Μια επώδυνη γροθιά στο στομάχι αποτελούν «Tα Χρονικά της Μεσοποταμίας» φίλοι μου, που αποκαλύπτουν πέρα από κάθε προσδοκία την καταχθόνια δράση του Σέλευκου (358-281 π.Χ.), σε βάρος του Αλεξάνδρου, και η οποία αρχίζει να γίνεται πασιφανής από τη στιγμή που ο Μέγιστος ων Ελλήνων είχε χάσει το βασιλικό του διάδημα στα έλη του ποταμού Πολλακόπα, και όταν ένας ναύτης ανέλαβε να το ανασύρει, έκανε το ανόσιο λάθος να το τοποθετήσει στο κεφάλι του, με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του, ενώ ο Σέλευκος που του το παρέδωσε, να χριστεί μελλοντικός διάδοχος της βασιλείας του από τους Χαλδαίους μάντεις. (Αρρ. βιβλ. 7ο κεφ. XXII. εδαφ. 1-5).
Η αντίστροφη μέτρηση για εκείνον, σύμφωνα με το «*Χρονικό των Διαδόχων» (BCHP 3; a.k.a. ABC 10, Chronicle 10), ξεκίνησε αμέσως μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, και πιο ειδικά κατά την εποχή που είχαν διενεργηθεί κάποιες μάχες σε μια από τις δυο ακροπόλεις της Βαβυλώνας, (εκεί όπου βρισκόταν τα ανάκτορα και η οικογένεια του Αλεξάνδρου), μεταξύ των στρατιωτών του Σατράπη Μαζαίου και των βετεράνων της Βακτριανής και της Σογδιανής. Τότε ήταν που έκανε και την εμφάνισή του ο Σέλευκος, ο οποίος, μέχρι εκείνη τη στιγμή πολεμούσε κατά μήκος της Κοίλης Συρίας στο πλευρό του Πτολεμαίου, και αφού έδωσε μια σειρά μαχών εναντίον των συμπατριωτών του, κατόρθωσε (μεταξύ άλλων περιοχών) να κατακτήσει και τη Βαβυλώνα, μετά από δέκα ολόκληρα πολεμικών διενέξεων, με αποτέλεσμα να ονομαστεί Νικάτωρ»· νικητής δηλαδή.
Η καταχθόνια δράση του Σέλευκου φίλοι μου, καθώς και οι διασυνδέσεις του με το Εβραιο-Χαλδαϊκό ιερατείο, γίνεται πασιφανής ακόμα και μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου, διαμέσου του ρόλου που είχε αναλάβει προκειμένου να ιδρύσει μια νέα πολιτεία κοντά στην αρχαία ΄Ωπη, επί του Τίγρεως ποταμού, η οποία ονομάστηκε Σελεύκεια, με απώτερο σκοπό να δεχτεί προπαρασκευαστικά τον πληθυσμό της Βαβυλώνας, ούτως ώστε να πιστέψουν πως είχαν επαληθευτεί όντως οι καταστροφικές εξαγγελίες των Εβραίων προφητών Ησαΐα και Ιερεμία, που προέβλεπαν την ερήμωση της βδελυρής αυτής πόλεως, και τον θάνατο του τελευταίου βασιλιά της, του Αλεξάνδρου εν προκειμένω, που είχε αποφασίσει να την καταστήσει πρωτεύουσα της νέας αυτοκρατορίας.
Αδιάψευστος μάρτυρας της εξόδου των κατοίκων της Βαβυλώνας αποτελεί και το *Αστρονομικό Ημερολόγιο, όπου εκεί αναφέρεται ένα κείμενο, γνωστό και ως «Μαρτυρία της αναγκαστικής μετανάστευσης των Βαβυλωνίων στη Σελεύκεια», το οποίο, σύμφωνα με την έκδοση του Hunger κάνει σαφές ότι δεν υπήρχε θέμα μετανάστευσης, αλλά η αποστολή πρεσβείας των Βαβυλώνιων μελών του Συμβουλίου των Ναών, τρεις ημέρες μετά την άφιξη των μηνυμάτων εκ μέρους του βασιλιά από τις Σάρδεις, αναγκάστηκε να πειθαρχήσει. (πρβλ. Van der Spek 1993b: 97-98). Έτσι λοιπόν οι Βαβυλώνιοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να μετακομίσουν στη Σελεύκεια (και στην Αίγυπτο αργότερα), γεγονός που επιβεβαιώνεται και από ευρήματα πολλών σφηνοειδών δισκίων εκεί, που καταγίνονται με την συγκεκριμένη περίπτωση. Και επειδή ο ίδιος ο Σέλευκος αποφάσισε ότι δεν υπήρχε πλέον κανένας απολύτως λόγος να παραμένει σε αυτήν εδώ την καταραμένη γωνιά της γης, κατάφερε τελικά να μεταφέρει και την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του από τη Βαβυλώνα στην Αντιόχεια της Συρίας.
Συνεχίζοντας τις αποκαλύψεις, επισημαίνω πως ο Σέλευκος, αφού χώρισε και τη σύζυγό του Ατακάμα, την κόρη του Βάκτριου ηγεμόνα Σπιταμένη, πήρε υπό την προστασία την Σίβυλλα Σαμβίνθη, (κόρη του Βήρωσσου), την οποία, αφού κατέστησε αρχικά μάντισσα του Απόλλωνα στις Ερυθρές της Μ. Ασίας, την υποχρέωσε να συνεργαστεί με τον πατέρα της και το Ιουδαϊκό ιερατείο, ούτως ώστε να σκαρώσουν από κοινού μια κολοσσιαία προσπάθεια αμαύρωσης και ακύρωσης της προσωπικότητας του Μεγάλου Αλεξάνδρου για χάρη του.
Τη συνέχεια της καταχθόνιας πορείας του Σέλευκου, την πληροφορούμαστε φίλοι μου από το περιεχόμενο ενός κυλίνδρου που βρέθηκε στο ναό Ezida του θεού Nabu, στην πόλη Βαρσίππα και φέρει το όνομά του, όπου εκεί φαίνεται πλέον καθαρά πως ο προστατευόμενός του, ο Εβραιο-Χαλδαίος ιερέας Βήρωσσος, που είχε καταστεί εντωμεταξύ κορυφαίος πανεπιστήμων στο ναό του θεού Marduk Esagila, τόλμησε και ακύρωσε την θεότητα του Αλεξάνδρου, προκειμένου να καταστεί ο προστάτης του νόμιμος βασιλιάς. Η ενέργεια ακύρωσης βασίστηκε στο γεγονός ότι ο Βήρωσσος συνέδεσε τον Σέλευκο με τον τίτλο του κορυφαίου και ελληνοποιημένου θεού της Βαβυλώνας Δία Marduk, ενώ τον Αλέξανδρο τον εξίσωσε με τον τετραπλό δαίμονα Lillu, που επισκέπτονταν τις ετοιμόγεννες γυναίκες για να γεννήσουν δαιμονισμένα παιδιά, και πολλές άλλες ακόμα επιπρόσθετες συμφορές, που έκαναν τους ανθρώπους να τρέμουν και μόνον στη σκέψη του.
Σύμφωνα λοιπόν με το έργο «Σιβυλλικοί Χρησμοί» των *Richard Gottheil (1862-30), καθηγητή σημιτικών γλωσσών και ραβινικής λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Κολούμπια, *Richard Gottheil (1862-30), καθηγητή σημιτικών γλωσσών και ραβινικής λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Κολούμπια, και του συνεργάτη του *S. Kr. Samuel Krauss, Ph.D., πρωτοπόρου της Ταλμουδικής αρχαιολογίας, και καθηγητή ιστορίας του Normal College της Βουδαπέστης, αναφέρεται πως η Σίβυλλα Σαμβίνθη αφού ταξίδεψε ακατάπαυστα σε ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο, (μετά από προτροπές του πατέρα της και του ιερατείου τους) απευθυνόμενη σε όλους τους λαούς της αυτοκρατορίας, και προπαντός στους Έλληνες, τους προέτρεψε πάρα πολύ άγαρμπα να ασπαστούν τη θρησκεία του Ιουδαϊσμού, εκστομίζοντας παντός είδους καταστροφικές προφητείες για την Ελλάδα, οι οποίες θα κατέστρεφαν ακόμα και την οικογένεια του Αλεξάνδρου, εξαιτίας των κάκιστων επιλογών του
Το χειρότερο όλων ήταν ότι τόλμησε και εκστόμισε και διάφορες Μεσσιανικές προφητείες που όχι μόνον ήταν κλεμμένες από τις Ελληνίδες προκατόχους της (Ερωφίλη, Ερυθραία, Ηρωφίλη), αλλά είχε και την αυθάδεια να διατυμπανίζει αφενός μεν την έλευση του Ιησού Χριστού ως μοναδικού Μεσσία της ανθρωπότητας, αφετέρου δε να παρουσιάζει τον Αλέξανδρο ως τον άρχοντα του τρόμου, που έμελλε να καταστρέψει τη Γη, αφήνοντας ελεύθερα συγχρόνως και τα υποχθόνια μιαρά έθνη, που είχε κλείσει στα Τάρταρα της ερήμου Gombi, για να τυραννήσουν τους ανθρώπους κατά το πλήρωμα του χρόνου.
Και ενώ θα περίμενε κανείς πως η μορφή της Σίβυλλας Σαμβίνθης θα παραμείνει ενεργή διαχρονικά στην Εβραϊκή βιβλιογραφία, εντούτοις δεν βρέθηκε ο παραμικρός υπαινιγμός για εκείνη, αφενός μεν επειδή το ιερατείο της απέρριψε αργότερα τη θεότητα του Ιησού Χριστού, αφετέρου δε επειδή η Σάμβη, όντας ώριμη γυναίκα πια, αντιλαμβανόμενη πως χρησιμοποιήθηκε από θεούς και δαίμονες, προς ίδιον όφελος, δεν δίσταζε να εκφράζει τη δυσφορία της δημοσίως, κάνοντας σαφές πως δεν άξιζε τόσο μεγάλος σωματικός κόπος για μια υπόθεση που μόνον δεινά είχε συσσωρεύσει σε εκείνη και τον απλό λαό της αυτοκρατορίας, που αναγκαζόταν να ξεριζωθεί από τα σπίτια του, προκειμένου να βασιλέψει ένας άπληστος άνθρωπος σαν τον Σέλευκο, οι ακόρεστες ορέξεις του οποίου δεν είχα τελειωμό.
Τελικά εσείς τι νομίζετε φίλοι μου? Ήταν ή δεν ήταν ο Σέλευκος συναυτουργός της δολοφονίας του Αλεξάνδρου?
Haubold, Johannes (2013). Greece and Mesopotamia: Dialogues in Literature. Cambridge University Press. Andrade, Nathanael J. (2013). Syrian identity in the Greco-Roman world. Cambridge University Press].
Σημειώσεις: Η Σίβυλλα Σαμβίνθη (Σάμβη ή Σάββη ) ήταν κόρη του Βήρωσσου και της Ερυμάνθης, (Παυσανίας Α΄ Φωκικά 12, 9).
Ο Richard Gottheil (1862-30), υπήρξε επίσης εκδότης της Ιουδαϊκής Εγκυκλοπαίδειας, προϊστάμενος του τμήματος Oriental της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης,
Ο S. Kr. Samuel Krauss, Ph.D., υπήρξε επίσης καθηγητή ιστορίας και φιλολογίας του Normal College της Βουδαπέστης, και μελετητής βιβλικών ονομασιών σε 98 σύγχρονες χώρες.
*Αστρονομικό Ημερολόγιο ( Ι, σ. 345, αρ. –273 Β: 35’-36’(12. ΧΙΙ. SE 37 = 26 Μαρτίου 274 π.Χ.).
ΦΙΛΟΙ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΥΜΒΑΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου