοδο, καθώς είχε εκτινάξει τις τιμές των τροφίμων στα ύψη, με αποτέλεσμα ο λιμός να αποτελεί ένα βασανιστικό καθημερινό κοινωνικό φαινόμενο, γεγονός που οδήγησε τον Αλέξανδρο να καταφύγει προσωρινά στην περιοχή Teyma της Β.Δ. Αραβίας.
Πέραν τούτου, διαμέσου της μελέτης ενός Χρονικού που αποκαλείται «Το θραύσμα του Αλέξανδρου και του Αρταξέρξη (BCHP 4)», συνάγεται το συμπέρασμα πως είχε προηγηθεί οικονομική κατάρρευση του κράτους, με αποτέλεσμα οι Εβραιο-Χαλδαίοι τραπεζίτες που ζούσαν εκεί ως αιχμάλωτοι αρχικά από την εποχή του βασιλιά Ναβουχοδονόσορα (6ος αι. π.Χ.) να δημεύσουν τις ιδιοκτησίες όλων των ανθρώπων, και μολονότι ο Αλέξανδρος διενήργησε άρση των δημεύσεων, εκείνοι αρνούνταν πεισματικά να εκτελέσουν τις αποφάσεις, βασιζόμενοι στη νομοθεσία του βασιλιά Χαμουραμπί. Και πράγματι φίλοι μου, εκτός από τον ναό του Βάαλ που λειτουργούσε ως Πανεπιστήμιο και Τράπεζα, συμπεριλαμβάνονταν και δυο ιδιωτικοί Τραπεζικοί Οίκοι, οι ιδιοκτήτες των οποίων ήταν Εβραιο-Χαλδαίοι. Επρόκειτο για τον Τραπεζικό Οίκο «Μurousu & Sons», ο οποίος είχε ισχυροποιηθεί σημαντικά στην εμπορική ζωή της Βαβυλώνας, πραγματοποιώντας σημαντικές συναλλαγές, ιδιαίτερα στις αγοραπωλησίες οικοπέδων μεγάλης έκτασης. Η έδρα του βρισκόταν στην πόλη Νιππούρ (νοτίως της Βαβυλώνας) και είχε υποκαταστήματα σε 200 περιοχές της πρώην Περσικής αυτοκρατορίας. Ο δεύτερος Τραπεζικός Οίκος ονομάζονταν «Igimbi», ο οποίος κατά το έτος 575 π. Χ. είχε γνωρίσει αρκετά μεγάλη ακμή, αλλά χρεοκόπησε κατά την εποχή του Αλεξάνδρου, όπως και όλες οι υπόλοιπες τράπεζες ναοί εν προκειμένω. Οι τράπεζες αυτές, σύμφωνα με όσα αναφέρει η Petra Eisele στο βιβλίο της «Βαβυλώνα» (εκδ. Κονιδάρη 1987), προσέφεραν σχεδόν όλες τις υπηρεσίες που προσφέρουν και σύγχρονες τράπεζες, όπως η έκδοση επιταγών, η αποταμίευση, η έκδοση πιστωτικών εγγράφων και η Βαβυλωνιακή εκδοχή του χαρτονομίσματος που ήταν ένα είδος πήλινης πλάκας. Οι πολίτες της Βαβυλώνας φύλαγαν τις πλάκες σαν τα μάτια τους, όπως φυλάγουν οι σύγχρονοι δανειολήπτες τα διάφορα νομικά ή πιστωτικά συμβόλαια, έγγραφα κ.τ.λ., προκειμένου να είναι διασφαλισμένοι νομικά απέναντι στους πιστωτές και τις τράπεζες.
Όταν όμως φίλοι μου έφυγε ο Αλέξανδρος για να συνεχίσει τις κατακτήσεις του στα βάθη της Ασίας, και ο Άρπαλος καταχράστηκε το θησαυροφυλάκιο της Βαβυλώνας, αυτό το περιστατικό στάθηκε αφορμή ώστε να τον μιμηθούν αρκετοί τοπικοί διοικητές και να αρχίσουν τις παντός είδους λεηλασίες. Ακόμα κι όταν επέστρεψε ο Αλέξανδρος, η χαώδης κατάσταση ήταν μη αναστρέψιμη, γεγονός που οφείλονταν και στην οικονομική ανέχεια του ιδίου, καθώς είχε προβεί αλόγιστα σε παντός είδους χορηγίες και σπατάλες. Πέραν τούτου η επίσκεψη στο Αραβικό βασίλειο της Teyma φαίνεται πως δεν απέδωσε τα προσδοκώμενα, με αποτέλεσμα, όπως φανερώνει και «Το θραύσμα του Αλέξανδρου και του Αρταξέρξη» (BCHP 4), να βάλει τους στρατιώτες του να ξαναχτίσουν τον παλιό κατεστραμμένο ναό του Βάαλ, προκειμένου να λειτουργήσει ως αυτόνομη κρατική τράπεζα για λογαριασμό του Αλεξάνδρου, πράγμα που θεωρήθηκε ανοσιούργημα στα μάτια όλων των τραπεζιτών, επειδή η χρεοκοπία θεωρήθηκε ως μια τεράστια προσβολή, που αμαύρωνε όλους τους «Τραπεζικούς ναούς της ευχαρίστησης» των θεών της Βαβυλώνας.
Με γνώμονα το σκεπτικό πως οι Εβραιο-Χαλδαίοι τραπεζίτες που χρεοκόπησαν ολοκληρωτικά εξαιτίας της άρσης των δημεύσεων, και της εξαναγκαστικής επιστροφής των περιουσιών στους ιδιοκτήτες τους, αποζητούσαν απεγνωσμένα εκδίκηση, ερευνώντας «Το Χρονικό του Αλεξάνδρου» (BCHP 1), διαπιστώθηκε ότι είχε ενορχηστρωθεί ένα ευφάνταστο σχέδιο δολοφονίας εις βάρος του, το οποίο επρόκειτο να πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια μιας σημαντικής γιορτής προς τιμήν του Bêl στη Βαβυλώνα, και το οποίο ξεκίνησε με την επίσκεψη ενός ανθρώπου χειμωνιάτικα στο γραφείο του Σατράπη, ο οποίος χαρακτηρίζονταν ως γιος του Bêl, και είχε εμφανιστεί εκεί, προκειμένου να φέρουν σε πέρας κάποιο κακό που είχε σχεδιάσει για το βασιλιά.
Ο Σατράπης του ανωτέρου κειμένου δεν ήταν άλλος από τον γνωστό σε όλους Μαζαίο· ο οποίος μετά την ήττα του Περσικού στρατού στα Γαυγάμηλα, υποχώρησε με τα υπολείμματα των δυνάμεών του στη Βαβυλώνα, οπότε όταν έφθασε ο Αλέξανδρος εκεί, αναγκάστηκε μεν να του ανοίξει τις πύλες και να του παραδώσει την πόλη, αλλά και να διοριστεί σατράπης της Βαβυλώνας δε. Ως αναφορά τον άνθρωπο που αποκαλείται στο κείμενο με την ονομασία : Γιος του Bêl, αυτός, δεν ήταν άλλος παρά ο Εβραιο- Χαλδαίος ιερέας Bel-apla-iddin, ο οποίος, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των Ασσυριολόγων ταυτίζονταν με τον ιερέα Βηλεφάντη, που είχε απαγορεύσει τον Αλέξανδρο να εισέλθει στην Βαβυλώνα, επειδή οι οιωνοί ήταν καταστροφικοί. Διαπιστώθηκε επίσης πως τόσο ο ίδιος, όσο και ο πατέρας του διατηρούσαν συχνή αλληλογραφία με την Εβραϊκή τράπεζα των Υιών Igimbi που είχε χρεοκοπήσει. Γεγονός που καθιστά τον Βηλεφάντη ή Bel-apla-iddin υπ’ αριθμόν ένα υπαίτιο της υπόθεσης που μας απασχολεί.
Ως αναφορά τώρα τις εορταστικές εκδηλώσεις που αφορούσαν το φεστιβάλ του Bel, (Αkitu στα Ακκαδικά), σχετίζονταν με την Εαρινή Πρωτοχρονιά και το Πάσχα των Εβραίων της Βαβυλώνας, διαρκούσαν 7 ημέρες και διαδραματίζονταν εθιμοτυπικά προς τιμήν του θεού Bel (Marduk), κατά τη διάρκεια των οποίων έπεφταν οι ταξικοί φραγμοί. Βάση του εθιμοτυπικού τελετουργικού πληροφορούμαστε ότι ο εκάστοτε βασιλιάς έπρεπε να λάβει μέρος οπωσδήποτε στη γιορτή της Πρωτοχρονιάς, διαφορετικά, εάν δεν εμφανίζονταν για οποιονδήποτε λόγο, η απουσία του θεωρούνταν μεγάλη κακοδαιμονία, επειδή οι εκδηλώσεις ματαιώνονταν, με ολέθρια αποτελέσματα για το κράτος.
Επειδή οι αρχαίοι συγγραφείς φίλοι μου παρουσιάζουν τον Αλέξανδρο να διενεργεί τριπλή θυσία στους μιαρούς θεούς της Βαβυλώνας, εννοώντας ανθρωποθυσία στην πραγματικότητα, έχοντας την εκτίμηση πως ο Αλέξανδρος δεν θα τολμούσε ποτέ να θυσιάσει τελετουργικά έναν αθώο άνθρωπο, για να μην έρθει σε ρήξη με το τοπικό ιερατείο, προς άρση κάθε υπόνοιας περί του αντιθέτου, παρουσιάζω εδώ το περιεχόμενο της εμπρόσθιας όψης από «Το χρονικό των ερειπίων του Εsagila» (BCHP 6-BM32248), το οποίο παρουσιάζει στην 6η γραμμή τον Αλέξανδρο να αντικαθιστά τον προς θυσία υποκατάστατο βασιλιά με ένα λευκό βόδι.
Στη συνέχεια αναφέρεται ότι μετά το πέρας των φαντασμαγορικών εκδηλώσεων του Νέου Έτους όλοι οι θεοί επιβιβάζονταν πάνω σε λαμπροστολισμένα πλοιάρια, προκειμένου να διενεργήσουν μια περιήγηση της πόλης κατά μήκος του Ευφράτη ποταμού, έχοντας σε τιμητική θέση αυτό που μετέφερε το άγαλμα του κορυφαίου θεού Nabû, που συνοδεύονταν από τον ίδιο τον βασιλιά͘ ( τον Αλέξανδρο εν προκειμένω). Τέλος όλα τα αγάλματα επέστρεφαν στους ναούς που ανήκαν και ο εορτασμός έληγε την ίδια ημέρα.
Αναζητώντας απαντήσεις στα βασανιστικά ερωτηματικά που αφορούν τον θάνατο του Αλεξάνδρου, διαπιστώθηκε ότι λίγη ώρα αργότερα, μετά τη θυσία του ταύρου στο ναό του Esagila, ακολούθησε δεξίωση στην αυλή του κοντινού πύργου Εtemenaki, όπου εκεί βρισκόταν και τα γραφεία του συμβουλίου του ναού, πρόεδρος (šatammu) του οποίου ήταν κάποιος Bel-ussur, (Ακκαδικά Bel-re'ušunu). Ερευνώντας την προσωπικότητα του ατόμου αυτού, με έκπληξη διαπίστωσα ότι η ταυτότητα του Bel-ussur αναφέρεται από τον Αλέξανδρο Πολυΐστωρα (100-75 π.Χ), τον Τατιανό (120-190 μ.Χ.) και τον Αθήναιο (τέλη 2ου μ.Χ. αι.), οι οποίοι πιστοποιούν πως κατά την εποχή του Αλεξάνδρου υπήρχε ένας ιερέας του Marduk που ονομάζονταν Βήρωσσος (περίπου 350-270 π.Χ.), ο οποίος ήταν ο πλέον διάσημος αστρολόγος της Βαβυλώνας, και είχε τιμηθεί στο Γυμνάσιο του Πτολεμαίου στην Αθήνα εκ μέρους της ελληνικής διανόησης για την επαλήθευση της προφητείας θανάτου του Αλεξάνδρου.
Αν και δεν διαθέτουμε σαφή εικόνα της δεξίωσης φίλοι μου, το πιθανότερο είναι να πρόσφερε ο Βήρωσσος ένα ποτήρι κρασί στον Αλέξανδρο, μέσα σε κάποιο χρυσό σκεύος που είχε σχήμα κατσίκας. Εικασία που πηγάζει από το γεγονός ότι βρέθηκαν πάρα πολλά τέτοιου είδους αγγεία μέσα στα ζιγκουράτ, τα οποία ονομάζονταν «τακούκ» (ρυτά), και τα οποία χρησιμοποιούνταν από αρχαιοτάτων χρόνων κατά τη διάρκεια των τελετουργιών, τις χοές, ή για την πόση διάφορων υγρών. ΄Ωπως αποδεικνύεται εκ των γεγονότων που ακολούθησαν, το κρασί που του προσφέρθηκε πρέπει να περιείχε ρανίδες αίματος από το κουφάρι του αποδιοπομπαίου τράγου, που είχε θυσιαστεί μέσα στο ναό, και το οποίο είχε επιλεγεί να νοσεί εξεπίτηδες προφανώς στα αρχικά στάδια της βρουκέλλωσης ή μελιταίου πυρετού, προκειμένου να μην προκληθούν υποψίες στον Αλέξανδρο και στον κοινωνικό του περίγυρο. Και πράγματι αυτή η νόσος αποτελεί μία από τις πλέον θανατηφόρες ασθένειες των αιγοπροβάτων και των βοοειδών μέχρι και σήμερα, προερχόμενη από εαρινές μαστίτιδες που ταλαιπωρούν τους πληθυσμούς των ζώων. Στον άνθρωπο η νόσος προκαλεί πυρετό, νυκτερινή εφίδρωση, πονοκεφάλους, οσφυαλγία, σωµατική αδυναµία, ρίγη και κόπωση. Επιπλέον είναι δυνατόν να προσβληθεί ως κι αυτό το κεντρικό νευρικό σύστηµα, με αμετάκλητα αποτελέσματα. Ακόμα και σήμερα δεν υπάρχει εµβόλιο κατά της βρουκέλλωσης που προσβάλλει τους ανθρώπους και μόνον η έγκαιρη διάγνωση της ασθένειας αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά, καθώς σε διαφορετική περίπτωση επέρχεται ο θάνατος.
Ομολογουμένως οι συμπτώσεις είναι πάρα πολλές για να είναι τυχαίες, καθώς παρατηρούμε ότι ο Αλέξανδρος ένοιωσε πάρα πολύ έντονο πόνο στην κοιλιά και τον θώρακα, ύστερα από βαρύ φαγητό και οινοποσία, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει εμετός, ρίγος και πυρετός. Την δεύτερη ημέρα αισθάνθηκε εξάντληση, αλλά παρόλα αυτά επιδόθηκε εκ νέου στην οινοποσία, παρότι ο πυρετός συνέχιζε να τον ταλαιπωρεί, όπως και ο πόνος στην κοιλιά. Ανάλογα συμπτώματα είχε και τις υπόλοιπες ημέρες και όπως λένε οι εφημερίδες της εποχής ο βασιλιάς μισοκοιμόταν στο λουτρό. Όταν ξύπνησε πήγε διακινδυνεύοντας την υποτροπή της υγείας του στο συμπόσιο που είχε παραθέσει ο Μήδιος, όπου και διημέρευε. Επιστρέφοντας στο παλάτι, μολονότι είχε ισχυρό πυρετό ξαναλούστηκε κι αφού έφαγε, ήπιε και πολύ κρασί, με αποτέλεσμα τη νύχτα ο πυρετός να χειροτερέψει ακόμα περισσότερο, ώσπου τελικά απεβίωσε μέσα σε συνθήκες υστερίας και πανικού, μια μέρα σαν και τη σημερινή.
Τα συμπεράσματα δικά σας.
ΦΙΛΟΙ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΥΜΒΑΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
